Obiecujący lek na chorobę Alzheimera w końcu nie działa

Trzecia próba nie była urokiem leku Eli Lilly na chorobę Alzheimera, solanezumab. W EXPEDITION3, trzecim teście leku od czasu jego opracowania w 2006 r., Związek po raz kolejny nie wykazał znaczących korzyści dla osób z łagodnymi postaciami choroby.

„Wyniki badania solanezumab EXPEDITION3 były nie to, na co liczyliśmy i jesteśmy rozczarowani milionami ludzi czekających na potencjalne leczenie choroby Alzheimera modyfikujące przebieg choroby ”- powiedział w oświadczeniu John Lechleiter, prezes, prezes i dyrektor generalny Lilly. Firma nie będzie dalej zabiegać o zatwierdzenie leku do leczenia łagodnej choroby Alzheimera.

Solanezumab jest jedną z pierwszych z nowej grupy leków, które mają na celu zwalczanie choroby mózgu u jej pierwotnej przyczyny. po prostu złagodzić objawy. Gdyby się powiodło, byłaby to pierwsza tak zwana terapia modyfikująca przebieg choroby lub terapia, która spowolniła postęp choroby Alzheimera. Związek przykleja się do swobodnie pływających form białka amyloidu, które gromadzą się w uszkadzających blaszkach w mózgu. Naukowcy z Lilly mieli nadzieję, że ich środek, przeciwciało amyloidowe, wchłonie dostateczną ilość krążącego amyloidu, tak że wokół nie będzie wystarczającej ilości fragmentów, aby zagregować się w toksyczne płytki. „Zwiększając szybkość usuwania amyloidu za pomocą solanezumabu, w pewnym sensie odmładzamy mózg” - powiedział TIME wcześniej opisując związek dr Eric Siemers, dyrektor medyczny zespołu Alzheimer's Disease Team w Lilly.

W badaniu 2100 osób z łagodną demencją i objawami amyloidu w mózgu potwierdzonymi skanami PET zostało losowo przydzielonych do solanezumabu lub placebo. Po 18 miesiącach nie było między nimi znaczącej różnicy w miarach pogorszenia funkcji poznawczych.

„To wyraźnie rozczarowujące dla nas wszystkich” - mówi dr Dennis Selkoe, współdyrektor centrum neurologii w Brigham i Szpital Kobiecy. Selkoe nie był zaangażowany w badanie, ale ma pacjentów, którzy są w nim zapisani.

Firma znalazła się pod ostrzałem latem, kiedy zmieniła punkt końcowy badania. Początkowo Lilly miała określić sukces solanezumabu, analizując dwie miary: jak wpływa on na umiejętności myślenia, takie jak pamięć i rozumowanie, oraz czy zmienia zdolność osoby do samodzielnego funkcjonowania i wykonywania codziennych czynności, takich jak ubieranie się, kąpiel i karmienie. Ale tuż przed zebraniem ostatecznych danych dotyczących ostatniego pacjenta w październiku Lilly zmieniła wyniki, tak aby sukces leku zależał wyłącznie od zmian poznawczych, a czynnościowe były drugorzędną miarą sukcesu. Krytycy wskazywali, że zmiany funkcjonalne są zwykle trudniejsze do pokazania i że firma wprowadziła zmiany, aby zmaksymalizować szanse na pozytywny wynik.

Firma utrzymuje, że zmiana po prostu odzwierciedla lepsze zrozumienie wpływu choroby Alzheimera mózg; spadki funkcji poznawczych następują przed funkcjonalnymi, więc wykrycie tego drugiego wymagałoby dłuższego i droższego badania niż 18-miesięczna próba.

EXPEDITION3 była trzecią szansą Lilly na wykazanie, że solanezumab jest wart pochwały. W poprzednich dwóch badaniach uczestniczyły osoby z łagodną lub umiarkowaną chorobą Alzheimera, a wyniki były podobnie negatywne. Wraz z poprawą wiedzy na temat choroby naukowcy odkryli, że amyloid zaczyna narastać lata, a może nawet dziesięciolecia, zanim pojawią się pierwsze objawy problemów z pamięcią i funkcjami poznawczymi. W odpowiedzi Lilly uruchomiła EXPEDITION3, ograniczając uczestników do osób z łagodnymi postaciami choroby. Firma skorzystała również z lepszych technik obrazowania, które mogłyby udokumentować obecność amyloidu w mózgu; w poprzednich dwóch badaniach od 20% do 30% ochotników w rzeczywistości nie miało amyloidu. (W tamtym czasie lekarze diagnozowali ludzi wyłącznie na podstawie ich objawów i wyników testów poznawczych).

Fakt, że badanie nie przyniosło korzyści nawet wśród osób z łagodną chorobą Alzheimera, niekoniecznie oznacza koniec terapii przeciwamyloidowej. Może to po prostu oznaczać, że leczenie farmakologiczne nie rozpoczęło się wystarczająco wcześnie w chorobie, aby coś zmienić. Inne związki przeciwamyloidowe, w tym np. Opracowany przez firmę Biogen, ostatnio wykazały zachęcające wyniki w redukcji blaszek amyloidowych, a także poprawie zdolności poznawczych. Środek ten, adukanumab, został zaprojektowany tak, aby wiązał się preferencyjnie z wczesnymi skupiskami amyloidu, gdy tworzą one blaszki, a zatem może być bardziej przydatny u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym nasileniem, którzy już wykazują oznaki utraty pamięci i innych problemów poznawczych. „Nie sądzę, żebyśmy zrezygnowali z prób spowolnienia choroby Alzheimera poprzez obniżanie poziomu amyloidu” - mówi Selkoe. „Zawsze wiedzieliśmy, że solanezumab jest słabym przeciwciałem, dlatego też nie ma wielu skutków ubocznych. Istnieje równowaga między skutecznością a bezpieczeństwem, i chociaż solanezumab nie był tak silny, pomysł był taki, że Food and Drug Administration, zatwierdzając pierwszą terapię modyfikującą chorobę Alzheimera, musi mieć lek, który można bezpiecznie stosować, i najpierw nie szkodzić. ”

W przypadku Lilly skuteczność nie była wystarczająca. Ale inne sposoby leczenia choroby, w tym celowanie w inne białko zwane tau, które uszkadza komórki nerwowe, mogą również okazać się ważne. Ostatecznie jest prawdopodobne, że najskuteczniejszym sposobem leczenia nie będzie jeden lek, ale ich kombinacja, z których każdy dotyczy innej części procesu chorobowego. To może być koniec solanezumabu, ale nie koniec przeciwciał amyloidowych. Nie ma jeszcze leku na chorobę Alzheimera, ale jest nadzieja, że ​​pojawi się jeden, a być może i więcej.