Lekarze chorób serca ostrzegają przed chorobą Chagasa, śmiertelną infekcją wywołaną przez `` robaka całującego ''

Według oświadczenia American Heart Association (AHA) opublikowanego w tym tygodniu w czasopiśmie, choroba Chagasa, pasożytnicza infekcja, która może powodować choroby serca i udar, rozprzestrzeniła się z Ameryki Południowej i Środkowej do Stanów Zjednoczonych w ostatnich dziesięcioleciach Nakład . Oświadczenie ma na celu pomóc amerykańskim lekarzom lepiej rozpoznać, zdiagnozować i leczyć infekcję przenoszoną przez owada zwanego robakiem całującym.

Około jedna trzecia osób zarażonych pasożytem wywołującym chorobę Chagas na pewnym etapie życia choroba rozwija się w przewlekłe problemy z sercem. Eksperci twierdzą, że infekcja często pozostaje nierozpoznana, aż jest za późno, dlatego tak ważne są wczesne badania przesiewowe i praktyki profilaktyczne.

Aby dowiedzieć się więcej o chorobie Chagasa, Zdrowie rozmawiało z Paulą Dr Stigler-Granados, adiunkt w Szkole Administracji Zdrowia Uniwersytetu Stanowego Teksasu. Stigler-Granados nie była zaangażowana w nowe oświadczenie AHA, ale intensywnie badała chorobę Chagasa. Oto, co ona i AHA chcą, aby ludzie wiedzieli o tej przerażająco brzmiącej i często cichej chorobie.

Choroba Chagasa to infekcja wywoływana przez Trypanosoma cruzi , żyjącego pasożyta w jelitach owada triatomicznego - znanego również jako robak całujący ze względu na jego tendencję do czasami (ale nie zawsze) gryzienia ludzi w pobliżu ust podczas snu.

T. cruzi nie rozprzestrzenia się poprzez ukąszenie całującego owada w taki sam sposób, jak wirusy przenoszone przez komary; rozprzestrzenia się wraz z odchodami. „Jeśli całujący bakcyl cię ugryzie i zje krew, a potem wypróżni się, a potem podrapiesz ten obszar i wetrzesz w ranę lub pocierasz oczy, możesz zostać zarażony” - mówi Stigler-Granados. („Tak, to obrzydliwe” - dodaje.)

Innymi słowy, mówi Stigler-Granados, „wszystkie gwiazdy muszą się wyrównać”, aby ktoś mógł zostać zarażony. Ci, którzy to robią, mogą nie mieć żadnych objawów lub mogą rozwinąć łagodną chorobę grypopodobną, która może trwać kilka tygodni. Po tym czasie mogą czuć się dobrze i przez pewien czas być całkowicie zdrowi. „Dla niektórych ludzi ten okres trwa rok, dla niektórych 30 lat, a dla niektórych całe życie” - mówi Stigler-Granados.

Ostatecznie 30% do 40% osób zarażonych choruje chorzy: mogą rozwinąć się u nich choroba sercowo-naczyniowa, niewydolność serca lub zagrażające życiu zaburzenia rytmu i cierpią na udar lub zatrzymanie akcji serca. „Wciąż nie wiemy, co sprawia, że ​​dana osoba jest podatna na rozwinięcie się w pełni rozwiniętej choroby Chagasa, a co w ogóle nie zachoruje” - mówi Stigler-Granados.

Centers for Disease Control and Prevention (CDC) szacuje, że w Stanach Zjednoczonych żyje około 300 000 osób z chorobą Chagasa i większość z nich zaraziła się w innych krajach. Ale Stigler-Granados mówi, że liczba jest obliczeniem opartym na populacji imigrantów przenoszącej się do Stanów Zjednoczonych, a nie na faktycznych udokumentowanych przypadkach. Mówi, że niektórzy eksperci uważają, że prawdziwa liczba jest bliższa 1 milionowi.

Pocałunki są powszechne w Ameryce Środkowej i Południowej, ale zostały również zgłoszone w 27 stanach w południowych Stanach Zjednoczonych. Badania Stiglera-Granadosa wykazały, że około 60% testowanych tutaj błędów jest zarażonych T. cruzi .

Smith Collection / Gado /

Według AHA choroba Chagasa rozprzestrzeniła się w Stanach Zjednoczonych i innych nowych krajach w ciągu ostatnich 40 lat. Jednak niektórzy eksperci uważają, że choroba trwa dłużej.

„Istnieją badania dotyczące podejrzanych przypadków, które sięgają początku XX wieku” - mówi Stigler-Granados. „Możliwe, że zawsze tu był, a po prostu go nie szukaliśmy. Prawdopodobnie mieliśmy przez lata sporo błędnie zdiagnozowanych przypadków chorób układu krążenia, które w rzeczywistości były chorobą Chagasa ”.

Każdy, kto mieszka w Ameryce Łacińskiej lub spędza tam dużo czasu, jest narażony na zwiększone ryzyko Choroba Chagasa. Ale Stigler-Granados twierdzi, że ludzie, którzy mieszkają lub mieszkali w południowych Stanach Zjednoczonych, również są - szczególnie ci mieszkający na obszarach wiejskich lub biednych.

