4 Kobiety o tym, co przyniosło im komfort podczas leczenia raka piersi

Radzenie sobie z leczeniem raka piersi nie jest łatwe, bez względu na to, ile zapiekanek pojawi się na progu lub jak często sąsiedzi odbierają dzieci ze szkoły. Pacjenci z rakiem piersi napotykają kolejkę emocji, od strachu i straty po odwagę i wdzięczność.

Aby przez to przejść, kobiety często czerpią siłę z wspierającej rodziny i przyjaciół oraz przemyślanych tekstów, e-maili i prezenty. Ale czasami pamiątka lub inny specjalny przedmiot zapewnia dawkę bardzo potrzebnego komfortu. Poprosiliśmy cztery kobiety, które przeszły leczenie, aby podzieliły się tym, czym był dla nich ten specjalny przedmiot.

„Zdiagnozowano mnie trzy dni po ukończeniu 44 lat. Moja babcia zmarła na raka piersi z przerzutami, ale nigdy nie narzekała. Nazywała się Sallie Minter i była moją najlepszą przyjaciółką. W dniu mojego USG, w którym lekarze po raz pierwszy zobaczyli mój guz, powiedziałem technikowi USG o Babci i moim strachu przed rakiem. Prawie dostałem ataku paniki, ale nosiłem jej obrączkę do chemii i poczułem się, jakby była ze mną. Chociaż przeszła, pomyślałem, że gdyby mogła przez to przejść, ja też mógłbym, nawet gdybym umarł. Jej pierścionek był taki komfortowy. ”
- Andrea, 46, Raymore, Missouri

„ Zdiagnozowano mnie, gdy miałem 48 lat, a moja mama dała mi Cholerną lalkę kiedy zacząłem leczenie. Znając mnie tak jak ona, zrozumiała, że ​​prawdopodobnie będę dość sfrustrowany doświadczeniem raka. Ona miała rację! Chociaż doświadczyłem wszystkich emocji, które istniały w pewnym momencie w ciągu ostatnich pięciu lat, Dammit Doll działa na większość z nich! Jest zbudowany tak, aby wytrzymać niektóre uderzenia i to właśnie powinieneś z nim zrobić. Kiedy jestem sfrustrowany, chwytam lalkę i uderzam nią o coś, tyle razy, ile potrzeba. Największą lekcją było nauczenie się kierowania złości na raka. Pomaga mi, ponieważ przypomina mi, że chociaż tak, rak jest okropny, musisz się śmiać. Przypomina mi też, że mam wspaniałą mamę, co prowadzi mnie do skupienia się na tym, jakie mam szczęście pomimo diagnozy. Mama wiedziała, co się zbliża, i dała mi, co mogła - coś, co rozśmieszyło mnie, nawet gdy waliłam w to jak szalona. Mama wie najlepiej. ”
- Kwiecień, 53, Foley, Alabama

„ Co takiego jest w zakładaniu pary szpilek, które sprawiają, że czujesz się tak wow ? Rak może znieść dużo, ale nie mój blask. Noszenie tych butów do mastektomii dało mi odpowiednią postawę i chciałem takiej postawy, jak tylko mogłem. Myślę o tym, jak kiedy idziesz po suknię balową, suknię ślubną lub jakikolwiek strój imprezowy, buty tworzą strój. Fartuchy szpitalne z pewnością potrzebują ozdób. Wszyscy wchodzili, zatrzymywali się i uśmiechali. Nazywano mnie „divą w szpilkach” i było to całkowicie w porządku. Czasami te szpilki siadały na końcu łóżka, ponieważ fizycznie nie mogłem ich założyć. Ból, leki, operacja przejmowały kontrolę. Ale nigdy nie były daleko od zasięgu, zawsze przypominały mi, że w bucie jest we mnie siła. Chciałem przypomnieć, że w jakiś sposób nadal będę mógł w nich chodzić, nawet jeśli w tej chwili nie mogę. ”
–AnnMarie, 45, Syracuse, Nowy Jork ( Sprawdź blog AnnMarie, Stupid Dumb Breast Cancer.)

„Zdiagnozowano mnie w maju 2013 roku, w wieku 51 lat. Miałem lumpektomię, usunięcie węzłów chłonnych, radioterapię i chemię. Mam teraz obrzęk prawej ręki i dłoni od usunięcia węzłów chłonnych.

Tatuaże zawsze fascynowały mnie, ale nie miałam takiego, kiedy zdiagnozowano u mnie raka piersi. Kiedy mnie zdiagnozowano, obiecałem sobie, że kiedy skończę leczenie, to dostanę. W tamtym czasie nie wiedziałem, jak bardzo pomoże mi to w tych strasznych czasach. Kiedy boję się czegokolwiek związanego z rakiem piersi, kładę lewą rękę na tatuażu (jest na moich żebrach po lewej stronie) i głęboko oddycham. Może to zabrzmieć głupio, ale czerpię z tego siłę.