Jak nauczyłem się radzić sobie z anemią: co mi pomogło

• Diagnoza
• Druga opinia
• Trudne objawy
• Plan leczenia
• Na wynos

Przez większość życia zmagałem się z niedoborem żelaza. Jako dziecko nigdy o tym nie myślałem, ponieważ uczucie zmęczenia i wyczerpania postrzegałem jako normalne doświadczenie. Jak mogłem się spodziewać, że poczuję się inaczej, skoro to wszystko, co kiedykolwiek znałem?

Miałem około 8 lat, kiedy po raz pierwszy zacząłem odczuwać objawy niedoboru żelaza. Objawy obejmowały zmęczenie, bezsenność, niespokojne nogi, łamliwe paznokcie, zimne dłonie i stopy, zawroty głowy, bladość skóry i przyspieszone tętno. Czasami niedokrwistość powodowała wyniszczenie, ponieważ wyczerpanie i zmęczenie były po prostu tak silne.

Dopiero po kilku latach poczułem się komfortowo w leczeniu anemii. Moja podróż obejmowała wiele diagnoz, eksperymentowanie z różnymi planami leczenia, a nawet operację.

Wraz z upływem czasu, cierpliwością, samodzielnością i pomocą bliskich czuję, że osiągnąłem równowagę między zdrowiem i szczęście. Oto moja historia.

Diagnoza

To moja mama jako pierwsza zauważyła mój brak energii w porównaniu z innymi 8-latkami.

Większość dni, wracałem do domu ze szkoły i zdrzemnąłem się zamiast bawić się z przyjaciółmi. Mój wątły, blady wygląd wtapiał się w ściany w moim domu. To był wyraźny znak, że coś jest nie tak.

Mama zaprowadziła mnie do lekarza rodzinnego. Wykonałem badanie krwi, które pokazało, że moje żelazo było znacznie niskie, szczególnie jak na kogoś w moim wieku. Wysłano mnie do domu z receptą na codzienne tabletki na żelazo.

Te tabletki z żelazem miały mnie z powrotem postawić na nogi i znów poczuć się sobą.

Ale to nie było walizka. Moja energia pozostawała na niskim poziomie iz czasem zaczęły pojawiać się inne objawy, takie jak silny ból brzucha. Moja mama mogła stwierdzić, że coś jest nie tak.

Poszukiwanie drugiej opinii

Około rok po zdiagnozowaniu niedoboru żelaza mama zabrała mnie do gastroenterologa w szpitalu pediatrycznym do drugiej opinii, wraz z większą liczbą testów.

Po wszystkich objawach i oczekiwaniu zdiagnozowano chorobę Leśniowskiego-Crohna, nieswoiste zapalenie jelit. Niedobór żelaza był jednym z kilku problemów, które okazały się objawami choroby Leśniowskiego-Crohna.

Kiedy zdiagnozowano u mnie chorobę Leśniowskiego-Crohna, zacząłem odpowiednie leczenie różnymi rodzajami leków. Mój poziom żelaza zaczął wracać do normy i zacząłem dobrze się rozwijać jako nastolatek.

Kiedy niedokrwistość stała się wyniszczająca

Zanim osiągnąłem młodość dorosłą, miałem dwie resekcje jelit z powodu Choroba Crohna. Wkrótce po drugiej resekcji zacząłem odczuwać silne zawroty głowy. Czasami nie mogłem wstać z łóżka, ponieważ wydawało mi się, że cały pokój się kręci.

Nie przyszło mi do głowy, że moje objawy mogą być związane z niedoborem żelaza. Nie pomyślałam też, że straciłam dużą część jelita, gdzie żelazo jest wchłaniane przez organizm. Po tygodniu silnych zawrotów głowy, które sprawiły, że leżałem na podłodze w łazience, skontaktowałem się z moim lekarzem.

Ku mojemu zdziwieniu, krew ujawniła, że ​​mój poziom żelaza ogromnie spadł. Wtedy moi lekarze powiedzieli mi, że mam anemię. Byli bardzo zaniepokojeni i powiedzieli mi, że potrzebuję natychmiastowej pomocy medycznej.

Znalezienie planu leczenia, który zadziała

Zacząłem przyjmować leki, aby przywrócić normalny poziom żelaza. Choroba Leśniowskiego-Crohna była główną przyczyną mojego niedoboru żelaza i złego wchłaniania. Mając to na uwadze, mój zespół lekarzy zdecydował, że dożylne wlewy żelaza będą moją najlepszą opcją leczenia.

Może to brzmieć przerażająco, ale stało się częścią mojej rutyny. Na początku musiałem jeździć do kliniki infuzyjnej raz w tygodniu, aby je otrzymać. Cały proces trwałby od 3 do 3 1/2 godziny.

Dla mnie skutki uboczne obejmowały łagodne bóle głowy, zmęczenie i metaliczny posmak w ustach. Czasami trudno było sobie z tym poradzić, ale wyniki z biegiem czasu zdecydowanie były tego warte. Moje ciało potrzebowało około 4 do 6 tygodni cotygodniowych infuzji, aby przyzwyczaić się do leczenia i przywrócić normalny poziom żelaza.

Po kilku próbach i błędach w ustaleniu, co działa na mój organizm, Zdecydowałem się na infuzje żelaza co 3 do 4 miesięcy. Dzięki temu planowi leczenia mój poziom żelaza pozostał stabilny, nie spadając już dramatycznie. Nowy harmonogram nie tylko pomógł mi utrzymać poziom energii, ale dał mi więcej czasu na robienie rzeczy, które kocham.

Odkąd zacząłem regularnie otrzymywać żelazne zastrzyki, radzenie sobie z anemią jest o wiele łatwiejsze. poruszaj się po zgiełku dnia codziennego. Jako nauczycielka w przedszkolu lubię intensywny tryb życia, aw weekendy lubię spacerować po szlakach turystycznych. Posiadanie energii do robienia rzeczy, które kocham, jest dla mnie bardzo ważne i w końcu czuję, że jestem w stanie to zrobić.

Na wynos

Będąc pacjentem od 20 lat, nauczyłem się, jak ważne jest rzecznictwo dla mojego zdrowia i dobrego samopoczucia. Poruszanie się przez życie z niedoborem żelaza może być trudne i wyczerpujące, ale plan leczenia opracowany dla mnie i dla mojego organizmu dał mi szansę na normalne życie. To wszystko robi różnicę.

Krista Deveau jest nauczycielką w przedszkolu z Alberty w Kanadzie. Żyła z chorobą Leśniowskiego-Crohna od 2001 roku i przez większość życia zmagała się z niedoborem żelaza. W 2018 roku choroba Leśniowskiego-Crohna skłoniła ją do poddania się kolektomii zmieniającej życie. Budziła się po operacji z workiem stomijnym przymocowanym do żołądka w celu zebrania odpadów. Teraz jest zapaloną zwolenniczką stomii i nieswoistych chorób zapalnych jelit, dzieląc się swoją historią o tym, jak to jest żyć z przewlekłą chorobą i niepełnosprawnością oraz prosperować pomimo wyzwań. Możesz śledzić jej historię na Instagramie @ my.gut.instinct.

Więcej na temat wyrównywania niedoboru żelaza

• Najlepszy plan diety na anemię
• Zrozumieć żelazo Suplementy na niedokrwistość
• Pytania, które należy zadać lekarzowi na temat niedokrwistości z niedoboru żelaza
• Związek między wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, chorobą Crohna i niedokrwistością
• Zobacz wszystkie