Czy jesteś pracoholikiem? Oto jak sprawdzić, czy jesteś uzależniony od pracy

Czy w te późne noce wyciągasz znak czegoś głębszego?

Dorastając, mój ojciec zawsze pracował.

Wiele nocy wychodził, zanim budziłam się do szkoły i wracał o 19:30. w nocy - lub później. Innym razem nie było go w pracy przez kilka tygodni.

Często zabierał ze sobą pracę do domu w nocy i na rodzinne wycieczki i cały czas o tym mówił. Większość jego przyjaciół była kolegami i miał problem z odłączeniem się od pracy, nawet w pobliżu rodziny.

Kiedy przeszedł na emeryturę, nie zajęło mu dużo czasu, zanim ponownie spróbował pracować. Na pewien czas został konsultantem. Potem zaczął zamieniać codzienne obowiązki w pracę.

Nie wiedział, co ze sobą zrobić, kiedy nie miał już co dzień robić. Wciąż spędza codziennie godziny przed komputerem, „pracując”.

W rezultacie próbowałem go naśladować.

Myślałem, że godziny, które poświęciłeś na coś, zadecydowały o Twoim sukcesie. Że była to „prawdziwa” miara twojego oddania, by iść do przodu.

Jako student spędzam godziny na odrabianiu prac domowych, wypracowaniach lub uczeniu się w bibliotece. Nie chodziłem na imprezy ani nie spędzałem czasu z przyjaciółmi. Nie spałam całą noc i zachowywałam się, jakby to było jakaś odznaka honorowa, pewny znak, że pewnego dnia odniosę taki sam sukces jak mój ojciec.

Myślałem, że nazywanie siebie „pracoholikiem” to dobra rzecz.

Jedyny problem: nie mogłem tak dalej.

Ten rodzaj etyki pracy nie był ani zdrowy, ani dobry. Dopiero po latach długie godziny, duży stres i mało snu zaczęły wpływać na moje zdrowie.

Wtedy zdałem sobie sprawę, że jest problem.

Co to jest pracoholizm?

Termin „pracoholizm” został po raz pierwszy użyty w 1971 roku przez psychologa Wayne'a Oatesa i zdefiniował go jako przymus lub niekontrolowaną potrzebę nieustannej pracy.

Od tego czasu psychologowie i badacze zdrowia psychicznego spierali się o definicję.

Chociaż w nowym wydaniu Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5) nie jest to formalnie rozpoznane zaburzenie, które można zdiagnozować, jedno jest jasne: jest to w dużym stopniu prawdziwy stan zdrowia psychicznego i może mieć bardzo realny wpływ na życie ludzi.

„Uzależnienie od pracy jest złożonym stanem, w którym dana osoba rozwija psychiczną, emocjonalną i społeczną zależność od pracy” - wyjaśnia Matt Glowiak, licencjonowany lekarz doradca w Illinois. „Jest chroniczna i postępująca”.

Dr. Brian Wind, psycholog kliniczny i dyrektor kliniczny ośrodka leczenia uzależnień, zgadza się z tym.

„Osoby uzależnione od pracy często pracują kompulsywnie kosztem innych aspektów swojego życia” - wyjaśnia. „Mogą pracować długie godziny, nawet gdy nie jest to potrzebne, poświęcać sen, aby wykonać pracę i mieć paranoję na punkcie swojej pracy. Mogą mieć obsesję na punkcie zastanawiania się, jak zyskać więcej czasu na pracę i stresować się, jeśli przestaną pracować. ”

Długie godziny a uzależnienie od pracy

Uzależnienie od pracy nie jest to samo, co zwykłe długie godziny pracy, co jest częścią tego, co sprawia, że tak trudno to zauważyć

Nawet w 1998 roku sądzono, że Stany Zjednoczone mają jedne z najwyższych wskaźników osób pracujących powyżej 50 godzin tygodniowo , ale to nie znaczy, że jesteśmy narodem pracoholików.

