Dwukrotne pokonanie raka zainspirowało mnie do zostania instruktorem fitness

Pierwszą oznaką była swędząca skóra. Uda mnie swędziły. Swędził mnie brzuch. Wszystko swędziło. Nie widziałem żadnych wysypek ani wysuszonej skóry, ale po dwóch miesiącach uczucie pogorszyło się tak, że rozpraszało mnie w pracy.

W grudniu 2007 r. Poszedłem w końcu do dermatologa. Rozważaliśmy potencjalne wyjaśnienia. Czy to może być egzema? Prawdopodobnie nie; Nie pokazałem żadnego z klasycznych markerów zaburzenia. Pod koniec wizyty wspomniałem, że mam guzek nad obojczykiem. Powiedziałem jej, że może się powiększać.

Zbadała guz i powiedziała mi, że to powiększony węzeł chłonny, gruczoł, który pomaga organizmowi zwalczać infekcje. Poradziła mi, abym zgłosił się do lekarza pierwszego kontaktu w celu przeprowadzenia pełnej kontroli. W następnym tygodniu dzwoniła do mnie nawet kilka razy, aby mi przypomnieć.

Poszedłem więc do lekarza ogólnego, aby wykonać badanie krwi i zrobić prześwietlenie klatki piersiowej. Potem przyszły dodatkowe testy, w tym biopsja tkanki guza. Ta biopsja potwierdziła ostatnią rzecz, jakiej się spodziewałem: miałem chłoniaka Hodgkina w stadium 2A, raka krwi, który często dotyka dorosłych w wieku 20 i 30 lat. Okazuje się, że swędząca skóra może być objawem.

Kiedy postawiłem diagnozę, upadłem na ramiona mamy. „Po prostu nie chcę umierać” - powiedziałem jej. Miałem 23 lata i miałem o wiele więcej życia.

Rozpocząłem chemioterapię dwa tygodnie później w gabinecie lekarskim, wytrzymując 12 zabiegów w ciągu sześciu miesięcy. Brałem leki co drugi czwartek i wychodziłem z pracy w następny poniedziałek, kiedy przestały działać sterydy, które miały łagodzić skutki uboczne, takie jak nudności i ból. Poza tym - i peruką, którą nosiłem, żeby zakryć łysą głowę - utrzymywałem normalne życie. Poszedłem do pracy jako organizator imprez i spotkałem się z przyjaciółmi na kolacji.

Latem miałem remisję. Jednak nie czułem się jak dawniej i wiedziałem, że chcę znów być silny. Kiedy dwie przyjaciółki powiedziały mi, że prowadzą na moją cześć Nike Women’s Marathon w San Francisco (zbiórka pieniędzy na rzecz Leukemia & amp; Lymphoma Society), byłem poruszony i zmotywowany. Kiedy mój lekarz jest w porządku, zacząłem trenować do Disney Half Marathon w Orlando w styczniu 2009 roku.

Przyznaję, że to było trochę szalone. Byłem biegaczem przed rakiem, ale nigdy nie startowałem w biegu dłuższym niż 10 km. Mimo to udało mi się - przejechałem połowę w dwie godziny i osiem minut. Zwycięstwo, prawda? Nie do końca. W weekend mojego półmaratonu zauważyłem znajome uczucie w pobliżu obojczyka. Czy guz może wrócić?

Powinienem wspomnieć, że przypadkowo niedawno zacząłem pracować w dziale pozyskiwania funduszy w Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSKCC), czołowym szpitalu onkologicznym, z którym mój lekarz był powiązany . Nosiłem perukę, kiedy przeprowadzałem wywiad w Memorial we wrześniu 2008 r., Ale nie wspomniałem, że zdiagnozowano u mnie raka niecały rok wcześniej. Chciałem zostać zatrudniony, ponieważ miałem umiejętności, których szukali, a nie historię zdrowia. Na szczęście dostałem pracę. Ale zaraz po tym, jak przebiegłem połowę w styczniu, mój lekarz potwierdził, że wrócił chłoniak Hodgkina.

Moi lekarze powiedzieli mi, że za drugim razem leczenie będzie bardziej agresywne i musiałem zostać przyjęty do szpitala. większość z nich przebywała w szpitalu: po dwóch wstępnych zabiegach chemioterapii, po dwóch tygodniach radioterapii, po czterodniowych cyklach wysokodawkowej chemioterapii. „Niekomfortowe” nie zaczyna opisywać wysokiej gorączki, z którą się zmagałem, ani tak silnego bólu gardła, że ​​jedzenie sprawiało mi ból.

Przeszłam również przeszczep komórek macierzystych: cewnik przenosi moje własne komórki, zebrane przez personel medyczny kilka tygodni wcześniej, z powrotem do mojego ciała. Była nadzieja, że ​​nowo przeniesione komórki pobudzą mój system do produkcji nowych, zdrowych krwinek. To kamień milowy; ludzie w świecie medycyny nazywają datę przeszczepu komórek macierzystych swoimi drugimi urodzinami. Obchodziłem 25. urodziny w szpitalu 17 kwietnia. Tydzień później miałem swoje „drugie urodziny”, kiedy wykonałem przeszczep.

Opuściłem szpital w maju i skupiłem się na wyzdrowieniu i znowu silny. Zawsze uwielbiałem próbować nowych zajęć i doskonalić się na starych. Po wszystkim, przez co przeszedłem, trening był jeszcze bardziej satysfakcjonujący. Niemal w każdą sobotę przez następne pięć lat chodziłam na zajęcia z Core Fusion Barre na Exhale lub poceniałam się w SoulCycle.

Moi nauczyciele zainspirowali mnie do rozwinięcia siły, o której nie wiedziałam, że miałem, a dreszczyk emocji, który poczułem, gdy zdałem sobie sprawę, że jestem coraz lepiej, motywował mnie. Z czasem postanowiłam poświęcić swoje życie inspirowaniu innych poprzez fitness. Jesienią 2014 roku zapisałem się na kurs dla nauczycieli barre z Exhale. Dwieście godzin później uzyskałem certyfikat.

W styczniu 2015 roku porzuciłem pracę na pełen etat i założyłem Chi Chi Life. To mój sposób na utrzymanie sprawności fizycznej, jednocześnie podtrzymując moją miłość do zbierania funduszy, planowania wydarzeń i walki z rakiem. Uczę barre na zajęciach Exhale i Pilates oraz TRX w Flex Studios w Nowym Jorku, jednocześnie pracując z klientami przy planowaniu imprez filantropijnych.

Dla mnie fitness to przede wszystkim społeczność i więź. Odkąd mój rak był w remisji, przebiegłem kilka półmaratonów, zbierając ponad 75 000 dolarów na cele, które mnie pasjonują. Pobiegłem nawet w maratonie w Nowym Jorku, który prowadził mnie obok budynku Memorial Sloan Kettering Cancer Center. Chciałabym, żeby były słowa, które pozwolą uchwycić, jak to jest biegać obok miejsca, które uratowało mi życie - i pomogło mi odkryć misję mojego życia.