Terapeuta rodzinny Barry Jacobs opowiada o tym, jak opiekować się osobą z depresją

„Niech życie rodzinne opiera się na tym, co dobre, a nie na chorobie.” (BARRY JACOBS)

Barry J. Jacobs, psycholog kliniczny i terapeuta rodzinny, jest jednym czołowych myślicieli, pisarzy i pedagogów zajmujących się opieką nad rodziną w kraju. Jego książka , The Emotional Survival Guide for Caregivers, zbiera kilka aspektów z jego życia - wiedzę zdobytą z osobistych doświadczeń jako dziecka opiekuna rodzinnego, umiejętności pisania szlifowane przez lata jako dziennikarz magazynowy i doświadczenie zawodowe zebrane przez prawie 20 lat jako klinicysta specjalizujący się w rodzinach i chorobach.

P: Myślę, że przyjmuję objawy mojego partnera w depresji. Czy istnieją dowody na to, że depresja jest zaraźliwa?

O: Duża depresja nie jest zaraźliwa, chociaż opiekunowie mogą stać się nieszczęśliwi, co może potencjalnie wpłynąć na Twój nastrój lub wywołać depresję.

P : Co mogę zrobić, aby chronić własne zdrowie psychiczne, opiekując się kimś z depresją?

Odp .: Najważniejsze jest, aby opiekun nie traktował depresji swojego partnera osobiście. Ludzie czują się odpowiedzialni za szczęście innych ludzi, ale w przypadku depresji o wiele bardziej właściwe jest myślenie o niej jako o chorobie przewlekłej. Poważna depresja występuje z przyczyn biochemicznych i nie jest winą zdrowego małżonka. Ważne jest, aby nie być opiekunem 24/7. Część swojego czasu należy poświęcić na rzeczy, które lubisz, uzupełniać czynności. Dobrym pomysłem jest wizyta u własnego lekarza i terapeuty, aby zapewnić sobie dobre samopoczucie.

P: Mój przygnębiony członek rodziny potrzebuje bezwarunkowego wsparcia. Jaka jest różnica między opiekunem a czynnikiem umożliwiającym?

O: Element umożliwiający to opiekun, który zapewnia więcej niż to, co jest potrzebne. Przejmowanie obowiązków rodzinnych, jakie osoba w depresji jest w stanie uczynić, czyni ją niepełnosprawną i pozbawia szansy na część rodziny. Opiekun powinien ocenić, co należy zrobić i co może zrobić osoba w depresji, a następnie oczekiwać, że wniesie swój wkład. Jest to trudne, ponieważ depresja ma przebieg narastający i zanikający, dlatego ważna jest ciągła rozmowa między opiekunem a osobą w depresji. Opiekun powinien dać im możliwość podjęcia jak największej liczby obowiązków.

P: Skąd mam wiedzieć, kiedy mój partner potrzebuje więcej opieki, niż mogę zaoferować?

O: Zajrzyj do siebie i zobacz, jak czujesz się z opieką, którą zapewniasz. Jeśli czujesz się wyczerpany, przytłoczony, sfrustrowany lub poirytowany, oznacza to, że musisz ponownie ocenić plan opieki. Wprowadź zmiany, aby inni pomagali Ci zapewnić taką samą opiekę.

P: Jak mogę zapobiec przejęciu naszego związku przez depresję mojego partnera?

O: To bardzo, bardzo trudne. Mieszkając z kimś, kto cierpi na przewlekłą chorobę, zawsze istnieje ryzyko, że choroba stanie się centralnym punktem. Wszystkie czynności i rozmowy mają związek z chorobą. Podróże do lekarza stają się wypadami pary, a para zostaje pozbawiona siły życiowej, która sprawia, że ​​związki są tak wspaniałe. Wyobraź sobie, że twoja rodzina jest sceną, a depresja jest postacią w dramacie. Chcesz, żeby to była gwiazda czy postać drugorzędna? Należy go jak najbardziej odsunąć na bok sceny. Niech życie rodzinne opiera się na dobrych rzeczach, a nie na chorobie.

