Jak dzielenie się historią Endo może coś zmienić

Kiedy dorastałem, okresy były bolesne. Nie twoje codzienne lekkie skurcze - to było bardziej jak przeszywający, ciągnący, powalający cię do kolan ból.

Moja mama i babcia miały okropne okresy, więc zawsze przypominano mi, że to „normalne”. Właśnie przez co przechodzą kobiety.

Ale w głębi duszy myślę, że zawsze wiedziałem, że to coś więcej.

Wraz z wiekiem ból się nasilał. Szedłem dalej, aż nadszedł dzień, w którym ból nie był tylko w „tej porze miesiąca”. Było to stałe, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu.

Na szczęście w tamtym czasie byłam świeżo poślubiona, a mój mąż w pełni wspierał mnie w ustaleniu przyczyny problemu. Zabrał mnie na wizytę u każdego lekarza i przez to wszystko trzymał mnie za rękę.

Po latach myślenia, że ​​to normalne, ostatecznie zdiagnozowano u mnie endometriozę w wieku 23 lat.

Diagnoza spojrzała na wszystko z odpowiedniej perspektywy

To zdiagnozowanie zajęło 5 lekarzy i 9 lat. Ale w końcu miałem pewność, że to, co cierpię, jest prawdziwe.

Nie dramatyzowałem, nie zmyślałem. Byłem chory. Byłam przewlekle chora.

Po operacji diagnostycznej lekarze powiedzieli mojemu mężowi i mnie, że jeśli chcemy mieć dzieci, to musiało by tak być teraz.

Więc to właśnie zrobiliśmy. Kolejnych kilka lat spędziliśmy na budowaniu naszej rodziny. Miałbym operację, żeby wyczyścić endo, a potem spróbuję mieć dziecko.

Te lata zaowocowały dwoma z moich największych darów - moimi synami Wyatt i Levi. W wieku 26 lat, po urodzeniu mojego najmłodszego syna Leviego, byłam kompletnie zdesperowana, by znaleźć się na matce, na którą zasłużyli moi chłopcy. Więc usunięto mi macicę.

W ciągu 3 miesięcy mój ból powrócił, a w kalendarzu była kolejna operacja usunięcia jajników. W ciągu kilku miesięcy zmieniłam się z 26-letniej kobiety z bólem w 26-letnią kobietę z bólem i menopauzą.

Po dwudziestce - iw okresie menopauzy

Pozwól, że powiem ci coś o menopauzie: nie jest łatwo, gdy twoje ciało nie jest gotowe. Moja gęstość kości, hormony, nastrój - wszystko poszło w szał.

Kiedy próbowałam podjąć decyzję, którą uważałam za najlepszą dla mojej rodziny, ciężka endometrioza niszczyła mnie jak odpryski farby ze starego budynku.

Czułem się zmęczony, obolała, beznadziejna i samotna - mimo że miałam rodzinę, o której zawsze marzyłam.

Wtedy zdecydowałem, że nie mogę już więcej współczuć sobie. Jeśli miałem przez to przejść, musiałem zapiąć pasy i przybrać odważną minę. Nadszedł czas, aby naprawdę zacząć dzielić się swoją historią.

Blogowałam od 2009 roku, dzieląc się projektami rzemieślniczymi i majsterkowania, a gdy zaczęła się moja podróż z endometriozą i musiałem przerwać swój czas na uniwersytecie z powodu małej frekwencji, skupiłem się na szerzeniu świadomości.

Jak dzielenie się historią endometriozy może coś zmienić

Jedną z największych rzeczy, jakie możesz zrobić jako kobieta z endometriozą, jest podzielenie się swoją historią, aby inne kobiety nie muszą przechodzić przez takie zamieszanie, jak ty. Tak przynajmniej na to patrzę.

Codziennie dostaję e-maile od kobiet, które są właśnie diagnozowane, kobiet, które od lat desperacko pragną ulgi, oraz od kobiet, które mówią mi, że nie wiedzą, czy mogą już zhakować to życie.

