Czarne rodziny odziedziczyły traumę, ale możemy to zmienić

Kiedy patrzę na moje życie, rodzinę i społeczność, zastanawiam się: które wzorce są autentycznie nasze, a które są wynikiem kulturowego zespołu stresu pourazowego?

W ostatnich latach mówię o traumie kulturowej i jej wpływ na czarnoskóre rodziny dotarł do głównych mediów. Chcieliśmy zrozumieć, jaki wpływ na nas dzisiaj wpływa to, czego doświadczyli nasi przodkowie.

Przez lata byłem ciekaw wzorców i praktyk, które obserwowałem w mojej własnej rodzinie. Siedzenie pod stopami babci i zadawanie pytań na temat jej życia było dla mnie początkiem podróży. Aby lepiej siebie zrozumieć, musiałem zrozumieć, kto i skąd pochodzę.

Trauma naszych przodków żyje nadal

Po wzięciu udziału w jednym z wykładów dr DeGruy'a zacząłem rozważać głębokość wpływu niewolnictwa amerykańskiego na moją rodzinę i całą społeczność. Koncepcja, że coś, czego doświadczyliśmy wieki temu, może wpływać na nawyki, praktyki, zachowania, perspektywy i lęki wykraczające poza ludzkie doświadczenie, była fascynująca.

Epigenetyka to badanie, w jaki sposób niektóre geny są włączane lub wyłączane. Nie jest to rzeczywista zmiana w sekwencji twojego DNA, ale raczej zmiany w strukturze twojego DNA.

W szczególności naukowcy zajmujący się epigenetyką odkryli, że trauma doświadczana przez rodziców może wpływać na DNA i zachowanie ich potomstwa przez przyszłe pokolenia. Jedno z badań przeprowadzonych na robakach wykazało, że resztkowe skutki traumy utrzymywały się przez 14 pokoleń.

W społeczności Czarnych wpływ stuleci bez odpowiedzi urazów jest widoczny do dziś. I chociaż część tego jest z pewnością spowodowana trwającą niesprawiedliwością społeczną, część skutków może być bardzo dobrze odziedziczona.

Zasadniczo bycie Czarnym w Ameryce oznacza życie z przewlekłym zespołem stresu pourazowego (PTSD) tylko przez własne przeżycia, ale przez doświadczenia naszych przodków. Dr DeGruy pyta: „W jaki sposób… bycie Murzynem w Ameryce wpływa na poziom stresu, a tym samym na zdolność organizmu do obsługiwania własnego układu odpornościowego? Kiedy to zrozumiesz, będziesz mógł sobie z tym poradzić. ”

Kultura ukształtowana przez traumę

Objawy zespołu stresu pourazowego obejmują poczucie skróconej przyszłości, przesadne reakcje przerażenia, trudności z upadkiem lub pozostaniem sen, wybuchy złości i nadmierna czujność.

Niektóre z tych zachowań można znaleźć w dzisiejszej społeczności afroamerykańskiej, nie tylko na poziomie indywidualnym, ale ogólnie na poziomie kulturowym.

Kiedy pojawia się pytanie, czy te zachowania są nieodłączne, czy wyuczone, społeczeństwo na ogół wierzy w to pierwsze. Ale nie bierzemy pod uwagę tego, że wszystkie nawyki, praktyki i przekonania powstają najpierw, zanim zostaną wzmocnione.

Powszechna nauka w społeczności Czarnych dotyczy etyki pracy: musimy pracować dwa razy ciężej, aby bądź tak dobry jak następna osoba. Filozofia ta opiera się na uwarunkowaniach kulturowych, twierdzeniach antropologicznych i doświadczeniach naszych przodków.

Zniewolona osoba każdego dnia musiałaby pracować od wschodu do zachodu słońca. Gdyby wydawały się zmęczone lub nieproduktywne, nazwano by je leniwymi i byłyby bite.

Wielu rodziców może dziś nie obawiać się, że ich dzieci otrzymają prawdziwe rzęsy, ale trauma z tych doświadczeń jest osadzona w naszym DNA. Na poziomie komórkowym wciąż przypominamy sobie negatywne skutki. Nacisk na etykę pracy jest przesadnie czujną odpowiedzią na wielowiekową traumę i jest wzmocniony chęcią obalenia stereotypów, które nadal krążą po dziś dzień.

Podobnie, podczas niewolnictwa rodzic bagatelizowałby inteligencję swojego dziecka lub siłę, aby chronić je przed postrzeganiem jako wartościowe i sprzedawane na bloku aukcyjnym. Ta praktyka jest dziś widoczna w rodzinach, w których czarnoskórzy rodzice mogą być dumni z osiągnięć swojego dziecka i świętować je w domu, ale w obecności mieszanego towarzystwa bagatelizują talenty swoich dzieci, aby nie były postrzegane jako zagrożenie.

Takie połączenia można nawiązywać w wielu różnych obszarach naszej codziennej egzystencji. J. Marion Sims jest uważany za ojca współczesnej ginekologii, a większość jego obiektów testowych stanowiły czarnoskóre kobiety. Ponieważ uważano, że Czarni nie odczuwają bólu, eksperymentowano na nich bez znieczulenia.

Szybko do przodu do eksperymentów Tuskegee z początku XX wieku i obecnych wysokich wskaźników śmiertelności niemowląt i matek w populacji Czarnych, a ogólna nieufność społeczności Czarnych do systemu medycznego ma sens. Te odpowiedzi są nie tylko odpowiedzią dotyczącą przeżycia, ale odpowiedzią wygenerowaną z informacji zakodowanej w DNA. Wpływ tych urazów jest zapisany w naszym DNA.

Uczucie strachu i nieufności, które odczuwa wielu Czarnych, można przypisać doświadczeniom zarówno przeżywanym, jak i odziedziczonym. Kiedy myślimy, że chodzimy nie tylko z własnymi doświadczeniami i traumami, ale także z doświadczeniami naszych przodków, musimy zwolnić i spojrzeć twardo i szczerze na naszą przeszłość. Aby naprawdę wyleczyć, musimy zająć się kulturową traumą, która zawsze tam była, kształtując naszą perspektywę od urodzenia.

Droga do uzdrowienia

Dr. DeGruy wyjaśnia: „Źródłem zaprzeczania dominującej kulturze jest strach, a strach przekształca się w różnego rodzaju rzeczy: projekcje psychologiczne, zniekształcone i pełne sensacji reprezentacje w mediach oraz manipulowanie nauką w celu uzasadnienia praw i traktowania ludzi. Dlatego tak trudno jest to rozwikłać ”.

Bez wątpienia nasza praca jest dla nas przygotowana. W miarę jak nauka coraz więcej odkrywa, jak trauma negatywnie wpływa na nasze DNA, odkrywa także, jak celowe leczenie traumy za pomocą metod takich jak terapia poznawczo-behawioralna może pomóc odwrócić negatywny wpływ.

W miarę jak rozwija się historia nasza przeszłość wpływa na naszą przyszłość, możemy wykonywać pracę w teraźniejszości, aby być świadomym tego, co obecnie tworzymy. Zaczynając od naszych własnych rodzin, możemy zacząć mówić o tym, co zostało nam przekazane. Możemy wtedy zdecydować, co warto zatrzymać, a co odpuścić. Wybierz dobrze.