Jak Alanis Morissette pokonała zaburzenia odżywiania

Stuart Pettican Grammy piosenkarka i aktorka Alanis Morissette zmagała się z zaburzeniami odżywiania jako nastolatka i dwudziestolatka. Ale potem odkryła, jak dobrze jest właściwie traktować swoje ciało - i tej jesieni przebiegła maraton, aby to udowodnić. Tutaj 35-letnia Morissette opowiada o swojej długiej, krętej drodze do wyzdrowienia.

Przekroczenie linii mety mojego pierwszego dużego wyścigu szosowego, Bizz Johnson Marathon w Susanville w Kalifornii, było niesamowicie dodające sił. Do domu dotarło, że moje ciało jest instrumentem, a nie ozdobą, a jedzenie naprawdę może być pysznym paliwem. Biegłam, by podnieść świadomość na temat Narodowego Stowarzyszenia Zaburzeń Odżywiania (NEDA), sprawy, która nie mogła być bliższa mojemu sercu.

Jako nastolatek byłem zarówno anorektyczką, jak i bulimią. Byłam młodą kobietą w oczach opinii publicznej, na którą zwracano dużą uwagę i starałam się chronić przed mężczyznami, którzy używali ich władzy w sposób, w jaki byłam zbyt młoda, by wiedzieć, jak sobie z nią radzić.

Rozczarowanie, smutek i ból mocno mnie uderzyły i starałem się stłumić te uczucia poprzez mój związek z jedzeniem. Przez cztery do sześciu miesięcy ledwo jadłem. Żyłem na diecie składającej się z tostów Melby, marchewki i czarnej kawy.

Zacząłem dochodzić do zdrowia w wieku 18 lat, kiedy stanął mi przed słodkim przyjacielem. Pomógł też bardzo mądry i doświadczony terapeuta. Kiedy zacząłem zajmować się problemami kobiet, nagle nie czułem się samotny w tych dylematach dotyczących jedzenia i mojego ciała. Mimo to problemy z jedzeniem prześladowały mnie przez 20 lat. Nie byłem tak skupiony na liczbie na wadze, ale byłem pracoholikiem, ciągnąc 24 godziny na dobę, więc jadłem pieczywo i słone przetworzone potrawy. Mimo sukcesu zawodowego nie byłem najzdrowszy. A jednak.

Następna strona: Moja „aha chwila”

Teraz koncentruję się na jedzeniu bogatych w składniki odżywcze produktów, takich jak owoce, orzechy, kapusta włoska, jarmuż i szpinak. Mam na ich punkcie obsesję. Dodałem nawet szpinak do koktajli! - i rukolę też. Na obiad powiedzmy: wrzucę go do pełnoziarnistego wrapa z ogórkami, zieloną papryką, hummusem, pomidorami i odrobiną soku z cytryny, cayenne i ostrym sosem. Jem dużo oleju lnianego, żeby utrzymać kwasy omega-3, i dodam warzywa krzyżowe, takie jak brokuły, do zup - są dla ciebie takie dobre. Rzadko jem nabiał. Nigdy nie zapomnę mojego przyjaciela Woody'ego Harrelsona, który powiedział mi, że muszę pozbyć się nabiału z lodówki, aby oczyścić skórę. On miał rację. Moja skóra wygląda teraz świetnie.

Nie zrozum mnie źle. Nadal oddaję się lampce wina lub czekolady - smakołyki są obowiązkowe. Bez odchodzenia od codziennej zdrowej diety od czasu do czasu, nie byłoby to dla mnie zrównoważone i tego właśnie chciałem: podejście do jedzenia, które przetrwało całe moje życie. Więc nie chodzi o to, żeby nigdy nie jeść pizzy. Chodzi o wymianę rzeczy. Może robisz własną pizzę z serem sojowym i organicznymi pomidorami.

A te zmiany nie są takie trudne po kilku tygodniach, ponieważ Twoje kubki smakowe naprawdę zmieniają się z czasem. Nie chcę rzeczy, których pragnąłem. Uwielbiam podjadać popcorn z octem balsamicznym, wegańskim masłem i wszelkiego rodzaju przyprawami.

Mimo, że miałem kilka skurczów i na 20. mili zrobiło się naprawdę ciężko, przeszedłem przez silny ból w biodrze zginacze i mięsień czworogłowy i osiągnąłem swój cel czasowy 4 godziny i 15 minut. (Wysłuchanie „Survivor” Destinys Child około 150 razy bardzo pomogło!)

Mam nadzieję, że mój wysiłek pokazuje każdą kobietę zmagającą się z zaburzeniami odżywiania lub słabym obrazem ciała, która nie jest sama - wsparcie jest tam - i inspiruje ją do odkrycia swojego wewnętrznego atlety. Nie ma znaczenia, jaki jest Twój poziom sprawności. Chodzi o to, aby znaleźć aktywność, którą lubisz najbardziej i trzymać się jej.

Naprawdę dobrze rozumiem, jaka jest moja życiowa misja. Nie ma już depresji ani letargu i czuję się, jakbym wrócił do sportowca, którym kiedyś byłem. Dorastając, byłem prawdziwym sportowcem, ale to wszystko odpłynęło, gdy poszedłem trasą artysty. To było jak „Rock'n roll pisklęta nie grają w badmintona!” Teraz integruję wszystkie części mnie - sportowca, muzyka, pisarza, poetę, filozofa - iw rezultacie staję się silniejszy.