Jako empatia, kiedy mówię, że czuję ich ból, mam to na myśli. Byłem tam, dokładnie tam, gdzie oni są na każdym etapie. Byłem na podłodze w łazience w środku nocy, zwinięty w kłębek i zastanawiałem się, czy dam radę przetrwać ból.

I chcę pokazać tym kobietom, że mogą przez to przejść. Jest światło - po prostu musisz wiedzieć, gdzie go szukać.

Moja podróż zajęła mi wiele lat, wiele operacji i wielu zabiegów. Coś, co wydaje mi się niezwykle korzystne, to poczucie wspólnoty z innymi kobietami z endometriozą. Istnieją niesamowite grupy wsparcia online, na Facebooku i Instagramie (jak mój kanał na Instagramie).

Chcę, aby mój blog i kanały społecznościowe były bezpieczną przestrzenią dla kobiet, które mogą lądować, gdy tego potrzebują. Chcę, żeby przyszli do mnie i zobaczyli, że pomimo mojego bólu nadal wiodę wspaniałe, satysfakcjonujące i szczęśliwe życie.

Terapia była również kolejnym niesamowitym narzędziem. Nauczyłem się, jak radzić sobie z gorszymi dniami, jak radzić sobie z bólem, jak być bardziej otwartym i jak prawidłowo wyrażać swój ból.

Naprawdę wierzę, że każda osoba - przewlekle chora lub nie - powinna mieć tego rodzaju wsparcie w swoim kącie.

Otwarta dyskusja o tym, przez co przechodzę, zdejmowała gigantycznego słonia z mojego skrzynia. Od razu poczułem się wolny od presji trzymania tego wszystkiego w sobie i to było niesamowite.

Więc gdzie jestem teraz w mojej podróży? Cóż, mam teraz 33 lata, jestem w okresie menopauzy, 7 głębokich operacji, wymiotuję przez większość dni z powodu bólu i wciąż się napieram.

Jest coś całkowicie upokarzającego w dzieleniu się moimi nudnościami, uderzeniami gorąca, bólem, brakiem snu, bólem podczas seksu i tym wszystkim. Myślę, że do tego odnoszą się kobiety, więc nie staram się, aby było ładne - mówię prawdę.

Czasami, gdy jesteś w środku, po prostu chcesz usłyszeć prawdę. Chcesz usłyszeć od kogoś, kto wie, przez co przechodzisz - i naprawdę staram się być tą osobą dla tysięcy kobiet z endometriozą, które zwracają się do mnie po wsparcie lub przynajmniej dobry śmiech.

Na wynos

Jeśli cierpisz na endometriozę, nie pozwól, aby cię pochłonęła.

• Podziel się swoją historią ze wszystkimi, którzy będą słuchać, pomagać innym cierpiącym kobietom wokół ciebie i, co najważniejsze, znaleźć Twoje wsparcie.
• Upewnij się, że Twoja rodzina jest świadoma Twojej choroby i jej skutków. Mów głośno, jak mogą Cię wspierać podczas Twojej podróży.
• Nie przestawaj szukać lekarza, który Cię wysłucha. Jeśli spotkasz kogoś, kto bagatelizuje twoją chorobę lub sprawia, że ​​czujesz się źle z powodu dzielenia się, strać go.

To, czego potrzebujesz, to dobrzy ludzie w swoim kącie, którzy będą Cię wspierać na każdym kroku . Może to zająć lata, ale kiedy w końcu będziesz mieć to wsparcie, zaczniesz się zastanawiać, jak sobie radziłeś bez niego.

Wreszcie jesteś szalonym wojownikiem. Jesteś silny, odporny i potężny - pomimo tej choroby możesz żyć tak, jak chcesz.

Nigdy nie trać nadziei, nigdy nie przestawaj mówić swojej prawdy, a jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebować wysłuchania lub zachęty mów, wiesz, gdzie mnie znaleźć.