Osoby mieszkające w niskich dochodach i poniżej standardach mieszkań mogą być bardziej narażone na błędy, zwłaszcza podczas snu w nocy. Ale bycie bogatym nie czyni cię odpornym. „To kompletny mit, który można znaleźć tylko w lepiankach” - mówi Stigler-Granados. „Widzimy je wszędzie, w tym domy za milion dolarów”.

Choroby Chagasa nie można przenosić z człowieka na człowieka poprzez dotyk lub ślinę. Ale może być przenoszony przez transfuzję krwi lub przeszczepy narządów lub przenoszony z kobiety w ciąży na jej dziecko. Rzadko może również przedostać się do żywności lub napojów zanieczyszczonych odchodami owadów.

Każdy, kto mieszka w stanie, w którym zidentyfikowano całujące się owady, powinien wiedzieć, jak wyglądają i co zrobić, jeśli je znajdziesz, mówi Stigler-Granados. Na swoim poprzednim stanowisku na University of Texas była współautorką przewodnika konsumenckiego opartego na obrazach - w języku angielskim i hiszpańskim - o tym, jak rozpoznać całujące się robaki i co ludzie powinni wiedzieć o chorobie Chagasa.

Curtis- Robles i in. (doi: 10.1371 / journal.pntd.0004235), za pośrednictwem Wikimedia Commons

Robaki są duże - zwykle większe niż grosz - i większość gatunków ma pomarańczowe lub czerwone paski wokół krawędzi ciała . W Teksasie, jeśli ludzie znajdą w swoich domach całujące się robaki, mogą wysłać je pocztą na bezpłatne testy; jeśli błąd wróci pozytywny dla T. cruzi, każdy mieszkaniec tego domu może również wykonać badanie krwi, aby sprawdzić, czy został zarażony.

Stigler-Granados zauważa, że ​​błąd całowania ma kilka podobnych do siebie, w tym względny, błąd zabójcy. „Jednym ze sposobów na określenie różnicy jest to, że ukąszenia robaka całującego są bezbolesne, ale ukąszenia robaka-zabójcy bolą jak diabli” - mówi. „Jeśli boli, kiedy cię gryzą, prawdopodobnie nie jest to błąd podczas całowania”.

Stigler-Granados uważa, że ​​kobiety w ciąży mieszkające na południu lub mieszkające w krajach Ameryki Południowej lub Środkowej powinny być badane pod kątem obecności Chagasa choroba; podobnie jak każdy, kto ma rodzica lub rodzeństwa, u którego wykryto diagnozę.

Zwierzęta, w tym psy, również mogą zachorować na chorobę Chagasa. Każdy, kto ma zdiagnozowane zwierzę, również powinien zostać przebadany, mówi Stigler-Granados, ponieważ mieszkają w tym samym środowisku i prawdopodobnie też byli narażeni na całowanie owadów.

Jednak jeden problem: jest to, że wielu lekarzy niewiele wie o chorobie Chagasa. „Jeśli poprosisz o badanie, większość lekarzy powie Ci, że zwariowałeś, nie potrzebujesz go lub nawet nie wiedzą, od czego zacząć” - mówi Stigler-Granados. „Uważają, że to choroba tropikalna, której nie mamy tutaj w Stanach Zjednoczonych”.

Dlatego Stigler-Granados jest podekscytowany oświadczeniem AHA i ma nadzieję, że lekarze będą coraz lepiej zaznajamiać się z chorobą Chagasa i co jest potrzebne do zdiagnozowania i leczenia. „Samo poinformowanie ich o tym, jak zamówić test i jak za niego zapłacić, to połowa sukcesu” - mówi.

Aby nasze najważniejsze artykuły zostały dostarczone do Twojej skrzynki odbiorczej, zarejestruj się do biuletynu Zdrowy tryb życia

Leki są dostępne w leczeniu choroby Chagasa, jeśli zostanie ona wykryta we wczesnym stadium, zanim dojdzie do uszkodzenia serca i układu sercowo-naczyniowego. Niestety, oznacza to, że należy go zbadać i zdiagnozować, zanim pojawią się objawy - albo dlatego, że dana osoba wie, że została ugryziona lub wystawiona na całowanie owadów, albo dlatego, że lekarz stwierdzi, że jest w grupie wysokiego ryzyka.

Obecnie dostępne opcje leczenia mają 60% do 90% wskaźnik sukcesu, zgodnie z AHA, w zależności od tego, kiedy pacjent jest diagnozowany i leczony. Leki mogą również wywoływać skutki uboczne i nie są zalecane dla osób powyżej 50 roku życia, mówi Stigler-Granados, ale dla wielu osób mogą uratować życie.

Obecnie nie ma dostępnych leków na psy lub inne zwierzęta - które również mogą umrzeć na chorobę Chagasa - ale Stigler-Granados twierdzi, że trwają badania kliniczne. „Mam nadzieję, że w przyszłym roku lub dwóch uzyskamy lepszą przyczepność i zobaczymy więcej postępów”, mówi, „zarówno w badaniach na zwierzętach, jak i ludziach”.