Jego podróż cukrzycowa zaprowadziła go dalej, niż kiedykolwiek się spodziewał

Nowsze rodzaje insuliny pozwoliły Andy'emu zmniejszyć liczbę codziennych zastrzyków. (ANDY MANDELL)

Cukrzyca jest w mojej rodzinie od pokoleń. Ale szczerze mówiąc, gdy miałem 20 lat, miałem dość słuchania o tym. Zawsze brzmiało: „Nie rób tego, będziesz cukrzykiem; nie rób tego, będziesz jak dziadkowie. Więc zawarłem umowę z matką - poszedłem do lekarza w tej sprawie, kiedy skończyłem 40 lat, ale do tego czasu musiała przestać mnie dręczyć.

Cóż, dotrzymała mi umowy. Kiedy miałem czterdziestkę, nie miałem nawet lekarza, który mógłbym zobaczyć, więc wysłała mnie do siebie. Był rok 1985 i czułem się dobrze.

Po spotkaniu zadzwonili do mnie na egzamin kontrolny. Lekarz powiedział: „Andy, wiesz co? Masz cukrzycę. Nie mogłem w to uwierzyć. Byłem pulchnym dzieckiem, ale jako nastolatek przerzedzałem się. Nie byłem sportowcem, ale ćwiczyłem. Z łatwością mogłem zrzucić 100 pompek i ledwo się spociłem. To po prostu nie wydawało się prawdziwe. Czy powiedziałem mojej rodzinie? Nie ma mowy. Nie mogłem znieść tego, że „powiedziałem ci” i przez dwa lata trzymałem diagnozę dla siebie.

Złe leczenie, a potem brak leczenia
Mój lekarz ustawił mnie z dietetyk, który dał mi kilka wskazówek, jak zmienić dietę. Ale przede wszystkim wydawało się, że zalecenie polegało na sprawdzaniu etykiet żywności i unikaniu ich, jeśli którykolwiek z pierwszych trzech składników był cukrem w jakiejkolwiek postaci. To było dość łatwe, więc to właśnie zrobiłem. Okazało się jednak, że nie było to właściwe.

Około dwa lata po mojej diagnozie kobieta z mojej klasy karate, która była pielęgniarką i cukrzykiem typu 1, powiedziała mi, że nie sądziła, że ​​dostaję odpowiedni rodzaj leczenia. Zacząłem odwiedzać jej lekarza, który był endokrynologiem. Różnica była jak noc i dzień.

Natychmiast podał mi leki doustne i wykonałem wszelkiego rodzaju testy oczu, czynności nerek i cholesterolu. Przeszedłem przez wzloty i upadki z moim nowym lekiem, ale poprawiłem odczyty hemoglobiny A1c, o których nigdy wcześniej nawet nie słyszałem. To wszystko było dla mnie nowe, ale czułem się bardzo bezpiecznie i komfortowo.

Około 1989 roku straciłem pracę i ubezpieczenie. Byłem na COBRA, przedłużeniu ubezpieczenia zdrowotnego, które obejmuje Cię do 18 miesięcy po odejściu ze stanowiska i zanim znajdziesz inną pracę z ubezpieczeniem zdrowotnym. W każdym razie w moim świecie tak się nie stało. Przez jakąś pomyłkę miałem zapas tabletek Glucotrol na dwa lata, ale nie poszedłem do lekarza. A te palce, monitory glukozy, wszystko wydawało się takie drogie. Zacząłem coraz rzadziej sprawdzać poziom cukru we krwi. Pomyślałem: Wszystko w porządku, dobrze się odżywiam, ćwiczę i biorę Glucotrol. Ale byłem sam.

Następna strona: Zakładanie podkładu

Poważny kryzys zdrowotny
W 1990 roku przeprowadziłam się z Bostonu na Florydę, aby zamieszkać z bratem, u którego kilka lat później zdiagnozowano cukrzycę. Założyłem Fundację Defeat Diabetes, która jest organizacją non-profit zajmującą się informowaniem i edukowaniem opinii publicznej na temat cukrzycy oraz jej zapobiegania i leczenia.

Po prostu czułem, że obecny system opieki medycznej nie działa dla osób z cukrzyca. Wydawało się, że nie rozwiązuje to żadnego z moich problemów, więc założyłem fundację.

Do połowy lat 90. fundacja miała się dobrze. Miałem około 50 lat i postanowiłem trenować przed ośmiodniowym biegiem po Florydzie, aby zwrócić uwagę na chorobę.

Podkręciłem treningi i byłem całkowicie skoncentrowany na celu. Podczas moich treningów było kilka oznak - takich jak szybka utrata wagi - że mam problemy związane z cukrzycą, ale nie wiedziałem, jak poważne są one.

Czułem się silny; Myślałem, że robię dobrze, dobrze się odżywiam i po prostu trzymam się ćwiczeń. Na szczęście miałem do tego czasu ubezpieczenie zdrowotne, które zadziałało może dwa lub trzy miesiące wcześniej, ale wtedy nie poszedłem do lekarza.

A potem bingo - powikłały mnie powikłania . Pewnego dnia się obudziłem i nie mogłem się ruszyć. Byłem zmrożony z bólu. Nie wiedziałem dlaczego, ale wiedziałem, że to nie jest dobre.

Mój brat zabrał mnie do kliniki diagnostycznej w Largo na Florydzie.

Myślałem, że umieram
W klinice , zespół lekarzy, w tym neurochirurg i lekarz ogólny, próbował dowiedzieć się, co się dzieje. W końcu endokrynolog powiedział mi, że moja cukrzyca wymknęła się spod kontroli. Moja hemoglobina A1c wynosiła 14,7%; był to drugi najwyższy poziom jaki kiedykolwiek widziałem.

