Biegające wakacje ponownie uruchomiły mojego ducha

„Te biegi po prostu już tego nie robią” - narzekałam na męża po ukończeniu mojego zwykłego czteromilowego szlaku. Od miesięcy nie czułam takiej radości, jak kiedyś. Co gorsza, moja waga zaczęła rosnąć wraz z niepokojem i bezsennością.

„Może powinieneś znowu zacząć jeździć na rowerze” - powiedział Gordon.

„Ale ja lubię biec - odpowiedziałem. „To moja sprawa, tak jak triathlony są twoje”.

„W takim razie zapisz się na półmaraton” - zasugerował - „aby zwiększyć swój przebieg”.

„Fuj”. Zrezygnowałem z zawodów wiele lat temu, kiedy zdałem sobie sprawę, że wysysają radość z biegania. Mimo to poczułem niewygodne ukłucie z powodu mojego oporu przed próbowaniem nowej czynności. Był czas, kiedy byłem gotowy na wszystko: wędrowanie z plecakiem przez austriackie Alpy, pływanie kajakiem po odległej kanadyjskiej dziczy. Gdzie poszła ta nieustraszona kobieta?

Kilka dni później Gordon wrócił do domu z uśmiechem na twarzy i oznajmił: „Mam właśnie to, co pomoże ci wyrwać się z rutyny - czterodniowej wakacje biegowe w Hiszpanii! Podekscytowany odwiedziłem stronę internetową biura podróży Running and Trekking Costa Brava i zatrzymałem się. Każdy dzień obejmowałby od 11 do 15 mil biegania, setki stóp podjazdów i stromych zjazdów. Nigdy nie ukończyłem nawet więcej niż osiem mil na raz. Czułem odruchowe nie powstające w mojej głowie, wraz z powodami: zbyt trudne, zbyt przerażające. „Zarejestruj nas” - wypaliłam, zanim zdołałam się z tego wybić.

Trenowałem przez 12 tygodni, zwiększając swój przebieg z każdym wyjściem. Zanim dotarliśmy do Girony w Hiszpanii i spotkaliśmy się z grupą turystyczną - pięcioma zapalonymi biegaczami, z których większość była młodsza ode mnie o co najmniej dziesięć lat - moje nogi były znacznie silniejsze, a wokół talii było mniej miękkiego ciała . Mój umysł był jednak w stanie zmartwień: A co, jeśli moje wolniejsze tempo ściągnie grupę w dół? Co jeśli się zawstydzę? A jeśli mi się nie uda?

Pierwszego ranka wyruszyliśmy wąską, pojedynczą ścieżką, która wiodła w górę przez las korkowy. W ciągu kilku minut Gordon i ja zostaliśmy w tyle i to nie była jego wina. Rozproszony przez niepokój spowodowany poczuciem powolności, starości i niezdolności, potknąłem się o korzeń drzewa i upadłem, zeskrobując ciało z lewego łokcia i krwawiąc z kolana.

Dłubiąc w ranach, poczułem łzy z samego siebie. gromadzenie wątpliwości i zniechęcenia. W domu stworzyłem życie oparte na rzeczach, w których byłem dobry: pisaniu, wychowywaniu synów, byciu częścią naszej społeczności. Po raz pierwszy od dłuższego czasu wyszedłem ze swojej strefy komfortu. Moje ego wydawało się równie surowe i odsłonięte, jak mój wyciekający łokieć.

Jednak szedłem dalej i dotarliśmy na zapierający dech w piersiach cypel, na błyszczące jak klejnoty morze przed nami. - Czy możesz uwierzyć, że tu jesteśmy? - zapytała zwariowana kobieta, obejmując mnie ramionami. Nie mogłem. Zalała mnie ulga. Nikogo nie obchodzi, czy jestem wolny! Spójrz, gdzie jestem!

Zbyt długo unikałem zajęć, które podważały moje kompetencje, od zajęć hip-hopowych po występy. Myślałem, że mój program fitness jest w rutynie. W rzeczywistości to mój sposób myślenia utknął w miejscu.

W ciągu następnych trzech dni pokonywaliśmy kilometry trudnego terenu; Poszedłem w wygodnym tempie z tyłu stawki. Bieganie nigdy nie wydawało się łatwe, ale też nigdy nie wydawało się niemożliwe - i to sprawiało, że byłem dumny.

Stojąc na szczycie 2200-metrowej góry ostatniego dnia, patrzyłem w dół na kilometry szlaku, który pokonaliśmy. wspiął się. Czułem się silny, pewny siebie - prawie niezwyciężony. Wyciągnąłem telefon, żeby zrobić zdjęcie i zobaczyłem SMS-a od właściciela księgarni w domu, zapraszającego mnie do przeczytania eseju na jakimś wydarzeniu. Wystąpienia publiczne to mój największy strach, kropka. Zwykle powiedziałbym nie tak szybko, jak moje palce potrafiły pisać. Zamiast tego odpowiedziałem: „Jasne, z przyjemnością to robię”. I miałem to na myśli.