Implant mózgu jest lepszy niż lek na chorobę Parkinsona

Osoby z chorobą Parkinsona, które mają wszczepione do mózgu urządzenie przypominające rozrusznik, spędzają dodatkowe cztery godziny dziennie bez drżenia i mimowolnych ruchów niż podczas przyjmowania leków, według największego badania dotyczącego leczenia, którym jest znana jako głęboka stymulacja mózgu.

Jednak głęboka stymulacja mózgu wiąże się również z odpowiednio większym ryzykiem problemów, takich jak infekcja, z powodu skomplikowanej operacji, zgodnie z badaniem opublikowanym we wtorek w Journal of the American Medical Stowarzyszenie.

„Zdecydowanie chodzi o operację mózgu i to powinno dać każdemu chwilę na chwilę wytchnienia” - mówi David Charles z Vanderbilt University w Nashville, który nie brał udziału w nowym badaniu. Niemniej jednak, dodaje, większość problemów zaobserwowanych w badaniu była związana z samą operacją, a wiele z nich rozwiązało się w ciągu sześciu miesięcy.

Odkrycia są „zachęcające” - mówi, biorąc pod uwagę, że poprzednie badania zasugerował, że u pacjentów mogą wystąpić znacznie poważniejsze problemy, takie jak duża depresja i myśli samobójcze, niż zaobserwowano w obecnym badaniu.

W głębokiej stymulacji mózgu elektrody są używane do dostarczania impulsów elektrycznych do istoty czarnej , obszar w kształcie półksiężyca w centrum mózgu, który kontroluje i koordynuje ruch. U pacjentów z chorobą Parkinsona komórki nerwowe wytwarzające dopaminę w tym regionie ulegają degeneracji, powodując drżenie, sztywność, spowolnienie ruchów i utratę koordynacji.

Leki takie jak lewodopa mogą pomóc zmniejszyć drżenie i ruchy mimowolne. Ale dla wielu ludzi ten lek z czasem traci skuteczność, podczas gdy skutki uboczne - takie jak nagłe gwałtowne ruchy, ruchy żucia i drżenie rąk - nasilają się.

Wprowadzona pod koniec lat 90. głęboka stymulacja mózgu coraz powszechniej akceptowane jest leczenie takich pacjentów. Jednak większość badań nie została przeprowadzona w sposób, który jasno wykazałby ryzyko i korzyści w porównaniu z samym leczeniem.

W nowym badaniu zespół kierowany przez dr Frances Weaver, dyrektora Center for Management of Kompleksowa opieka przewlekła w szpitalu Hines VA w Hines, Illinois, losowo przydzielono 255 pacjentom z chorobą Parkinsona do głębokiej stymulacji mózgu lub terapii medycznej, która może obejmować fizjoterapię, leki i inne odpowiednie leczenie. Jedna czwarta pacjentów była w wieku powyżej 70 lat.

Sześć miesięcy po leczeniu pacjenci poddawani głębokiej stymulacji mózgu zgłaszali około 4,6 godziny więcej dziennie, co oznacza czas bez problemów z ruchem; osoby z grupy kontrolnej nie wykazały poprawy czasu. W sumie 71% pacjentów poddanych głębokiej stymulacji mózgu miało poprawę funkcji motorycznych w porównaniu z 32% pacjentów leczonych farmakologicznie.

Kiedy pacjenci z chorobą Parkinsona rozpoczynają nowy lek, zauważa Weaver, będą widzieć najlepiej godzinę lub dwie więcej „czasu” dziennie.

„Jest ogromny, a co więcej, jest zgodny z wynikami innych badań” - mówi dr Charles. „To duże badanie w wielu ośrodkach, w których bierze udział wielu pacjentów, i jest przeprowadzane w bardzo rygorystyczny sposób”.

Dr. Charles prowadzi badanie kliniczne głębokiej stymulacji mózgu u pacjentów z bardzo wczesną chorobą Parkinsona, które, podobnie jak badania Weavera, jest częściowo finansowane przez firmę produkującą urządzenie do stymulacji - Medtronic. Dr Charles był wykładowcą programów edukacyjnych Medtronic i konsultował się z firmą, podobnie jak jeden z badaczy w badaniu JAMA.

Ogólnie u pacjentów z głęboką stymulacją mózgu prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych następstw po problemy chirurgiczne, takie jak infekcje, zaburzenia układu nerwowego lub problemy psychiatryczne. U dziesięciu procent pacjentów operowanych rozwinęły się infekcje w miejscu operacji, a jedna osoba zmarła. Poważne upadki były również częstsze u pacjentów z głęboką stymulacją mózgu w ciągu sześciu miesięcy po operacji.

Osoby, które miały głęboką stymulację mózgu, były również bardziej narażone na depresję, splątanie i lęk, chociaż te zmiany były niewielkie, według Weaver i jej współpracowników i nie jest jeszcze jasne, jaki wpływ wywarli na pacjentów.

Operacja jest niezwykle złożona, zauważa Weaver; Po pierwsze, pacjenci muszą mieć wszczepione elektrody do mózgu, co musi się zdarzyć, gdy nie śpią, aby chirurg mógł przetestować skutki dotykania różnych obszarów mózgu i upewnić się, że umieszczają urządzenie we właściwym miejscu. Następnie pacjenci przechodzą operację wszczepienia stymulatora, zwykle w klatkę piersiową, co należy wykonać w znieczuleniu ogólnym. Jeśli u pacjenta rozwinie się infekcja, może być konieczne wyjęcie urządzenia i zastąpienie go nowym.

Fakt, że badanie objęło stosunkowo dużą liczbę osób powyżej 70. roku życia, mógł przyczynić się do wysokiego odsetek zdarzeń niepożądanych, wyjaśnia Weaver. Ale korzyści obserwowane dla pacjentów - w tym osób starszych, którym powodziło się równie dobrze, jak młodszych pacjentów - to „wspaniała wiadomość” - mówi dr Charles.

Każdy, kto rozważa głęboką stymulację mózgu, powinien pamiętać o tych zagrożeniach i współpracować z lekarzem w celu ustalenia, czy korzyści przeważą nad tymi stosunkowo rzadkimi - ale znaczącymi - zagrożeniami - radzi Weaver.

Więcej niż 1 milionów ludzi w Stanach Zjednoczonych cierpi na chorobę Parkinsona i każdego roku diagnozuje się 50 000 nowych przypadków. Aktor Michael J. Fox jest prawdopodobnie najbardziej znaną osobą z tą chorobą; zdiagnozowano go w 1991 roku.

W 1998 roku Fox przeszedł rodzaj operacji mózgu zwanej talamotomią, podczas której niszczona jest niewielka część tkanki mózgowej. Ten rodzaj zabiegu daje podobny rezultat do głębokiej stymulacji mózgu, ale nie jest odwracalny. Przy głębokiej stymulacji mózgu lekarze mogą w razie potrzeby zatrzymać impulsy elektryczne. Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Chirurgów Neurologicznych na całym świecie wykonano ponad 35 000 procedur głębokiej stymulacji mózgu, a procedura ta jest badana również pod kątem leczenia depresji i innych schorzeń.