Oto, czym jest zaburzenie urojeniowe według psychiatry

Jeśli chodzi o choroby psychiczne, zaburzenia psychotyczne są jednymi z bardziej poważnych zaburzeń psychicznych - zgodnie z materiałem MedlinePlus z US National Library of Medicine - dwoma głównymi objawami często są urojenia i halucynacje.

W szczególności urojenia są definiowane jako fałszywe przekonania i często są grupowane w podsekcje dziwacznych złudzeń (urojenia, które nie są wiarygodne, np. mało prawdopodobne, jak wierzenie, że nieznajomy jest w tobie zakochany).

Jeśli urojenia danej osoby trwają dłużej niż miesiąc - i nie wykazują objawów schizofrenii, takich jak halucynacje - można zdiagnozować urojenia zaburzenia, zgodnie z Diagnostycznym i statystycznym podręcznikiem zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, wydanie piąte (DSM-5). Aby zdiagnozować zaburzenie urojeniowe, urojenie danej osoby nie może być również wyjaśnione innymi zaburzeniami, takimi jak zaburzenie dysmorficzne ciała lub zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne.

Według Tatiany Falcone, psychiatry z oddziału Cleveland Clinic, zaburzenie urojeniowe to stan, w którym ludzie mają bardzo silne przekonania o czymś, co nie jest prawdą - i często ci ludzie nie są w stanie odróżnić tych wyimaginowanych „prawd” od rzeczywistości. Dodaje, że kiedy ktoś doświadcza tych urojeń, nie jest w stanie zobaczyć lub zdać sobie sprawy, że doświadcza paranoicznych lub urojeniowych myśli.

DSM-5 wskazuje również, że zaburzenia urojeniowe można podzielić na siedem różne typy:

Zaburzenie urojeniowe wydaje się być rzadkie - występuje w ciągu całego życia zaledwie 0,2% według DSM-5 - i dotyka mężczyzn i kobiety w równym stopniu, chociaż pojawia się częściej w starszych grup wiekowych.

Według dr Falcone, u osób, u których zdiagnozowano zaburzenie urojeniowe, może się ono rozwinąć z powodu skomplikowanej historii, tak jak wcześniej leczona choroba, która ich zdaniem nadal ich nęka. Według dr Falcone, problemy sensoryczne - takie jak upośledzenie słuchu lub wzroku - również prowadzą do zaburzeń urojeniowych. Cleveland Clinic dodaje, że chociaż dokładna przyczyna zaburzeń urojeniowych nie jest znana, może mieć ona związek z genetyką, a także czynnikami biologicznymi i środowiskowymi.

Chociaż nie ma prawdziwego lekarstwa na zaburzenia urojeniowe, opcje leczenia zazwyczaj obejmują terapię (np. terapię poznawczo-behawioralną) i / lub leki przeciwpsychotyczne, mówi dr Falcone. Dodaje jednak, że przedstawianie osobom z zaburzeniami urojeń dowodów, które obalają ich przekonania, zwykle nie działa. „Naprawdę trudno jest pomóc im uciec od tej zamkniętej myśli” - mówi.