Jak wpływa na ciebie samokaranie i dlaczego miłość własna jest skuteczniejsza

• Początki
• Kiedy to działa
• Kiedy to nie działa
• Znajdowanie równowagi
• Współczucie dla siebie
• Sięgnij
• Na wynos

Zrobiłeś coś, co zraniło kogoś innego, być może nawet siebie. Żałujesz tego, ale nie możesz tego cofnąć, więc czekasz, aż ktoś to zauważy i zapewni jakąś korektę, aby złagodzić Twoje poczucie winy.

Wszelkiego rodzaju błędy często wywołują krytykę ze strony innych, choć bardziej znaczące błędy mogą spowodować ostrzejszą krytykę lub karę.

Może nie podoba ci się ta kara, niezależnie od tego, czy wiąże się ona z przeprosinami, czy okazaniem dobroci. Ale kiedy to się skończy, prawdopodobnie poczujesz się znacznie lepiej. W końcu odpokutowałeś za swój występek i zasłużyłeś na przebaczenie.

Kiedy nikt nie zauważy Twojej wpadki, poczucie winy może pozostać. Jeśli z jakiegoś powodu nie czujesz się w stanie przyznać się do siebie, możesz poszukać sposobów na ukaranie siebie, aby złagodzić poczucie winy.

To może wydawać się jedynym logicznym posunięciem w tej chwili, ale samokaranie zwykle przynosi więcej szkody niż pożytku.

Skąd się bierze

Samokaranie przybiera różne formy. W najbardziej ekstremalnym przypadku może to obejmować pewien rodzaj samookaleczenia.

Ale może to również odnosić się do:

• wstrzymywania nagrody
• wyuczania się psychicznie
• kontynuowania okopywania się na złych uczuciach długo po godnej pożałowania decyzji

Skąd ta potrzeba? Przyczyną mogą być przesłania kulturowe i inne złożone czynniki, więc nie zawsze istnieje prosta odpowiedź. Poniższe wyjaśnienia często odgrywają jednak rolę.

Wierzymy, że cierpienie poprawia nasz charakter

Dość powszechne jest pragnienie bycia lepszym człowiekiem. Chociaż ten cel jest godny podziwu, często wiąże się z pewnym stresem emocjonalnym: chciałbyś być lepszy, więc karzesz siebie za brak poprawy.

Wiele osób postrzega ból (fizyczny lub emocjonalny) jako sposób na przywrócić integralność i cnotliwość. Możesz postrzegać karę ze strony kogoś innego jako zasłużony, sprawiedliwy czyn, który zwalnia cię z twoich „grzechów”.

Poddanie się cierpieniu w formie samokarania się może wydawać się równie produktywnym sposobem zapłaty za błędy. Uważając się za odpowiedzialnego, gdy nikt inny tego nie robi, okazujesz wyrzuty sumienia i przywracasz swoje osobiste poczucie, że tak naprawdę nie jesteś złą osobą.

Uważamy, że zasługujemy na to

Dzieci często uczą się wstydu we wczesnym wieku. Pierwsze poruszenie możesz poczuć, gdy rodzice lub inni opiekunowie zasugerują, że Twoje zachowanie narusza ich oczekiwania lub szersze normy społeczne.

Nie zawsze łatwo jest oddzielić wstyd od poczucia winy, szczególnie gdy pojawiają się razem, ale oto jeden pomocny sposób patrzenia na to: poczucie winy zwykle odnosi się do czynów, podczas gdy wstyd zwykle odnosi się do własnej tożsamości.

Możesz doświadczyć poczucia winy po konkretnym błędzie, podczas gdy wstyd opisuje ogólne poczucie, że jesteś niegodny.

To poczucie niegodności może spowodować ukaranie siebie, nawet jeśli nie można ich wyśledzić wstecz do niczego konkretnego. Jak wskazują badania z 2015 r., Ludzie bardziej podatni na wstyd częściej sami siebie karają.

Chcemy uwolnić się od poczucia winy

W niektórych przypadkach możesz wahać się przed wyznaniem prawdy po błędzie, wierząc, że spowoduje to tylko większy ból.

Kiedy czujesz się winny z powodu myśli, których nie możesz wyrazić lub czynów, za które nie możesz przeprosić, możesz postrzegać karanie siebie jako sposób na odkupienie siebie, przynajmniej we własnych oczach.

W małym badaniu z 2010 roku uczestnicy poprosili o przypomnienie sobie nieetycznego zachowania, a następnie wykonanie bolesnego zadania (pozostawienie ręki w wiadrze z lodowatą wodą tak długo, jak mogli), po czym zgłosili mniejsze poczucie winy ich „kara”.

