Jak nauczyłem córkę w wieku przedszkolnym przeciwstawiać się łobuzom

Jak nauczyłem córkę w wieku przedszkolnym przeciwstawiać się łobuzom

Kiedy zeszłego lata w piękny dzień znalazłem się na placu zabaw, moja córka od razu zauważyła małego chłopca z sąsiedztwa, z którym często się bawiła. Była podekscytowana, że był tam, aby mogli razem cieszyć się parkiem.

Gdy zbliżyliśmy się do chłopca i jego mamy, szybko odkryliśmy, że płacze. Moja córka, będąc opiekunką, którą jest, bardzo się zaniepokoiła. Zaczęła pytać go, dlaczego jest zdenerwowany. Mały chłopiec nie odpowiedział.

Gdy już miałem zapytać, co się stało, podbiegł inny mały chłopiec i krzyknął: „Uderzyłem cię, bo jesteś głupi i brzydki!”

Widzisz, płaczący chłopiec urodził się z naroślą po prawej stronie twarzy. Rozmawialiśmy o tym z córką wcześniej latem i surowo dałem jej do zrozumienia, że nie jesteśmy podli dla ludzi, ponieważ wyglądają lub zachowują się inaczej niż my. Regularnie angażowała go w grę przez całe lato po naszej rozmowie, nie przyznając w ogóle, że coś w nim wygląda inaczej.

Po tym niefortunnym spotkaniu matka i jej syn wyszli. Moja córka uściskała go szybko i powiedziała, żeby nie płakał. Rozgrzało mi się serce na widok tak słodkiego gestu.

Ale jak możesz sobie wyobrazić, obserwowanie tego spotkania wywołało wiele pytań w umyśle mojej córki.

Mamy tutaj problem

Niedługo po mały chłopiec wyszedł, zapytała mnie, dlaczego mama drugiego chłopca pozwoliła mu być złośliwym. Uświadomiła sobie, że było to dokładne przeciwieństwo tego, co powiedziałem jej wcześniej. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że muszę ją nauczyć, żeby nie uciekała przed łobuzami. Moim zadaniem jako jej matki jest nauczenie jej, jak powstrzymywać prześladowców, aby nie znalazła się w sytuacji, w której jej pewność siebie została podważona przez działania innej osoby.

Chociaż ta sytuacja była bezpośrednią konfrontacją, umysł przedszkolaka nie zawsze jest wystarczająco rozwinięty, aby zauważyć, że ktoś subtelnie go poniża lub nie jest miły.

Jako rodzice czasami możemy czujemy się tak oddaleni od naszych doświadczeń z dzieciństwa, że trudno sobie przypomnieć, jak to było być prześladowanym. W rzeczywistości zapomniałem, że zastraszanie może się zdarzyć już w wieku przedszkolnym, dopóki nie byłem świadkiem tego niefortunnego incydentu na placu zabaw latem.

Nigdy nie mówiono o znęcaniu się, gdy byłem dzieckiem. Nie nauczono mnie, jak natychmiast rozpoznać lub zamknąć łobuza. Chciałem być lepszy od mojej córki.

Ile lat jest za małe, aby dzieci mogły zrozumieć nękanie?

Innego dnia widziałem, jak mała dziewczynka z klasy lekceważy moją córkę na korzyść innego przyjaciela.

To złamało mi serce, ale moja córka nie miała pojęcia. Kontynuowała próby przyłączenia się do zabawy. Chociaż niekoniecznie jest to zastraszanie, przypomniało mi, że dzieci nie zawsze mogą rozszyfrować, gdy ktoś nie jest dla nich miły lub sprawiedliwy w mniej oczywistych sytuacjach.

Później tego wieczoru moja córka poruszyła to, co się zdarzyło i powiedziała mi, że czuła, że mała dziewczynka nie była miła, tak jak mały chłopiec w parku nie był miły. Być może zajęło jej trochę czasu, zanim zrozumiała, co się stało, lub nie miała słów, aby wyrazić w chwili, gdy jej uczucia zostały zranione.

Dlaczego uczę moją córkę, jak natychmiast uśmierzać łobuzów

Po obu tych incydentach dyskutowaliśmy o tym, jak bronić się, ale nadal być miłym w tym procesie. Oczywiście musiałem ująć to w kategoriach przedszkolnych. Powiedziałem jej, że jeśli ktoś nie jest miły i zasmuciło ją to, powinna mu powiedzieć. Podkreśliłem, że bycie skąpym jest nie do przyjęcia. Porównałem to do tego, kiedy się wścieka i wrzeszczy na mnie (bądźmy szczerzy, każde dziecko wścieka się na swoich rodziców). Zapytałem ją, czy by jej się spodobało, gdybym na nią odkrzyknęła. Powiedziała: „Nie mamo, to zraniłoby moje uczucia”.

W tym wieku chcę ją nauczyć zakładać, że inne dzieci są najlepsze. Chcę, żeby stanęła w obronie siebie i powiedziała im, że nie jest w porządku, żeby była smutna. Nauczenie się rozpoznawania teraz, kiedy coś boli i stawanie w obronie siebie, stworzy solidne podstawy do tego, jak radzi sobie z eskalacją zastraszania w miarę starzenia się.

Rezultaty: Moja córka w wieku przedszkolnym właśnie przeciwstawiła się znęcaniu!

Niedługo po tym, jak rozmawialiśmy o tym, że inne dzieci nie mogą sprawiać jej smutku, byłem świadkiem, jak moja córka powiedziała dziewczynie na placu zabaw, że pchanie jej w dół nie było miłe. Spojrzała jej prosto w oczy, tak jak ją nauczyłem, i powiedziała: „Proszę, nie naciskaj mnie, to nie jest miłe!”

Sytuacja natychmiast się poprawiła. Zacząłem od patrzenia, jak ta inna dziewczyna ma przewagę i ignorowania mojej córki, do włączenia jej do gry w chowanego, w którą grała. Obie dziewczyny świetnie się bawiły!

Dlaczego to takie ważne?

Głęboko wierzę, że uczymy ludzi, jak nas traktować. Uważam również, że zastraszanie jest ulicą dwukierunkową. Chociaż nigdy nie lubimy myśleć o naszych dzieciach jako o prześladowcach, prawda jest taka, że to się zdarza. Naszym obowiązkiem jako rodziców jest nauczenie naszych dzieci, jak traktować innych ludzi. Kiedy powiedziałem mojej córce, żeby stanęła w obronie siebie i powiadomiła inne dziecko, kiedy ją zasmuciło, równie ważne jest, aby to nie ona zasmuciła inne dziecko. Dlatego zapytałem ją, jak by się czuła, gdybym na nią odkrzyknęła. Jeśli coś by ją zasmuciło, nie powinna tego robić komuś innemu.

Dzieci kształtują zachowanie, które widzą w domu. Jako kobieta, jeśli pozwolę się zastraszyć mężowi, to jest przykład, który daję mojej córce. Jeśli nieustannie krzyczę na męża, pokazuję jej również, że można być złośliwym i znęcać się nad innymi ludźmi. Zaczyna się od nas jako rodziców. Otwórz w domu dialog ze swoimi dziećmi na temat tego, jakie zachowania są, a jakie nie są akceptowane do okazywania lub akceptowania od innych. Świadomie uczyń priorytetem dawanie w domu przykładu, który chcesz, aby Twoje dzieci wzorowały się na świecie.