Niektóre zawody wymagają po prostu długich godzin pracy. Tylko dlatego, że ktoś wykonuje jedną z tych prac, nie oznacza, że jest koniecznie uzależniony od tego, co robi.

Jednak „nasza kultura nagradza ludzi, którzy ciężko pracują” - wyjaśnia Wind. Oznacza to, że jeśli mamy problem, możemy nie zdawać sobie z tego sprawy.

„Możemy otrzymywać pochwały i uznanie od przełożonych i kolegów z zespołu, co zachęca nas do cięższej pracy, nie zdając sobie sprawy, że mamy nałóg, ”- mówi wiatr. „Możemy usprawiedliwić swoje zachowanie, mówiąc, że mamy ambicję i pracujemy nad osiągnięciem sukcesu”.

Jaka jest więc różnica między kimś, kto tylko pracuje przez długie godziny, a prawdziwym pracoholikiem? Osoba uzależniona od pracy zmaga się z psychologicznym oderwaniem się od pracy, nawet gdy jest poza biurem.

Pracoholizm i problemy zdrowotne

Kiedy zmagasz się z oderwaniem się od pracy, zastanawiasz się . Według badania z 2012 roku może to prowadzić do wysokiego poziomu stresu, lęku, depresji i problemów ze snem.

Według przeglądu badań z 2013 roku, pod wpływem chronicznego stresu, Twoje ciało zaczyna odczuwać skutki, takie jak wysokie ciśnienie krwi i wysoki poziom kortyzolu.

To zwiększa ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych choroby, cukrzyca, a nawet śmierć.

Ponadto uzależnienie od pracy może wpływać na Twoje relacje, prowadząc do:

samotność
izolacja
depresja

Czasami pracoholizm może współistnieć z innymi schorzeniami psychicznymi, takimi jak zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) lub choroba afektywna dwubiegunowa.

Uzależnienie od pracy uleczalny

Leczenie jest możliwe, ale najpierw musisz rozpoznać, że masz problem.

„Często mówię swoim klientom:„ Trudno jest odczytać etykietę z wnętrza butelki ”” - mówi Terry McDougall, autor i trener kariery, który pracuje z klientami, aby znaleźć więcej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym w ich życiu.

„Po prostu nie mają wystarczającego dystansu od siebie, aby zobaczyć, co się naprawdę dzieje. Są tak skupieni na uzyskaniu walidacji poprzez pracę, że mogą nie dostrzegać kosztów związków lub zdrowia ”- mówi McDougall.

Ich działania mogą być nawet związane z reakcją na przetrwanie.

„Osoby osiągające dobre wyniki często mogą uzależnić się od pracy, a dzieje się tak, ponieważ przez wiele lat byli nagradzani za opóźnianie gratyfikacji, co staje się nawykiem” - kontynuuje. „Ludzie, którzy dążyli do doskonałości w szkole i karierze - i zostali za to wynagrodzeni - mogą mieć trudności ze zrozumieniem, że nie będą zagrożeni, jeśli zwolnią.”

Nie pomaga to, że pracoholicy często dorastają w rodzinach z innymi pracoholikami, co sprawia, że całodobowe zachowanie wydaje się normalne. Staje się głęboko zakorzenioną wartością, której trudno się pozbyć.

Pracoholizm może również rozwinąć się z traumy, ponieważ praca może stać się mechanizmem radzenia sobie, pomagającym przetrwać. „Jeśli uraz nie zostanie rozwiązany, może być trudno powstrzymać zachowanie, którego używali do radzenia sobie z traumą” - mówi McDougall.

Na przykład pracował z klientką, która jako nastolatka zaczęła pracować na pełny etat, opiekując się chorą matką i siostrą.

„W tamtym czasie konieczne było zapewnienie jej przetrwania” - mówi McDougall. „Jednak znacznie później, kiedy była sama i radziła sobie dobrze w swojej karierze, nadal żyła w przekonaniu, że może nie przeżyć, gdyby nie pracowała tak ciężko”.

