Po tym, jak 3 członków mojej rodziny zmarło na raka piersi, w wieku 25 lat przeszłam podwójną mastektomię

Powiedzieć, że mam rodzinną historię raka piersi, to za mało. Moja babcia, dwie ciotki i kuzyn ze strony ojca - wszyscy chorowali. Inna ciotka miała raka jajnika. Przy piątej diagnozie raka wiedzieliśmy, że to nie przypadek; rak musiał być w naszych genach.

Tak więc w 2006 roku członkowie rodziny mojego ojca przeszli testy genetyczne w kierunku BRCA-1, mutacji, która powoduje o 72% większe prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi w ciągu życia, oraz 44% częściej zachoruje na raka jajnika. U wszystkich pięciu członków mojej już zdiagnozowanej rodziny uzyskano wynik pozytywny na BRCA-1. Mój ojciec, który nie miał raka, również uzyskał wynik pozytywny.

W tym czasie byłem tylko studentem pierwszego roku w liceum. Nie byłam jeszcze gotowa, aby się tego dowiedzieć.

Rok później moja ciotka Helen zmarła w czerwcu na raka jajnika; następnie moja ciocia Tina, która zmarła na raka piersi w listopadzie. Do 2011 roku moja kuzynka Jen również przegrała walkę z rakiem piersi. Miała 37 lat.

W tym roku zdecydowałem się spotkać z doradcą genetycznym. Byłem dopiero na drugim roku studiów, ale zaczynałem się bać swojego losu. Czy będę następny?

Terapeuta powiedział mi, że jestem jeszcze młody, aby przejść test BRCA-1. Chciała, żebym był starszy, skończył college. W ten sposób, gdybym zdecydował się coś z tym zrobić, byłbym w bardziej stabilnym miejscu.

Skończyło się na tym, że wstrzymałem się do ukończenia 24 lat. Moja babcia, u której po raz pierwszy zdiagnozowano raka piersi 30 lat, właśnie zmarł na raka okrężnicy. Wystarczy, pomyślałem. Byłam niespokojna i potrzebowałam odpowiedzi.

Wynik testu był pozytywny.

Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, była wizyta u specjalisty od chorób piersi, aby upewnić się, że nie ma już żadnych guzków w piersiach (nie było). Wtedy miałem wybór. Mogłabym albo poddać się prewencyjnej podwójnej mastektomii, aby wyeliminować moje podwyższone ryzyko raka piersi; albo mógłbym zdecydować się na ścisłą obserwację i wracać do lekarza co sześć miesięcy, aby upewnić się, że nie mam raka.

Nie podjąłem od razu żadnych decyzji. Jak mógłbym? Usunięcie obu piersi było przerażającą perspektywą. Ale ostatecznie zdecydowałem, że prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi i historia mojej rodziny były jeszcze bardziej przerażające. Rok i kilka konsultacji później zdecydowałam się przejść do operacji prewencyjnej.

Lacey Prestay

18 października 2016 roku poddałam się podwójnej mastektomii. Zabieg trwał sześć godzin i zostałem w szpitalu przez trzy noce po zabiegu.

Moje ciało ciężko było wyjść ze znieczulenia bezpośrednio po zabiegu. Jednak w ciągu kilku godzin moje skrajne nudności minęły i następnego ranka mogłem nawet przejść korytarzem szpitala.

Otrzymałem wyniki biopsji drugiego dnia, które pokazały mi, że tam nie było raka w usuniętej tkance piersi. To była największa ulga. To było jak potwierdzenie, że dokonałem właściwego wyboru - i to na czas.

Najbardziej niewygodną częścią całego procesu były ekspandery, które zostały umieszczone w mojej klatce piersiowej, aby rozciągnąć tkankę piersiową i zrobić miejsce na silikonowe implanty dostanę później. Ekspandery - które pozostawały do ​​czasu, gdy w marcu przeszłam operację wymiany implantu - nie były bolesne; byli po prostu niezręczni. Były twarde jak skała, w niczym nie przypominały prawdziwych piersi.

Jednak poza ekspanderami, powrót do zdrowia nie trwał długo. W ciągu tygodnia od podwójnej mastektomii mogłem przestać brać leki przeciwbólowe. I chociaż wziąłem pięć tygodni wolnego od pracy, moi przyjaciele nie mogli uwierzyć, że przeszedłem poważną operację, kiedy odwiedzali mnie w domu.

Prawda jest taka, że ​​wzięcie zdrowia w swoje ręce sprawiło, że poczułem się jak Zniosłabym wszystko. Właściwie czułem się szczęśliwy, że miałem okazję dokonać wyboru, którego członkowie mojej rodziny nie mieli.

W większości przypadków moje życie wróciło do normy, odkąd dostałem implanty zeszłej wiosny. Znowu ćwiczę i wróciłem do pracy jako fizjolog, prowadząc rehabilitację kardiologiczną w szpitalu.

Fizyczne konsekwencje mojego wyboru, co zaskakujące, nie przeszkadzają mi zbytnio. Nie jest mi szczególnie przykro, że nie mam już własnych piersi. Część mnie myśli, że nigdy nie byłam do nich tak przywiązana z powodu tego, co rak piersi zrobił reszcie mojej rodziny.

Kiedy wróciłam do świata randek - mój wieloletni chłopak i ja rozstaliśmy się o dziewięć miesięcy po operacji - byłam skrępowana, że ​​moje blizny mogą bardziej przeszkadzać innym niż mnie. Niektórzy mężczyźni nie rozumieli powodu mojej decyzji ani dlaczego zrobiłem to tak młodo. Ale wiem, że jeśli ktoś naprawdę się o mnie troszczy, wyjdzie poza moje blizny i pokocha mnie za to, kim jestem.

Na całe szczęście ludzie okazali szacunek i zrozumienie. Pisałem na blogu o swojej podróży przez ostatnie dwa lata i wsparcie, które otrzymałem, zdumiewało mnie. Chcę uczyć i inspirować inne kobiety do przejęcia kontroli nad swoim zdrowiem i szerzenia świadomości na temat mutacji BRCA-1. Mój blog mi na to pozwala.

Co najważniejsze, jestem dumna, że zdecydowałam usunąć obie piersi. Świadomość, że zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, aby zachować zdrowie, jest nie tylko uspokajająca, ale także dodająca siły.

Prawdopodobnie w przyszłości usunę również jajniki, ale najpierw chcę mieć dzieci . Niektóre z moich ciotek pozostawiły mężów i małe dzieci, gdy choroba odebrała im życie. Jeśli mogę podjąć działania, aby tego uniknąć, lepiej uwierz, że to zrobię.

Na razie mam szczęście, że tu jestem.