Zakrzepica żył głębokich: myślałem, że to tylko skręcona kostka

Uraz kostki nie powinien być wielkim problemem, prawda? Miałem 35 lat i poza tym byłem w doskonałym zdrowiu. Ale trzy tygodnie po tym, jak skręciłem i złamałem swoją, potykając się na schodach, zostałem przewieziony do szpitala, słaby, z trudem łapiąc powietrze, dosłownie kilka minut przed śmiercią.

Co się stało? Okazało się, że duży skrzep krwi - poważny stan znany jako zakrzepica żył głębokich (DVT) - utworzył się w mojej nodze, gdy próbowałem dojść do siebie. Skrzep oderwał się i dotarł do moich płuc (tak zwany zator tętnicy płucnej), gdzie zablokował przepływ krwi - i zagroził mi życiu. Być może pamiętacie, że w 2003 roku korespondent NBC David Bloom zmarł z powodu zatorowości płucnej po tym, jak był odwodniony i spał skulony w zbiorniku przez kilka tygodni podczas relacjonowania w Iraku. Niedawno mistrzyni tenisa Serena Williams trafiła na pierwsze strony gazet, kiedy była hospitalizowana i leczona z powodu zatorowości płucnej i związanych z nią powikłań.

Niestety, moi lekarze nie rozpoznali DVT, gdy się rozwinęła, prawdopodobnie dlatego, że uraz był dość prosty pierwszy. Na ostrym dyżurze prześwietlenia rentgenowskie pokazały mały odprysk kostny w kostce, oprócz zwichnięcia. Lekarz dał mi szynę i kule i powiedział, żebym trzymał nogę uniesioną i oblodzoną. Kiedy skontaktowałem się z ortopedą, powiedział, że to skręcona kostka, której zagojenie zajmie sześć do ośmiu tygodni i będzie wyglądać gorzej, zanim się poprawi. Dlatego nie byłam strasznie zaskoczona, gdy moja kostka stała się jeszcze bardziej spuchnięta i zrobiła się niebieskawo-fioletowa.

Ale po około tygodniu, kiedy po raz pierwszy udało mi się przyłożyć trochę wagi do kostki, zacząłem czuć przeszywający ból w łydce, który stawał się coraz gorszy. Nawet nacisk poduszki wydawał się bolesny. Żadna ilość środków przeciwbólowych nie pomogła. Kiedy nie mogłem wrócić, aby zobaczyć ten orto, poszedłem do innego. Ale nie miał pojęcia, dlaczego moja łydka tak bardzo boli. „Nigdy czegoś takiego nie widziałem” - wyznał. Kazał mi trzymać się z dala od nogi i unieruchomić ją. Kolejny błąd.

Około trzech tygodni po kontuzji obudziłem się, trzęsąc się i nie mogłem złapać oddechu - poczułem mdłości i oszołomienie. Mój mąż wezwał pogotowie.

Na ostrym dyżurze pielęgniarka zrobiła mi odczyt O2, który pokazuje, ile tlenu jest we krwi. Było na 50 procentach i spadało… - znak, że mam problem z płucami. Moje ciśnienie krwi również spadło, zobaczyli, że mam na sobie szynę, a kiedy zapytano mnie, że biorę pigułki antykoncepcyjne - wszystkie czerwone flagi.

Personel pogotowia ruszył do akcji, z lekarzem wydającym rozkazy błyskawiczne, odczytującym moje funkcje życiowe i przygotowującym do intubacji. Całe zamieszanie zaczęło mnie przerażać… Nie mogłem oddychać i byłem przytrzymywany. - Czy możesz poczekać, aż się uspokoję? Błagałem. - Nie - warknął. - Musimy teraz zatrzymać krzepnięcie. Wstrzyknął mi rozcieńczalnik krwi, prawdopodobnie dlatego dzisiaj żyję. Następne 36 godzin spędziłem w śpiączce wywołanej lekami, oddychając przez respirator. Potem spędziłem sześć dni na rekonwalescencji w szpitalu.

W idealnym świecie lekarze na ostrym dyżurze, których widziałem, gdy po raz pierwszy doznałem kontuzji (lub ortopedzi, którzy badali mnie później), doradziliby mi podjęcie kroków, aby uniknąć rozwijanie DVT, jak maksymalne rozciąganie nóg, nawet w szynie. Kiedy Twoje nogi są nieaktywne przez ponad kilka godzin, może się tam gromadzić krew i zwiększać ryzyko rozwoju ZŻG, szczególnie jeśli masz inne czynniki ryzyka. Dlatego długie loty samolotem mogą być niebezpieczne. Przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych, tak jak ja, również może zwiększyć ryzyko - nawet czterokrotnie - ponieważ zwiększają one skłonność krwi do krzepnięcia. A przynajmniej lekarze mogliby powiedzieć: `` Jeśli poczujesz silny ból lub jeśli Twoja kostka zacznie się sine lub fioletowa, idź na ostry dyżur ''.

Przez sześć miesięcy brałem leki rozrzedzające krew, aby zapobiec nawrotom. i miałem kilka wizyt kontrolnych u lekarza. Po przebytej zakrzepicy żył głębokich istnieje większe ryzyko ponownego jej wystąpienia, więc teraz podejmuję środki zapobiegawcze: odszedłem od pigułki, piję dużo wody (odwodnienie może przyczynić się do ryzyka powstania zakrzepów) i ciągle się rozciągam. Ponieważ ciąża podniosła również moje ryzyko kolejnego epizodu ZŻG, zobaczyłam położną, która specjalizowała się w pacjentach z grupy wysokiego ryzyka i stosowałam specjalne leki rozrzedzające krew przed, w trakcie i po ciąży.

Ja chciałem sobie udowodnić, że naprawdę doszedłem do siebie. Tak więc kilka miesięcy po mojej męce DVT zacząłem biegać; rok później ukończyłem maraton w San Francisco. Po urodzeniu syna to drugie największe osiągnięcie w moim życiu.