P: Co powinienem powiedzieć naszym dzieciom, rodzinie i przyjaciołom o depresji mojego partnera?

O: Dzieci mogą być bardzo egocentryczny. Mają skłonność do obwiniania siebie za problemy w rodzinie. Ważne jest, aby zrozumieli, że to nie oni są przyczyną. Chodzi o to, że mama ma chorobę, a to nie wina dziecka. Najważniejszą rzeczą, którą ludzie muszą zrozumieć, jest przewlekłość depresji. To poważna choroba. To się powtarza. Ludzie muszą pracować, aby poradzić sobie z depresją. Pamiętaj, że osoba z depresją może nie być w stanie zrobić pewnych rzeczy i potrzebuje wsparcia.

P: Mój partner nie ma pracy. Co powinienem powiedzieć jego przełożonemu i współpracownikom?

O: Decyzja należy do osoby z depresją. Większość biur kadr ma obowiązujące zasady, które rozwiązują ten problem. To nie jest rola, którą powinien przyjąć dobrze współmałżonek. To należałoby do kategorii nadmiernego funkcjonowania i unieruchomiłoby osobę w depresji. Ważne jest, aby osoba w depresji rozmawiała z przełożonym lub współpracownikami, jeśli opuściła pracę, a jej zatrudnienie może być zagrożone.

P: Jak mam odnieść się do myśli samobójczych mojego partnera?

O: Są trzy poziomy myśli samobójczych - myślenie, plan i zamiar. Ludzie myślą, kiedy mówią: „Nie chcę już żyć”. Często zdarza się również, że ludzie modlą się do Boga lub mają nadzieję na wypadek, który uwolni ich od cierpienia. Jeśli zidentyfikujesz myśli u swojego przygnębionego partnera, przekaż to terapeucie. Nie kojarzy się z sytuacją kryzysową, ale jest przejawem choroby, wyrazem cierpienia. Nie oznacza to, że cię nie kochają lub nie wykonujesz dobrej roboty. To część depresji. Zachęć ich: „Nie zawsze będziesz się tak czuć”. Zadzwoń jak najszybciej do specjalisty zdrowia psychicznego, jeśli osoba z depresją przejawia zamiary lub ma plan popełnienia samobójstwa. Jeśli on lub ona stanowi bezpośrednie zagrożenie dla siebie, jest to sytuacja awaryjna.

P: Mój partner wykazuje oznaki poprawy (lub pogorszenia) i chce zmienić lek. Powinienem powiedzieć jego lekarzowi?

O: Tak. Zabawa lekami bez wskazówek lekarza może być szkodliwa. Zachęć osobę z depresją do podzielenia się tą informacją ze swoim lekarzem. W przeciwnym razie należy zgłosić to lekarzowi, który z radością przyjmie takie informacje. Osoby z depresją mogą potajemnie mówić o lekach, aby ich partner nie wydał ich z siebie. Dlatego ważne jest, aby prowadzić otwarty, szczery dialog z lekarzem. Omów plan leczenia, który można uzgodnić.

P: Czy powinienem martwić się o zdrowie psychiczne naszych dzieci - teraz iw przyszłości?

O: Rodzice powinni być nieco zaniepokojeni. Ogólnie zaburzenia psychiczne są do pewnego stopnia dziedziczne. Choroba afektywna dwubiegunowa ma wysoki współczynnik dziedziczenia, ale jest mniejszy w przypadku dużej depresji. Jeśli jeden z rodziców w parze cierpi na depresję, prawdopodobieństwo, że dziecko może mieć depresję, jest mniejsze niż 50%. Porozmawiaj z lekarzem rodzinnym o predyspozycjach genetycznych i oznakach, na które należy zwrócić uwagę w miarę upływu czasu.

