Jak wycieczka wspinaczkowa nauczyła mnie zaufania

A więc byłem - mniej więcej trzy czwarte drogi w górę formacji skalnej o wysokości 100 stóp w Kalifornijskim Parku Narodowym Joshua Tree. Byłem zmęczony. Co więcej, byłam wkurzona, że ​​ta jedna sekcja, którą nazwałam „pęknięciem”, sprawiała mi tyle kłopotów. Poniżej kibicowała mi moja ekipa silnych kobiet. Nade mną Savannah Cummins, fotograf przygodowy i ekspert we wspinaczce, balansował na linie jak ninja. Dawała mi wskazówki, rejestrując każdy mój ruch, ale ze zmęczeniem i frustracją brzmiało to bardziej jak nauczyciel Charliego Browna - „co-co-co-tam”.

Ta szczególna rockowa twarz nie przypominała wewnętrzne ściany wspinaczkowe, na których ćwiczyłem w Nowym Jorku; to było nieskończenie trudniejsze. Widzisz, na siłowni były określone trasy oznaczone kolorami, które reprezentują stopnie trudności, a także wyraźne nuby, których używasz do chwytania lub nadeptywania. Ale na zewnątrz nie byłem w stanie wytyczyć wyraźnej ścieżki. Tak więc każdy ruch kredowej dłoni lub położenie palca czułem jak próba dopasowania kawałka do trudnej układanki - a moje przypuszczenia często były błędne.

Wiedząc, że muszę wykonać ruch, chwyciłem kawałek skały i oderwał się jak skorupa pistacji. Trochę upadłem, zanim poczułem, jak moja lina się napina. Wtedy przypomniała mi się moja śmiertelność. Zamknąłem oczy i oparłem czoło o skałę. „Możesz to zrobić” - powiedziałem do siebie. Co ważniejsze, powiedziałem sobie, żebym zaufał mojemu asekuratorowi (osobie na ziemi odpowiedzialnej za zabezpieczenie mnie).

Zasadniczo sztuka wspinaczki skałkowej polega na dwóch rzeczach: pokonywaniu przeszkód fizycznych i zaufaniu ludziom. Dla mnie pierwsza część to nic wielkiego. Nie mówię, że używanie każdego mięśnia mojego ciała do chwytania maleńkich szczelin i przesuwania ramy po powierzchniach skalnych jest łatwe, ale przebiegłem kilka maratonów, a nawet przeszedłem przez Alpy. Tłumaczenie: Czuję się dobrze z fizycznym dyskomfortem i nauczyłem się wytrwać. Ale ufanie innym jest dla mnie trudne. Więc fakt, że lina, do której jestem przywiązany, jest dosłownie przywiązana do talii innej osoby i to jedyna rzecz, która powstrzymuje mnie przed uderzeniem w tę górę lub, co gorsza, spadnięciem z wysokości 100 stóp? Tak, to mój najgorszy koszmar.

Wiedząc o tym, możesz się zastanawiać, co mnie opętało, aby spróbować sportu polegającego na oddaniu mojego życia w ręce innej osoby. Cóż, „wspinaczka sportowa” debiutuje na igrzyskach olimpijskich w 2020 roku. W większości jest zdominowana przez mężczyzn, a North Face chce to zmienić, więc zaprosiła grupę redaktorek na wycieczkę, aby zbadać tę aktywność. Szczerze mówiąc, to był dobry pomysł, kiedy siedziałem przy moim wygodnym biurku w Nowym Jorku. Uwielbiam wyzwania sportowe i podoba mi się cała perspektywa wzmocnienia pozycji kobiet. Nawet nie myślałem o aspekcie zaufania.

Więc na tej skale - rozdartej między poddaniem się a walką jak diabli na koniec - dałem sobie chwilę na przegrupowanie się. Pozwoliłam sobie uronić kilka łez, bo to był ciężki AF, ale także dlatego, że opłakiwałam stratę wuja Russa, który zmarł dzień przed wyruszeniem w moją przygodę. Spojrzałem na swojego asekuratora i pomyślałem: „Zróbmy to”. W tym momencie stało się jasne, że tak, muszę czerpać z własnej siły, ale mogę też wykorzystać siłę otaczających mnie osób - w tym przypadku osoba trzymająca linę i moi redaktorzy kibicujący mi z dołu .

Z odnowioną determinacją i większym poczuciem wsparcia, pokonywałem coraz dalej i dalej, aż dotarłem na szczyt. Byłem z siebie dumny, że zdobyłem górę, ale nawet dumny, że pozwoliłem sobie na zrzeczenie się kontroli i zaufanie innym ludziom. Te chwile na skale nauczyły mnie, że chociaż jestem w stanie samodzielnie stawić czoła przeszkodom, nie oznacza to, że muszę.