Rzeżączka

• Objawy
• Testowanie
• Powikłania
• Leczenie
• Zapobieganie
• Na wynos

Co to jest rzeżączka?

• cewka moczowa (przewód odprowadzający mocz z pęcherza)
• oczy
• gardło
• pochwa
• odbyt
• żeński układ rozrodczy (jajowody, szyjka macicy i macica)

Rzeżączka przechodzi od osoby z osobą poprzez seks oralny, analny lub waginalny bez prezerwatywy lub innej metody mechanicznej. Najlepszą ochroną przed zakażeniem jest abstynencja i właściwe stosowanie prezerwatyw lub mechaniki ochronnej.

Objawy rzeżączki

Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 2 do 14 dni po ekspozycji. Jednak u niektórych osób, u których występuje rzeżączka, nigdy nie pojawiają się zauważalne objawy.

Należy pamiętać, że osoba z rzeżączką, która nie ma objawów, zwana również bezobjawowym nosicielem, może nadal przenosić infekcję. Osoba z większym prawdopodobieństwem przenosi rzeżączkę na innych partnerów, gdy nie mają zauważalnych objawów.

Objawy u mężczyzn i osób z penisem

U osoby z penisem może się nie rozwinąć zauważalne objawy przez kilka tygodni. Niektórzy mężczyźni mogą nigdy nie mieć objawów.

Zazwyczaj objawy pojawiają się tydzień po transmisji. Pierwszym zauważalnym objawem u mężczyzn jest często pieczenie lub ból podczas oddawania moczu.

W miarę postępu, inne objawy mogą obejmować:

• większą częstotliwość lub pilność oddawania moczu
• wydzielinę (lub kroplówkę) podobną do ropnej penis (biały, żółty, beżowy lub zielonkawy)
• obrzęk lub zaczerwienienie w miejscu otwarcia penisa
• obrzęk lub ból jąder
• uporczywy ból gardło

W rzadkich przypadkach rzeżączka może nadal powodować uszkodzenia ciała, szczególnie cewki moczowej i jąder. Stan utrzymuje się w organizmie przez kilka tygodni po wyleczeniu objawów.

Ból może również rozprzestrzeniać się na odbytnicę.

Objawy u kobiet i osób z pochwą

Wiele osób z pochwą nie ma żadnych jawnych objawów rzeżączki. Kiedy pojawiają się objawy, są zwykle łagodne lub podobne do innych diagnoz, co utrudnia ich identyfikację.

Objawy rzeżączki mogą wyglądać podobnie jak zwykłe drożdżaki pochwy lub infekcje bakteryjne.

Objawy obejmują:

• wydzielina z pochwy (wodnista, kremowa lub lekko zielony)
• ból lub pieczenie podczas oddawania moczu
• potrzeba częstszego oddawania moczu
• obfitsze miesiączki lub plamienie
• ból gardła
• ból podczas stosunku płciowego
• ostry ból w dolnej części brzucha
• gorączka

Testy na rzeżączkę

Pracownicy służby zdrowia mogą diagnozować rzeżączkę na kilka sposobów. Mogą pobrać próbkę płynu z obszaru objawowego (penisa, pochwy, odbytnicy lub gardła) za pomocą wacika i umieścić ją na szkiełku.

Jeśli lekarz podejrzewa zakażenie stawu lub zakażenie krwi, pobierze próbkę, pobierając krew lub wprowadzając igłę do objawowego stawu w celu pobrania płynu.

Następnie dodadzą plamę do próbki i zbadają ją pod mikroskopem. Jeśli komórki zareagują na plamę, można zdiagnozować rzeżączkę. Ta metoda jest stosunkowo szybka i łatwa, ale nie zapewnia absolutnej pewności. Ten test może również wykonać technik laboratoryjny.

Druga metoda polega na pobraniu próbki tego samego typu i umieszczeniu jej na specjalnym naczyniu. Będzie inkubowane w idealnych warunkach wzrostu przez kilka dni. Kolonia bakterii rzeżączki będzie rosnąć, jeśli obecna jest rzeżączka.

Wstępny wynik może być gotowy w ciągu 24 godzin. Ostateczny wynik zajmie do 3 dni.

Powikłania rzeżączki

Osoby z pochwą są bardziej narażone na długotrwałe powikłania wynikające z nieleczonej transmisji. Nieleczone bakterie mogą dostać się do dróg rodnych i zająć macicę, jajowody i jajniki.

Ten stan jest znany jako choroba zapalna miednicy mniejszej (PID) i może powodować silny i przewlekły ból oraz uszkodzenie narządów rodnych. PID może być również spowodowany przez inne choroby przenoszone drogą płciową.

U kobiet może również dojść do zablokowania lub bliznowacenia jajowodów, co może zapobiec przyszłej ciąży lub spowodować ciążę pozamaciczną. Ciąża pozamaciczna występuje, gdy zapłodnione jajo wszczepia się poza macicę.

Rzeżączka może również przenosić się na noworodka podczas porodu.

Osoby z penisem mogą doświadczać blizn na cewce moczowej. Rzeżączka może również powodować bolesny ropień we wnętrzu prącia. Może to powodować zmniejszenie płodności lub bezpłodności.

