Jak przypadkowe połączenie pomogło mi pozbyć się problemów z pewnością siebie

Nie pamiętam okresu w moim życiu, kiedy nie byłam w pełni świadoma swojego ciała - czy to były moje krótkie spodenki motocyklowe przylegające zbyt ciasno, czy też wyraz obrzydzenia, który wydawało mi się, że widzę na czyjejś twarzy podczas jedzenia lodu krem. Mój chłopak z liceum powiedział, że mogę stracić kilka kilogramów w żołądku. Moja mama powiedziała mi, że mam udo z piorunami, chociaż rok wcześniej zachorowałem na zaburzenia odżywiania.

Wiem, że wiele osób może się z tym utożsamić. Poczucie samoświadomości przytłaczało mnie do tego stopnia, że ​​nadwyrężyło moje relacje z rodziną i przyjaciółmi, a przede wszystkim moje życie miłosne.

Chociaż miałem poważne problemy z pewnością siebie, tak się nie stało nie powstrzymuje mnie przed randkami. Ale po bolesnym zerwaniu, wróciłem do tego samego wzorca nienawiści do samego siebie i schroniłem się w samotności. Ukrywanie się wydawało mi się podobne do anoreksji, ponieważ pomagało mi to kontrolować. Ciągłe trzymanie potencjalnych partnerów na odległość ramienia było bezpieczniejsze niż narażanie mojego serca i ciała.

Uzupełniłem swoją samotność, mając wielu przyjaciół, z którymi nie musiałem się martwić o romans. To zdejmowało presję z bycia bezbronnym. Ale po ukończeniu college'u trzy lata temu, kiedy przeprowadziłem się do Nowego Jorku z Alabamy, straciłem dużą grupę moich przyjaciół i poczułem się zagubiony.

Wtedy pomyślałem, co było najgorsze, co mogło się stanie, jeśli się tam postawię? Zaskoczył mnie mały przypływ pewności siebie, ale nie pozwoliłem sobie tego kwestionować. Kiedy za dużo myślałem, miałem tendencję do wycofywania się w swoją niepewność. Zamiast tego pobrałem Tindera i próbowałem komunikować się z ludźmi. Pobrałem go już wiele razy i używałem go tylko jako niewielkiego wzmacniacza pewności siebie, zawsze go kasując i raz po raz czyszcząc pamięć.

Adrian * poznałam w ciągu pierwszych kilku dni korzystania z aplikacji. Był czarujący i pewny siebie, ale nie na tyle, żeby było to zepsute. Oboje mieliśmy wtedy 23 lata i mieliśmy coś wspólnego. Rozmowy toczyły się naturalnie. Chociaż od jakiegoś czasu nie byłam z nikim związana, nie byłam naiwna, że ​​nie był zainteresowany umawianiem się ze mną. Był tu wyłącznie dla randek. Emocjonalnie był całkowicie wyłączony. O dziwo, nie przeszkadzało mi to.

Zaproszenie Adriana po raz pierwszy było stresujące. Zacząłem myśleć o wszystkich sposobach, w jakie mógłby mnie odrzucić, o wszystkich rzeczach, które powiedziałby o moim ciele - albo, co gorsza, o tym, czego by nie powiedział. Byłem wyraźnie wstrząśnięty, nerwowo popijając Heinekena, który przyniósł Adrian. Chociaż czułam, że ledwo mówię, Adrian uśmiechnął się i rozmawialiśmy swobodnie, jak zwykle. Nie było żadnego napięcia, które zmusiłoby mnie do przemyślenia rzeczy; Poczułem od niego akceptację. Byłem na tyle wygodny, że mogłem zdjąć ubranie.

Kiedy pierwszy raz spałem z Adrianem, powiedział mi, co lubi w moim ciele. Chwalił mój tyłek, który zawsze wydawał mi się za duży, i moją skórę, której zawsze nienawidziłam za to, że była zbyt blada. Zachwycał się moimi włosami i ustami. Z Adrianem czułam się odsłonięta, ale nie tak przerażona. Czułem się dobrze . Mogę śmiało powiedzieć, że po raz pierwszy czułem się dobrze.

Chociaż czułem, że zmieniło się moje nastawienie do ciała, moja niepewność wciąż tam była. Kiedy Adrian przyszedł po raz drugi, próbowałam zgasić światła, bojąc się, że teraz zobaczy mnie taką, jaką naprawdę wyglądałam. Miałem nadzieję, że ciemność mnie ukryje. Ale kiedy wszedł do mojej sypialni, Adrian wciągnął mnie z powrotem w światło mojego salonu. „Musimy włączyć światło w twojej sypialni,” powiedział. „Chcę się z tobą zobaczyć.”

W ciągu następnego roku Adrian i ja spotykałyśmy się półregularnie. Za każdym razem było to samo: byłam celebrowana i po raz pierwszy w życiu mogłam nie myśleć o swoim ciele. To właśnie w tych chwilach, kiedy ta druga osoba widziała mnie w mojej najbardziej bezbronnej osobie, a mimo to akceptowała mnie, zacząłem akceptować siebie.

Adrian i ja już nie rozmawiamy z powodów, które są zbyt skomplikowane, aby wyjaśnić; jego emocjonalny dystans był dużą częścią tego. Tęsknię za byciem z nim w łóżku i za śmiechem z nim i zapominaniem, że jestem naga. Ale odkładając na bok uczucia, jestem wdzięczny, że go spotkałem. Chciałabym tylko powiedzieć, że ktoś inny celebrując moje ciało, zdał sobie sprawę, jaka jestem piękna. Żałuję, że nie mogłem dojść do takiego wniosku samodzielnie, ale tak się nie stało.

Od tamtej pory nie wróciłem na Tindera w poszukiwaniu innego połączenia. Nie jestem idealny; Adrian nie wyleczył mnie z problemów z moim wizerunkiem ciała. Nadal mam chwile, kiedy wracam do tego samego schematu negatywnego mówienia do siebie. Ale częściej niż nie patrzę w lustro i mówię coś do siebie z pewnością siebie, która już nie jest fałszywa. Jest prawdziwa i pochodzi ze mnie, a nikt nie może tego teraz odebrać mi.