Okazało się, że mam ciężką neuropatię, czyli uszkodzenie nerwów związane z cukrzycą. Miałem też retinopatię cukrzycową, stan powodujący okradanie wzroku i szybką utratę wagi z powodu niekontrolowanego poziomu cukru we krwi.

Bardzo cierpiałem z powodu neuropatii - to był po prostu zupełnie nowy wymiar bólu - że przez następne dwa lata byłam prawie przykuta do łóżka. Wrażliwość skóry była absolutnie potworna; Mogłem spać tylko w momencie wyczerpania. Kiedy rzucałem się i obracałem, ból mnie budził. Mieszkałem w domu z rodzicami i miałem małą polisę dla niepełnosprawnych.

Musiałem przejść laseroterapię obu oczu, a potem musiałem nauczyć się chodzić ze stopami i nogami, które były całkowicie zdrętwiałe z powodu uszkodzenia nerwu.

Moja sytuacja ciągle się pogarszała; Myślałem, że umieram. Fakt jest taki, że spodziewałem się śmierci z powodu cukrzycy i zaakceptowałem to.
Następna strona: Obudź się i chodź

Spacerując na spacer
Z biegiem czasu wiedziałem, że zamierzam relacja na żywo. Moja siostra umówiła mnie na wizytę w Joslin Diabetes Center w Bostonie i tam lekarz przepisał mi insulinę. Jestem mu bardzo wdzięczna za dosłowne uratowanie mi życia.

Nie mogłem już biegać z powodu drętwienia nóg. Jednak nadal chciałem zwrócić uwagę na cukrzycę - może nawet bardziej niż w przeszłości. Postanowiłem wznowić projekt, ale na większą skalę. W 2002 roku zacząłem trasę Wake Up and Walk Tour i przyrzekłem, że pokonam ponad 10 000 mil na terenie Stanów Zjednoczonych.

Moim celem jest dotarcie do społeczności i robienie jak największego hałasu jak tylko mogę, i zwracam uwagę na tę epidemię.

Kiedy zaczynałem w 2002 roku, chodziłem z Florydy do San Diego, a następnie wzdłuż zachodniego wybrzeża i dookoła Montany, gdzie musiałem zatrzymać się w Idaho -Granica Montany w listopadzie 2003 ze względu na zimową pogodę. Spędziłem zimę w Las Vegas, kontynuując szkolenie i spotykając się z różnymi urzędnikami, takimi jak Oscar Goodman, który jest burmistrzem Las Vegas.

Zacząłem ponownie w kwietniu 2004 roku i przeszedłem aż do Illinois -Granica Wisconsin, zanim musiałem się zatrzymać z powodu pogody. Zimę spędziłem na Florydzie, pracując dla fundacji. W następnym roku poszedłem do Seneca Falls w stanie Nowy Jork, po czym zatrzymałem się i spędziłem zimę w Buffalo. Wróciłem na spacer w kwietniu 2006 roku w Seneca Falls i od tamtej pory chodzę nieprzerwanie.

Fundacja Defeat Diabetes jest fundacją non-profit i przyjmujemy darowizny. Podczas tego spaceru nigdy nie proszę o datki. Nie chcę mieszać wiadomości. Wiele z tego spaceru zostało sfinansowanych ze środków własnych. Pożyczki od oficerów dla fundacji - jestem oficerem - wyniosły około 400 000 dolarów. Może nigdy nie odzyskam tych pieniędzy, ale rozpowszechnianie wiadomości jest dla mnie ważne i jest tego warte.

Po drodze rozdaję broszury, witam się, a ludzie po prostu chodzą ze mną, gdziekolwiek 25–50 osób dziennie. Kiedy jestem na wsi, może to być 10-15 osób; w mieście może to być nawet 150 dziennie.

Możemy zrobić wszystko
Jeśli masz cukrzycę, łatwo jest użalać się nad sobą i powiedzieć: „Dlaczego ja? Dlaczego nie ktoś inny? Ale wcale się nie złoszczę. Każdy dostał coś, co będzie wydawało się wyzwaniem nie do pokonania. Jeśli tego nie zrobisz, pójdziesz dalej.

Cukrzyca to wyzwanie. Tak jak ten spacer. Ale lubię wyzwania. Nie chcę unikać cukrzycy, ale radzić sobie z nią i rozumieć ją i albo obejść ją, jak i przez nią przejść.

Mam 63 lata i nadal stoję. Co więcej, uczucie powoli wraca do moich nóg. Teraz czuję skały, które dostają się do moich butów, czego wcześniej nie mogłem.

Spacer zakończę 21 grudnia 2008 na Madeira Beach na Florydzie, gdzie zacząłem. Nie ma jeszcze lekarstwa, ale jednocześnie możemy zapobiegać cukrzycy typu 2 lub opóźniać ją przez większość czasu - i to właśnie zamierza zrobić fundacja.

Uruchomiliśmy nasz kolejny program, Sztuki Walki Projekt „Pokonaj cukrzycę” (MADDCAP), społeczny projekt włączający edukację diabetologiczną do nauki o sztukach walki młodzieży.

Jedna naprawdę dobra rzecz wyszła z mojego kryzysu zdrowotnego; Czuję się dobrze z własną śmiertelnością. Ten strach zniknął. Mój kryzys zdrowotny mnie nie zabił i dał mi pozwolenie na rozszerzanie się na wiele różnych sposobów.

Nauczyłem się nigdy nie powstrzymywać ze strachu przed zrobieniem czegoś. Po prostu idź i zrób to.