Kiedy rzeżączka rozprzestrzenia się do krwiobiegu, może wystąpić zapalenie stawów, uszkodzenie zastawek serca lub zapalenie wyściółki mózgu lub rdzenia kręgowego. Są to rzadkie, ale poważne schorzenia.

Leczenie rzeżączki

Nowoczesne antybiotyki mogą wyleczyć większość przypadków przenoszenia rzeżączki. Większość stanów zapewnia również bezpłatną diagnostykę i leczenie w sponsorowanych przez stan klinikach zdrowia.

Środki w domu i dostępne bez recepty (OTC)

Nie ma domowych środków ani leków OTC, które leczyłyby rzeżączkę. Każdy, kto uważa, że ​​mógł nabawić się rzeżączki od partnera, powinien zwrócić się o pomoc do lekarza.

Antybiotyki

Rzeżączkę zazwyczaj leczy się jednorazowym wstrzyknięciem ceftriaksonu w pośladki i pojedyncza dawka azytromycyny doustnie. Po zastosowaniu antybiotyków ulga powinna nastąpić w ciągu kilku dni.

Prawo wymaga, aby pracownicy służby zdrowia zgłaszali diagnozę, zwykle do hrabstwa publicznego wydziału zdrowia. Urzędnicy ds. Zdrowia publicznego zidentyfikują, skontaktują się, przetestują i będą leczyć partnerów seksualnych osoby, u której zdiagnozowano chorobę, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Pracownicy służby zdrowia będą również kontaktować się z innymi osobami, z którymi te osoby mogły mieć kontakt seksualny.

Pojawienie się opornych na antybiotyki szczepów rzeżączki jest coraz większym wyzwaniem. Przypadki te mogą wymagać szerszego leczenia, obejmującego 7-dniowy cykl doustnego antybiotyku lub podwójną terapię dwoma różnymi antybiotykami, zwykle łącznie przez 7 dni.

Antybiotyki stosowane w przedłużonej terapii są zwykle podawane raz lub dwa razy dziennie. Niektóre powszechnie stosowane antybiotyki obejmują azytromycynę i doksycyklinę.

Naukowcy pracują nad szczepionkami zapobiegającymi przenoszeniu rzeżączki.

Zapobieganie rzeżączce

Najbezpieczniejszym sposobem zapobiegania rzeżączce lub innym chorobom przenoszonym drogą płciową jest abstynencja. Jeśli angażujesz się w czynności seksualne, zawsze używaj prezerwatywy lub innej metody mechanicznej.

Ważne jest, aby być otwarci ze swoimi partnerami seksualnymi, poddawać się regularnym badaniom i sprawdzać, czy zostali poddani.

Jeśli Twój partner wykazuje jakiekolwiek objawy, unikaj wszelkich kontaktów seksualnych . Poproś ich, aby zwrócili się o pomoc lekarską, aby wykluczyć wszelkie możliwe stany, które mogą zostać przeniesione.

Ryzyko zachorowania na rzeżączkę jest większe, jeśli już ją chorujesz lub masz inne choroby przenoszone drogą płciową. Ryzyko jest większe, jeśli masz wielu partnerów seksualnych lub nowego partnera.

Co zrobić, jeśli masz rzeżączkę

Jeśli podejrzewasz, że zaraziłeś się rzeżączką, powinieneś unikać wszelkich czynności seksualnych. Należy również natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Podczas wizyty w placówce medycznej bądź przygotowany na:

• szczegółowo swoje objawy
• omówić swoją historię seksualną
• zapewnić kontakt informacje dla byłych partnerów seksualnych, aby urzędnicy zdrowia publicznego mogli kontaktować się z nimi anonimowo w Twoim imieniu

Jeśli kontaktujesz się ze swoim partnerem seksualnym lub partnerami seksualnymi, poinformuj ich, że powinni natychmiast zostać przebadani.

Jeśli przyjmujesz antybiotyki, ważne jest, aby przejść pełną kurację, aby zapewnić całkowite wyleczenie. Skrócenie kursu antybiotyków może zwiększyć prawdopodobieństwo rozwoju oporności bakterii na antybiotyk.

Należy również skonsultować się z lekarzem 1 do 2 tygodni później, aby upewnić się, że wszystko ustąpiło.

Jeśli wyniki okażą się negatywne, a Twój partner seksualny również jest wolny od jakiejkolwiek infekcji, można wznowić aktywność seksualną.

P:

Jaki jest związek między rzeżączką a chlamydiami?

O:

Rzeżączka i chlamydia to bakterie wywołujące choroby przenoszone drogą płciową . Czynniki ryzyka są takie same dla obu i oba powodują podobne objawy.

Powikłania związane z rozpoznaniem chlamydii są bardzo podobne do rzeżączki, z tym wyjątkiem, że prawdopodobieństwo wystąpienia chlamydii jest znacznie mniejsze niż na drogach rodnych. Diagnoza i leczenie są praktycznie takie same.

Jeśli podejrzewasz, że możesz mieć chorobę przenoszoną drogą płciową, powinieneś udać się do lekarza. Mogą określić, jaki to rodzaj, testując Cię zgodnie z powyższym opisem, a następnie rozpoczynając odpowiednie leczenie.