Radzenie sobie z uzależnienie od pracy

Gdy już zdasz sobie sprawę, że możesz mieć problem, możesz spróbować wypracować zdrowszą etykę pracy:

1. Ustaw „czas zatrzymania” pracy i trzymaj się go

„To zmusza nas do zatrzymania się na określony czas i zaczekania do następnego dnia, aby zacząć od nowa” - wyjaśnia Wind. „Może nam to pomóc znaleźć czas na relaks i odprężenie”.

Dobrze jest też zatrzymać się na lunch.

Trzeba przyznać, że dla osoby, która odczuwa kompulsywną potrzebę pracy, jest to często najtrudniejszy krok. Pamiętaj jednak, że możesz pracować mądrzej, aby skrócić swój dzień pracy.

„Inteligentna, wydajna praca jest tak samo - jeśli nie bardziej - produktywna niż poświęcanie na coś dodatkowego czasu” - mówi Glowiak.

Osoba uzależniona od pracy może być skłonna myśleć, że czas decyduje o sukcesie, ale rzeczywistość jest taka, że jeśli tę pracę można wykonać w krótszym czasie i wydajniej, jest to lepszy sposób na pracę.

Zatem wyznaczanie sobie ograniczeń czasowych może wymusić wydajność pracy.

„Jest wiele zadań, które wymagają określonego czasu i to jest w porządku” - mówi Glowiak. „Jednak w większości przypadków możemy być bardziej wydajni. Nie chodzi tu o chodzenie na skróty lub poświęcanie pracy, ale eliminowanie bzdur, aby odzyskać życie. Kiedy już ustalimy granice i będziemy twardo, inni dostosują się i podążą.

2. Zaplanuj zajęcia po zakończeniu dnia pracy

Na przykład zaplanuj spacer, medytację, pisanie w dzienniku lub kolację po pracy. Wind wyjaśnia, że stworzenie rutyny może nadać pracoholikom strukturę i utrzymać ich zaangażowanie, nawet jeśli w rzeczywistości nie pracują.

„Ważne jest, aby znaleźć to, co działa dla siebie - dla każdego będzie to inne” - mówi Glowiak. „Ale kiedy takie działania zostaną znalezione, mogą one służyć jako odwrócenie uwagi od pracy”.

3. Znajdź czas dla przyjaciół i rodziny

Jeśli to pomaga, najpierw zaplanuj ten czas w kalendarzu, aby o tym nie zapomnieć. Poświęcenie im czasu pomoże naprawić relacje i pomóc w odzyskaniu sił.

4. Jeśli masz problemy, zwróć się o pomoc do terapeuty lub doradcy

Mogą oni pracować z Tobą, aby zrozumieć Twoją kompulsywną potrzebę pracy i pomóc Ci zminimalizować negatywne skutki przepracowania. Jeśli masz współistniejące schorzenie psychiczne, takie jak OCD lub choroba afektywna dwubiegunowa, mogą pomóc w opracowaniu planu leczenia, który będzie dla Ciebie odpowiedni.

Możesz także wypróbować programy rehabilitacji stacjonarnej i ambulatoryjnej, a także opcje terapii grupowej, takie jak Anonimowi Pracoholicy.

Podsumowanie

Jeśli jesteś uzależniony od pracy, będziesz odczuwać kompulsywną potrzebę wykonywania swojej pracy. Kiedy jesteś z dala od tego, trudno ci będzie „wyłączyć się”, co może wpłynąć na twoje zdrowie psychiczne i fizyczne, a także na relacje osobiste.

Dobra wiadomość jest taka, że jest pomoc. Jeśli uważasz, że dotyczy Cię uzależnienie od pracy, wiedz, że masz opcje.

„Ludzie odnoszący największe sukcesy wiedzą, że ich czas jest cenny, ale nadal znajdują czas na zajęcia poza pracą” - mówi Wind. „Zdrowa równowaga między życiem zawodowym a prywatnym może uczynić osobę szczęśliwszą, energetyzującą i odświeżoną, co z kolei prowadzi do większej kreatywności i wydajności w pracy”.