Dzieci, które dorastają w gospodarstwie domowym z niedostatecznie funkcjonującym rodzicem, przyjmują większe role, niż oczekuje się od ludzi w ich wieku. Może to uczynić ich przedwcześnie rozwiniętymi i bardziej odpowiedzialnymi, ale pozbawionymi, ponieważ stracili część dzieciństwa. Mogą mieć skłonność do depresji i mogą mieć problemy w późniejszym życiu z romantycznymi związkami. Są zaznajomieni z rolą opiekuna i mogą być przyciągnięci do osób, którymi mogą się zająć, ale z tego samego powodu będą żywić urazę do tej osoby.

P: Nie zgadzam się z troska, którą mój partner dostaje od swojego psychiatry. Czy powinienem ujawniać swoje opinie?

O: Tak, przedstaw je. Osoba zdrowa nie może dyktować leczenia swojego partnera, ale możesz wyrazić swoje obawy partnerowi i jego lekarzowi, jeśli jesteś tak odważny. Obawy powinny być konkretne, a nie ogólne skargi. Szczegóły można łatwiej zająć. Nie spodziewaj się, że poprowadzisz program.

P: Depresja mojego partnera narusza moje samopoczucie, a ja tracę cierpliwość. Czy rozważanie separacji / rozwodu jest samolubne?

O: Ludzie wchodzą w związki z różnymi nadziejami i oczekiwaniami. Jeśli osoba nie jest w stanie wykazać empatii dla twojego punktu widzenia, jakość relacji jest zagrożona. Osoba w depresji angażuje się w siebie i traci zdolność dostrojenia się. Widzę wiele osób, które mają do czynienia z tym. Nie uważam, że rozważanie separacji jest samolubne. Ludzie powinni oczekiwać czegoś w zamian od osoby, z którą są związani. „W chorobie i zdrowiu” brzmi rozsądnie, ale bardzo trudno jest sobie z tym radzić na bieżąco. Wyobrażam sobie, że wskaźnik separacji w tej sytuacji jest stosunkowo wysoki.

Mam dwóch pacjentów, parę gejów po trzydziestce. Jeden ma znaczną depresję i ma od czasu, gdy był nastolatkiem. Są razem od 12 lat. Zacząłem traktować dobrego partnera, który myślał, że wie, w co się pakuje. Stopniowo stał się wyczerpany i pozbawiony. Jest naprawdę mniej zakochany w swoim partnerze i poważnie rozważał odejście. Teraz są na terapii dla par. Z depresją wiąże się utrata libido. Życie seksualne znika, a związek w żaden sposób nie daje satysfakcji. Dobry partner może się tam zatrzymać i mieć nadzieję, że z czasem sytuacja się poprawi, ale to choroba przewlekła. Widziałem ludzi, którzy nie chcą zajmować się tym samym i decydują się przejść dalej, ponieważ są młodsi i chcą rozwinąć znaczący, bliski związek.

P: Nie sądzę, partner jest coraz lepszy. Co robię źle?

O: To nie jest sprawa osobista. Osoba w depresji może mieć idealnego partnera / opiekuna i nadal mieć depresję. Nie obwiniaj siebie.

P: Czasami potrzebuję wsparcia ze strony mojego przygnębionego partnera, ale stare nawyki są trudne do zerwania. Jak mogę zacząć przechylać równowagę?

O: Kiedy równowaga jest tak wypaczona, poproś osobę z depresją, aby podniosła się i zrobiła więcej. Dbanie o opiekuna może sprawić, że osoba w depresji będzie mniej przygnębiona. Bycie po stronie otrzymującej opiekę może być bardzo trudne. Ale nie tnij ich luzem. Określ, co mogą zrobić, aby wnieść wkład w związek i gospodarstwo domowe. Opiekunowie mogą czuć się winni, ale poczucie winy dodatkowo blokuje związek w wypaczonym wzorze. Postaraj się zachować zdrowy związek. Związek jednostronny to prawie zawsze taki, który traci intymność.