4 powody, dla których naprawdę nie chcesz być perfekcjonistą

Bycie perfekcjonistą jest często uważane za plus: jeśli podczas rozmowy kwalifikacyjnej potencjalny szef zapyta Cię o Twoją dbałość o szczegóły lub etykę pracy, wielu zechce odpowiedzieć: „Och, jestem perfekcjonistą”.

Okazuje się jednak, że życie prawdziwego perfekcjonisty może nie być takie, no cóż, doskonałe. W rzeczywistości coraz więcej badań sugeruje, że to dziwactwo osobowości ma ciemną stronę. Poniżej znajdziesz zaskakujące sposoby, w jakie dążenie do doskonałości może przynieść odwrotny skutek.

Ta współpracowniczka (czy to Ty?), Która przepracowuje, bo boi się, że nie jest „wystarczająco dobra”, może szybko zbliżać się do wypalenia . Nowa analiza 43 badań opublikowanych w Personality and Social Psychology Review wykazała, że ​​posiadanie wysokich standardów osiągnięć było pomocne w pracy, ale że `` obawy o perfekcjonizm '', tj. Pragnienie doskonałości z powodu ciągłych obaw o niespełnienie wymagań, były związane z wypaleniem w miejscu pracy.

„Obawy perfekcjonistyczne wychwytują lęki i wątpliwości dotyczące wyników osobistych, co stwarza stres, który może prowadzić do wypalenia, gdy ludzie stają się cyniczni i przestają się troszczyć” - powiedział główny badacz Andrew Hill, profesor nadzwyczajny psychologii sportu na York St. John University w Anglii, wyjaśniono w komunikacie prasowym.

Według badania Journal of Eating Disorders z 2013 roku, perfekcjonizm może przyczyniać się do rozwoju zaburzeń odżywiania na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest to, co psychologowie nazywają „perfekcjonizmem adaptacyjnym” - zasadniczo w kontekście obrazu ciała ma to miejsce, gdy osoba przywiązuje dużą wagę do uzyskania „idealnego ciała”. Drugi to „nieprzystosowawczy perfekcjonizm” - czyli sytuacja, w której dana osoba skupia się na własnych błędach (lub wadach ciała) i tym, co myślą inni ludzie. Po przebadaniu ponad 1000 kobiet w wieku od 28 do 40 lat naukowcy odkryli, że kobiety, które wykazywały nieprzystosowawczy i adaptacyjny perfekcjonizm, były o wiele bardziej zaniepokojone wyglądem ich ciała w porównaniu z innymi. Ta troska może z kolei zwiększyć ryzyko zaburzeń odżywiania, takich jak jadłowstręt psychiczny i bulimia.

„Chociaż pewien perfekcjonizm jest normalny i konieczny, pojawia się punkt, w którym staje się niepomocnym i błędnym kołem” - współautor badania Dr Tracey Wade, dziekan Wydziału Psychologii na Flinders University w Australii, wyjaśniła w komunikacie prasowym. „Świadomość, że jakikolwiek perfekcjonizm jest czynnikiem ryzyka zaburzeń odżywiania, sugeruje, że powinniśmy zająć się postawą„ wszystko albo nic ”u klientów, a także pomóc im w mniejszym zaangażowaniu w definiowanie własnej wartości pod względem zdolności do osiągania wysokich standardów . '

Innym typem perfekcjonizmu jest „perfekcjonizm zorientowany na inne osoby”, który może wpływać na twoją zdolność łączenia się z innymi. Brzmi jak „perfekcjonista zorientowany na inne osoby”: ktoś, kto wyznacza innym absurdalnie wysokie standardy. Ci ludzie są narcystyczni, antyspołeczni i mają bardziej agresywne poczucie humoru w porównaniu z ludźmi, którzy wyznaczają sobie wysokie standardy (czyli zwykli perfekcjoniści), według niedawnego badania w Journal of Psychopatologia i ocena behawioralna.