Dodatkowe badania z 2017 r. również dotyczyły związku między poczuciem winy a samokaraniem. Sugerował, że ludzie, którzy czuli się winni z powodu ukrywania tajemnic przed swoimi romantycznymi partnerami, często próbowali złagodzić to poczucie winy, odmawiając sobie przyjemnych zajęć lub sprawiając im mniej przyjemności.

To może wydawać się skuteczne

Dla motywacji

Powiedz sobie, że obiecałeś sobie, że po pracy spędzisz popołudnie na relaksie na plaży . Poświęcasz poranek na pracę, ale z jakiegoś powodu po prostu nie możesz się skupić i w efekcie robisz bardzo mało.

Kiedy nadciąga popołudnie, zamiast wyruszyć na plażę, zostajesz w domu i ponownie starasz się dokończyć.

Odmawianie sobie zaplanowanej wycieczki to druga szansa na rób to, co musisz zrobić i motywuje cię do kontynuowania zadania następnym razem, gdy planujesz coś fajnego.

Za zmianę zachowania

Samokaranie może również zachęcić cię do zajęcia się problematycznym zachowaniem.

Być może wraz z kilkoma znajomymi z pracy zdecydujecie się zrobić żartu współpracownikowi. „To tylko nieszkodliwa zabawa”, mówicie sobie, ale dowcip naprawdę denerwuje waszego współpracownika. Znikają w łazience, przez resztę dnia unikając wszystkich.

Nigdy się nie dowiedzą, że byłeś w to zamieszany, ale nadal chcesz to naprawić. Organizujesz anonimową dostawę ich ulubionych cukierków i zabierasz je na lunch pod koniec tygodnia.

Następnym razem, gdy ktoś wspomina o dowcipie, przypominasz sobie zakłopotanie współpracownika i odmawiasz udziału.

To zbiera żniwo

Chociaż niektóre formy samokarania się mogą być przydatne, problem polega na tym, że łatwo może stać się szkodliwym cyklem, z którego trudno się wydostać.

Zamiast wybaczać sobie normalne ludzkie błędy, możesz zacząć skupiać się na nawet drobnych wpadkach, oferując nieżyczliwy osąd zamiast samolubnego „Następnym razem pójdę lepiej”.

Nie zawsze rozwiązuje to problem

Powiedz, że czujesz się winny, ponieważ kogoś okłamałeś lub zrobiłeś coś, co chcesz zachować w tajemnicy. Karanie siebie może zmniejszyć poczucie winy i pomóc ci poczuć się lepiej. Jednak nie rozwiązuje prawdziwego problemu - tego, co ukrywasz.

W przyszłości możesz ponownie kłamać, aby podtrzymać swoje oszustwo. To kłamstwo stwarza więcej poczucia winy, które możesz próbować rozwiązać, stosując więcej kar za siebie. Co najmniej dość nieprzyjemny cykl.

Może to wywołać więcej niepokoju

Weź pod uwagę odwołaną wycieczkę na plażę. Jeśli spędzisz popołudnie na krytykowaniu siebie za wcześniejsze rozproszenie uwagi, nadal możesz mieć trudności z ukończeniem pracy.

Negatywne mówienie o sobie, powtarzane w głowie, sprawia, że ​​czujesz się, jakbyś nie mógł tego zrobić. wszystko w porządku.

Zamiast decydować się na ponowną próbę jutro, decydujesz, że nie zasługujesz na żadne nagrody i zamiast tego rzucasz się w wir pracy.

Ten wzorzec prawdopodobnie sprawi, że poczujesz się wyczerpany i wypalony, co może mieć znacznie większy wpływ na Twoją pracę niż popołudnie na plaży.

Gdzie wyznaczyć granicę

Nie jesteś pewien, czy twoje podejście do samokarania się bardziej należy do kategorii samodoskonalenia motywacji, czy też do tej nieprzydatnej i potencjalnie szkodliwej?

Czasami może to być trudne, ale zadawanie sobie następujących pytań może pomóc:

• Czy to zachowanie jest konstruktywne? Czy to, co robisz, rzeczywiście pomoże Ci się poprawić, czy tylko sprawi, że poczujesz się gorzej?
• Co powstrzymuje mnie przed osobistym zadośćuczynieniem? Ogólnie rzecz biorąc, wyznanie błędu jest zwykle najlepsze, jeśli masz taką możliwość.
• Czy to zachowanie przyczyni się do trwałej szkody? Negatywne mówienie o sobie, samookaleczenie, nadmierne ćwiczenia i pomijanie posiłków to wszystkie formy samokarania się, które mogą mieć trwały wpływ na zdrowie emocjonalne i fizyczne.
• Czy to zachowanie zastępuje zdrową samoopiekę? Kara, która powstrzymuje cię od dbania o siebie, nigdy nie jest pomocna. Na przykład praca do późna w nocy może wydawać się dobrym sposobem na zrekompensowanie rozproszenia uwagi, ale może to szybko zakłócić sen i wpłynąć na zdrowie.

