Jak olimpijska pływaczka Allison Schmitt pokonała depresję

Allison Schmitt, pływaczka reprezentacji USA, pojawiła się w wiadomościach w tym miesiącu nie tylko za swoje występy ze złotym i srebrnym medalem w zeszłym tygodniu w Rio. Mówiła też otwarcie o swojej walce z depresją i przesłaniu nadziei dla innych, którzy zmagają się.

W ostatnich wywiadach dla Today i ESPN Schmidt przypomniała sobie, jak wróciła do domu z Igrzysk Olimpijskich 2012 (z pięcioma medale!), ukończył college i rozpoczął karierę jako zawodowy pływak. Ale doświadczyła rozczarowania po swojej burzliwej trasie w Londynie - po olimpijskim bluesie, jak to nazywają sportowcy - i miała problemy ze skupieniem się na basenie.

Jej kilka kolejnych sezonów było rozczarowujących, ponieważ nie trafiła na miejscach na mistrzostwach świata i drużynach narodowych. „To całkiem spory spadek” - powiedział jej trener Bob Bowman. Schmitt ciężko to przeżyła i pogrążyła się głębiej w depresji.

Nawet gdy przygotowywała się do powrotu na Igrzyska Olimpijskie w 2016 roku, walczyła o rywalizację i przetrwanie dnia. Pamiętała, że ​​nie chciała rano wstawać z łóżka, a nawet myślała o zjechaniu z drogi podczas jazdy.

Schmitt był dobry w przybieraniu wesołej twarzy. Ale ci, którzy są blisko niej, w tym kolega z drużyny i dobry przyjaciel Michael Phelps, mogli powiedzieć, że coś jest nie tak. Zachęcili ją do skorzystania z pomocy i na początku 2015 roku zaczęła chodzić do psychologa.

Kilka miesięcy później 17-letni kuzyn Schmitta, April, popełnił samobójstwo. April też był sportowcem i też cierpiał na depresję. Powiedziała, że ​​to była pobudka, której Schmitt potrzebowała, aby nie tylko lepiej dbać o siebie, ale także mówić otwarcie i próbować pomóc innym tak, jak nie mogła pomóc swojej kuzynce.

„Jeśli mogłem powiedzieć jedno… niech wie, że na końcu tunelu było światło ”- powiedział Schmitt Today.

Fragmenty historii Schmitta mogą brzmieć znajomo dla milionów innych Amerykanów cierpiących na depresja. Według Anxiety and Depression Association of America, poważne zaburzenia depresyjne dotykają prawie 7% dorosłych każdego roku i są główną przyczyną niepełnosprawności osób w wieku od 15 do 44 lat w Stanach Zjednoczonych.

Zdrowie redaktor psychologii Gail Saltz, MD, mówi, że rozczarowujące lub smutne wydarzenie wywołuje epizod klinicznej depresji. „To normalne, że jesteś smutny lub żałujesz straty - jak nie tworzenie zespołu, od którego zależy przyszłość Twojej kariery” - mówi dr Saltz, który nie leczył Schmitta. „Krótkotrwała, która może bardzo przypominać depresję, ale niekoniecznie oznacza, że ​​potrzebujesz leczenia”.

Jednak czasami ten smutek staje się długotrwały i wszechogarniający. „Twój mózg doświadcza uderzeń emocjonalnych jako zdarzeń chemicznych i możliwe jest, że te zmiany chemiczne staną się długotrwałe” - wyjaśnia. (U ludzi, którzy mają predyspozycje do depresji, mówi, te chemiczne zmiany mogą również nastąpić nieoczekiwanie.)

Ale nie zawsze łatwo jest stwierdzić, kiedy przejściowy funk - twój własny lub ukochany - stało się czymś poważniejszym.

„Pytanie brzmi, jak bardzo staje się to obezwładniające i jak długo trwa” - mówi dr Saltz. Zaleca poszukiwanie tak zwanych neurowegetatywnych objawów depresji: trudności z zasypianiem, przebudzenie wczesnym rankiem, utrata apetytu lub utrata przyjemności z czynności, które zwykle lubisz.

To są flagi, które wskazują na coś Mówi, że dzieje się biologiczne, które mogą wymagać leczenia - psychoterapii, leków lub kombinacji obu - w celu skorygowania nierównowagi chemicznej mózgu.

Dr. Saltz podkreśla również, że każdy, kto ma poczucie beznadziejności lub bezwartościowości, powinien natychmiast porozmawiać z lekarzem lub specjalistą zdrowia psychicznego. „Jeśli myślisz, że życie nie jest warte życia lub myślisz o samobójstwie, bardzo ważne jest, abyś uzyskał pomoc” - mówi. „Ponieważ depresja jest bardzo uleczalna, nawet jeśli może się tak nie wydawać, gdy jesteś w środku”.

Krótko po śmierci kuzyna Schmitt rozmawiała z Associated Press o ważnej lekcji, którą dowiedziała się: Pozory, które ludzie przedstawiają światu - w tym jej samej - nie zawsze odpowiadają rzeczywistości tego, przez co przechodzą.

„Rzeczy są filtrowane na Instagramie i mediach społecznościowych, a nawet chodzą z uśmiechem na twarzy, który odfiltrowuje to, jak naprawdę się czujesz ”- powiedziała. Chce, aby sportowcy, zwłaszcza - którzy mają silną wolę i dobrze ukrywają swoje emocje - wiedzieli, że nie musi tak być. „To jest coś, nad czym chciałabym popracować” - powiedziała - „aby dać im znać, że nie ma nic złego w tym”.