Lekarz powiedział tej kobiecie, że jest „za gruba, by biegać” - oto jak udowodniła, że się myli

Co byś zrobił, gdybyś wyszedł na sobotni poranny bieg, ciężko trenował do następnego wyścigu i nagle przejechał samochód i rzucił w ciebie puchar McDonald's? A co jeśli grupa młodych chłopców pojawi się za tobą i uderzy cię w tyłek, chichocząc, gdy uciekają?

Wierz lub nie, oba te przykłady wstydu dla ciała przydarzyły się zawodniczce Julie Creffield , autorka The Fat Girls 'Guide to Marathon Running (9 USD; amazon.com)

Creffield, pochodząca z Wielkiej Brytanii, uważa się za biegaczkę w dużych rozmiarach. Ale każdy, kto myśli, że powstrzymuje ją jej waga, poważnie się myli. Biega od około 15 lat i ukończyła maratony, ultramaratony i triathlony na całym świecie. Teraz bierze udział w wyścigu, który nazywa „listą rzeczy do zrobienia”: niedzielnym maratonem nowojorskim.

Dla Creffield 15 lat biegania oznaczało również 15 lat zawstydzania ciała, wykluczania i błędnych stereotypów. „Ludzie automatycznie myślą, że biegniesz, żeby schudnąć, a kiedy nie tracisz na wadze, pytają:„ Dlaczego nadal jesteś gruby? ”- mówi Zdrowie. „Jest takie założenie, że ćwiczymy tylko dla szczupłości, a dla mnie to nie jest powód”.

Bieganie jest jak terapia dla Creffield. Mówi, że kiedyś zmagała się z depresją i przypisuje ćwiczeniom wyciągnięcie jej z tego.

Kolejne nieporozumienie, z którego Creffield nie może uciec: ludzie myślą, że jest początkująca. „Dają ci niezamówione rady, jak się poprawić, i mówią na przykład:„ Kiedy już to zrobisz, będzie łatwiej ”. A ja na to:„ Cóż, biegam przez 15 lat ”.

Po latach znoszenia wstydliwych komentarzy i działań Creffield mówi, że zdała sobie sprawę, że nie może być jedyną biegaczką, która miała do czynienia z tego rodzaju nadużyciami. Dlatego w 2010 roku założyła swojego bloga The Fat Girls 'Guide to Running. W 2013 roku przekształciła go w biznes, Too Fat to Run?

Nazwa została zainspirowana jednym z najbardziej znanych doświadczeń Creffield, kiedy to wstydziła się ciała, kiedy poszła do lekarza z odciągniętym mięśniem. Gdy tylko zaczęła narzekać na ból, lekarz zaproponował jej więcej ćwiczeń. „Pomyślałem:„ Cóż, właściwie trenuję do maratonu ”, a on powiedział:„ O nie, jesteś za gruba, żeby przebiec maraton ””. Pokaż jej determinację, by udowodnić mu, że się myli.

Nazywa swoją firmę „wirtualnym klubem biegaczy” lub internetowym źródłem informacji, w których biegacze mogą znaleźć starannie dopasowane programy treningowe i treningowe. To także platforma do nawiązywania kontaktów z innymi kobietami w programie.

Creffield mówi, że zawsze czuła się wykluczona ze społeczności biegaczy. Odkryła, że ​​tradycyjne kluby biegające skupiają się na rywalizacji, a nie na społeczności; zazwyczaj martwią się tylko o to, że są lepsi od innych klubów. Oznaczało to, że za każdym razem, gdy próbowała dołączyć do jednego, członkowie zakładali, że po prostu ich spowolni.

To doświadczenie dało jej pomysł na własny biznes: klub dla biegaczy oparty na integracji i wsparciu.

Zakładając firmę Too Fat to Run? Creffield miała okazję nawiązać kontakt z kobietami, które borykają się z tym samym zawstydzeniem i okrucieństwem, co ona, coś, o czym nigdy nie myślała, że ​​będzie możliwe, kiedy zaczęła biegać. Pomaga swoim klientom w ich podróżach po miłości własnej i mówi, że zainspirowali ją do przezwyciężenia zwątpienia i innych przeszkód po drodze.

„Wiem, że to naprawdę kiepskie, ale myślę, że maratony a biegi długodystansowe to metafora życia ”- mówi Creffield. „Nie musisz wiedzieć, jak to się skończy, po prostu musisz zrobić pierwszy krok.”

Są kluczem do sukcesu Creffield? Wyznaczanie „wielkich, grubych, głupich celów” - mówi. Bez czegoś, nad czym warto pracować, może być trudno się zmotywować. Ale kiedy na końcu tunelu znajduje się światło, ułatwia to przebicie się w trudnych czasach. Dodaje, że dotyczy to zarówno biegania, jak i życia.

Obserwowanie, jak jej ciężka praca się opłaca i osiąganie jej najśmielszych celów, jest największym budowniczym pewności siebie, mówi Creffield, i stara się nieść to uczucie przez cały czas. . „Czasami w życiu coś się dzieje i myślę:„ To takie trudne ”, ale potem myślę:„ Czy to naprawdę jest tak trudne, jak przebiegnięcie maratonu? ”.