Jak przejść w kierunku współczucia dla siebie

Samokaranie może pomóc złagodzić poczucie winy, gdy zrobisz coś, z czego nie jesteś dumny. Ale może to nie zrobić wiele, aby poprawić ogólne odczucia do siebie, zwłaszcza jeśli masz również poczucie wstydu i niskiej samooceny.

Na szczęście współczucie dla siebie jest korzystną alternatywą. Nie tylko pomaga ci poczuć się bardziej komfortowo z myślą, że błędy są tylko częścią bycia człowiekiem, ale także pomaga ci nauczyć się kochać siebie niezależnie od postrzeganych wad.

Współczucie dla siebie może również pomóc złagodzić nawet długotrwały ból i wzmocnić poczucie własnej wartości, ułatwiając traktowanie siebie z miłością i życzliwością. Z biegiem czasu większa samoocena może zwiększyć twoją wiarę w twoją zdolność do dokonywania pozytywnych zmian.

Praktykuj wybaczanie siebie

Po złym uczynku łatwo jest obwiniać się o siebie. Jeśli nie czujesz się warty przebaczenia, możesz mieć trudności z odpuszczeniem swojego błędu.

Pamiętaj, że życie wiąże się z okazjonalnymi błędami i zasługujesz na szansę, aby spróbować jeszcze raz (i jeszcze raz, w razie potrzeby), aby pokazać, że rzeczywiście potrafisz lepiej.

Przeformułowanie swoich błędów jako okazji do rozwoju, a nie porażek, może również ułatwić praktykowanie wybaczania sobie.

Zawsze możesz dać z siebie wszystko. Nawet jeśli twoje najlepsze umiejętności nie spełniają tego, co sobie wyobraziłeś, nadal możesz wykorzystać to, czego się nauczyłeś, do kierowania swoimi wyborami w przyszłości.

Nagradzaj siebie

Większość ludzi jest ładna dobre w nagradzaniu siebie, gdy uważają, że zrobili coś dobrze, ale czasami współczucie dla siebie wymaga nagrodzenia siebie, nawet jeśli myślisz, że zrobiłeś coś złego.

Następnym razem, gdy poczujesz się winny z powodu rozproszenia uwagi w pracy, zadaj sobie pytanie, czy brak koncentracji oznacza, że ​​naprawdę potrzebujesz przerwy.

Wycieczka na plażę może wydawać się przyjemnością, ale ćwiczenia, słońce i spędzanie czasu na łonie natury mogą również poprawić nastrój, potencjalnie zwiększając produktywność.

Traktowanie siebie z życzliwością ułatwia uznanie i szanowanie swoich potrzeb, zamiast karania siebie za ich posiadanie.

Nabierz z tego nawyku

Oswojenie się ze współczuciem dla siebie może zająć trochę czasu, ale zwykle zauważysz, że przychodzi to łatwiej dzięki praktyce.

Rozwijaj umiejętności współczucia wobec siebie poprzez:

• praktykowanie afirmacji
• prowadzenie dziennika
• próbowanie medytacji opartej na miłości i życzliwości
• poświęcenie czasu na relaksację i samoopiekę

Jak terapia może pomóc

Długotrwały wzorzec samokarania się może być trudny do przezwyciężenia samotnie, szczególnie gdy dotyczy to wstydu, niegodności lub trudności w wybaczeniu sobie.

Jeśli poczucie winy powoduje znaczny stres emocjonalny, wpływa na Twoje relacje lub uniemożliwia czerpanie przyjemności z życia, profesjonalne wsparcie może mieć duże znaczenie.

Terapia zapewnia bezpieczną przestrzeń do zajęcia się:

• wspomnienia, które wywołują poczucie winy i wstyd
• samookaleczanie i inne nieprzydatne zachowania związane z karaniem siebie
• negatywne mówienie o sobie

Terapeuta może pomóc w odkrywaniu zdrowszych podejść do radzenia sobie z poczuciem winy i radzenia sobie z nim, w tym współczucia dla siebie i odporności.

Podsumowanie

Kiedy najostrzejszym krytykiem jesteś ty sam, kara za siebie może wydawać się najlepszą drogą do pokuty. Zwykle jednak okaże się, że trasa pełna współczucia skutkuje bardziej produktywną podróżą.

powiązane historie

• Czujesz się jak „zły” człowiek? Zadaj sobie te pytania
• Oto jak autorefleksja może wzmocnić twoją inteligencję emocjonalną.
• „Kim jestem?” Jak znaleźć poczucie własnej wartości
• Terapia Każdy budżet: jak uzyskać do niego dostęp
• Negatywne mówienie o sobie: co to jest i jak sobie z tym radzić