Zaburzenia związane z grami są teraz uważane za prawdziwy stan zdrowia psychicznego. Oto jak się dowiedzieć, czy masz problem

Zaburzenia hazardowe są obecnie oficjalną diagnozą zdrowia psychicznego w ramach nowej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób Światowej Organizacji Zdrowia (ICD-11), opublikowanej w tym tygodniu. Chociaż wielu pracowników służby zdrowia od lat uznaje uzależnienie od hazardu za poważny problem, nowa klasyfikacja WHO pomaga uzasadnić diagnozę, mówią eksperci - i jest ważnym krokiem w zapewnieniu pacjentom potrzebującym odpowiedniego leczenia.

ICD-11 to baza danych zawierająca około 55 000 unikalnych kodów urazów, chorób i przyczyn zgonów, które pomagają pracownikom służby zdrowia na całym świecie mówić wspólnym językiem. Dzięki tej nowej aktualizacji zaburzenia w grach - które obejmują niezdrowe zachowania związane zarówno z Internetem, jak i tradycyjnymi grami wideo - zostały dodane do sekcji ICD poświęconej zaburzeniom uzależnień.

Ale czym dokładnie są zaburzenia w grach i kto jest najbardziej prawdopodobnie wpłynie? Aby dowiedzieć się więcej, rozmawialiśmy z dr Dougiem Gentile'em, profesorem psychologii na Iowa State University.

Według WHO zaburzenia w grach charakteryzują się ograniczoną kontrolą nad zachowaniem w grach; innymi słowy, mówi Gentile, gracze wiedzą, że powinni przestać - na przykład odrabiać lekcje, wypełniać obowiązki społeczne lub dobrze się wyspać - ale czują się niezdolni.

Kłopotliwe zachowanie również osiąga poziom nieporządku, gdy gra zaczyna mieć pierwszeństwo przed innymi zainteresowaniami i codziennymi czynnościami. W przypadku zaburzeń w grach ten wzorzec trwa i nasila się, pomimo negatywnych konsekwencji, które z niego wynikają.

Kolejnym objawem zaburzeń w grach jest kłamstwo na temat tego, ile grasz, mówi Gentile, co może zniszczyć zaufanie przyjaciele i członkowie rodziny. „Są to zmarszczki, które w tamtym czasie wyglądają jak małe problemy, ale w rzeczywistości mogą mieć bardzo poważne długoterminowe konsekwencje.”

Nowe oznaczenie ICD-11 dotyczy zarówno trybu online, jak i offline formy gier. „Może to obejmować gry na dowolnej platformie - telefony komórkowe, tablety lub tradycyjne gry na konsole” - mówi Gentile.

Gry z komponentem online mogą potencjalnie uzależniać - dodaje. W 2013 roku Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne wspomniało o „Internet Gaming Disorder” we własnej bazie danych diagnoz, Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5), ale powstrzymało się od podania własnego wpisu.

Wreszcie, aby zdiagnozować zaburzenie hazardu, zachowanie danej osoby musi znacząco wpływać na jej życie osobiste, rodzinne, szkolne lub zawodowe. Zwykle ten wzorzec jest widoczny przez co najmniej 12 miesięcy.

Nie jest jasne, jaki procent populacji ma zaburzenia gry, mówi Gentile, ale większość badań sugeruje, że liczba ta waha się między 1% a 10% aktywnych użytkowników gry. „Oznacza to, że dziewięciu na 10 graczy może grać bez poważnych szkód w ich życiu” - podkreśla.

Większość badań dotyczących uzależnień i zaburzeń związanych z grami przeprowadzono na nastolatkach, nastolatkach i młodych dorosłych. —Ale Gentile twierdzi, że jest prawdopodobne, że nieuporządkowane zachowanie może wpływać na ludzi w każdym wieku.

„Mogłabym być zaskoczona, gdyby nastolatki nie były trochę bardziej narażone na ten problem niż dorośli, z tego samego powodu, dla którego nastolatki są bardziej prawdopodobne, że będzie zaangażowany w inne rodzaje problemów ”- mówi. „Ale nie znam żadnych danych, które sugerowałyby, że to zaburzenie ogranicza się tylko do tego wieku”.

Badania sugerują również, że chłopcy i młodzi mężczyźni znacznie częściej niż dziewczęta i młode kobiety prezentują nieuporządkowane gry zachowanie. W niemieckim badaniu z 2017 r. Obejmującym dzieci w wieku od 12 do 25 lat szacowana częstość występowania zaburzeń hazardowych wynosiła 8,4% u mężczyzn w porównaniu z 2,9% u kobiet. Ponieważ zaburzenie zostało zidentyfikowane u tak niewielu dziewcząt i kobiet, mówi Gentile, nie wiadomo, czy objawia się ono inaczej niż u chłopców i mężczyzn.

Eksperci zastanawiali się, czy dzieci i dorośli, którzy już są w depresji lub lęku, mogą jest bardziej prawdopodobne, że rozwinie się uzależnienie od gier jako sposób radzenia sobie lub ukrywania się przed prawdziwym życiem. Jednak badania pokazują, że nieuporządkowane zachowania w grach nie są po prostu objawem tych warunków, mówi Gentile.

„W rzeczywistości, kiedy dzieci uzależniają się od gier, ich depresja wzrasta, a ich niepokój” - mówi. „A jeśli przestaną się uzależniać, widzimy odwrotny wzór; ich depresja się poprawia. Wygląda więc na to, że gra z pewnością może zaspokoić niektóre z tych innych problemów. ”

Podobnie jak w przypadku większości problemów ze zdrowiem psychicznym, zaburzenia w grach dotykają tylko niewielki procent całej populacji. „Nie mówimy o ludziach, którzy grają w gry, kiedy się nudzą, lub którzy lubią grać w gry, ale dobrze sobie radzą” - mówi Gentile. „Dopóki nie wpływa to na twoje zdrowie psychiczne lub fizyczne, graj dalej”.

„Chodzi o próbę zrozumienia, że ​​istnieje granica, na której zachowanie staje się zbyt dysfunkcyjne” - kontynuuje. „To jest jak depresja: wszyscy są smutni, ale w pewnym momencie staje się ona zbyt poważna i potrzebujesz leczenia”.

Aby nasze najważniejsze artykuły trafiały do ​​Twojej skrzynki odbiorczej, zapisz się do biuletynu Zdrowy tryb życia

Należy również pamiętać, że nadmierne granie może mają inne konsekwencje, oprócz tych bezpośrednio związanych ze zdrowiem psychicznym. Jest to związane z zaburzeniami snu, niską sprawnością fizyczną i złym odżywianiem, na przykład, które mogą mieć długoterminowe skutki fizyczne.

Jeśli czujesz, że Ty lub ktoś bliski przydałaby wam się pomoc w leczeniu uzależnienie od gier, Gentile zaleca znalezienie specjalisty zdrowia psychicznego z doświadczeniem w zaburzeniach kontroli impulsów - zwłaszcza, że ​​może być trudno znaleźć kogoś, kto specjalizuje się w Internecie lub grach wideo.

Gentile mówi, że nowa klasyfikacja WHO prawdopodobnie pomoże pracownikom służby zdrowia lepiej zorientować się w leczeniu tego zaburzenia i utoruje drogę większej liczbie firm ubezpieczeniowych do zapewniania pokrycia kosztów opieki. „Pierwszym krokiem w kierunku uzyskania pomocy, której potrzebujemy, jest zrozumienie, że problem jest prawdziwy” - mówi.