3 powody, dla których powinieneś dziś obejrzeć „Red Band Society”

Red Band Society, jeden z najbardziej oczekiwanych jesiennych seriali, wyemituje dziś wieczorem swój drugi odcinek. Serial, którego akcja rozgrywa się na oddziale dziecięcym lub „oddziale medycyny dla nastolatków” w eleganckim szpitalu w Los Angeles, śledzi życie mieszkających tam nastoletnich pacjentów. Tytuł nawiązuje do powszechnej praktyki oznaczania bransoletek szpitalnych pacjentów kolorami na podstawie ich statusu: OIOM, SOR, OR. Dzięki swoim bransoletkom te nastolatki zawierają pakt, że każdego dnia będą żyć pełnią życia.

Program miał swoją premierę w zeszłą środę, 17 września, ale nie dostroiło się zbyt wiele osób. Na szczęście tak zrobiłem i mogę się podzielić z wami, dlaczego Red Band Society to nowy program do obejrzenia. Oto trzy powody, dla których powinieneś to sprawdzić:

Możesz przeczytać dwuwierszowe streszczenie i pomyśleć: „To jest jak Błąd w naszych gwiazdach (lub Opiekun mojej siostry lub Spacer do zapamiętania). ” Jednak twórcy postanowili zająć się archetypem „chorych dzieci” z nowej perspektywy. Tak, te nastolatki są naprawdę chore - cierpią na mukowiscydozę, wady serca, dwaj chłopcy z rakiem mają amputowaną nogę, a dziewczyna cierpi na anoreksję - ale to nie jedyna rzecz, z którą mają do czynienia. Kwestie zdrowotne ustępują miejsca typowym problemom nastolatków - głównie piciu, randkowaniu i przestępczości.

Serial łączy nastoletni niepokój Dawsona Creekwith z medycznym żargonem ER. Lub, jak reklamowały plakaty, „Glee in a hospital!” (bez numerów muzycznych). Zidentyfikujesz się lub przynajmniej rozpoznasz niektóre z postaci: Jest tu podła cheerleaderka, Kara; introspekcyjny, tajemniczy cudzoziemiec, Jordi; dziwaczna dziewczyna, która nosi trilby kapelusz, Emma; i lider, Leo, który jest nastolatkiem bez włosów (efekt uboczny chemioterapii). To ludzie, których znamy - lub znaliśmy - tylko z poważnymi chorobami.

12-letni narrator, Charlie, jest w śpiączce, ale twierdzi - poprzez lektor - że wciąż słyszy wszystko dookoła niego. Istnieje wiele anegdotycznych dowodów na poparcie teorii, że pacjenci w śpiączce mogą wyczuwać i słyszeć rzeczy będąc nieprzytomni, ale jakiekolwiek badania naukowe nie są rozstrzygające. Badacze sugerują, że proces nieświadomego słuchu wskazuje raczej na „syndrom zamknięcia” lub stan minimalnej świadomości, a nie na prawdziwą śpiączkę.

Gdzie są ich rodzice? Wszyscy zakładamy, że matki lub ojcowie staraliby się przebywać ze swoimi hospitalizowanymi dziećmi tak często, jak to możliwe, ale te nastolatki są przewlekle chore. Ich rodzice prawdopodobnie muszą pracować, aby utrzymać ubezpieczenie zdrowotne; nie stać ich na całodzienne przebywanie przy łóżku tych dzieci.

Długie pytanie: czy szpitale naprawdę oferują galaretkę, czy tylko w telewizji?

Producent wykonawczy Rina Mimoun zapewnia widzów , którzy martwią się, że kontekst jest zbyt przygnębiający, że choć akcja dzieje się w szpitalu, to tak naprawdę „opowiada o życiu”. Pojawią się krytycy, którzy powiedzą, że założenie serialu jest zbyt banalne lub tandetne dla inteligentnych widzów. Ale czasami zasługujemy na odrobinę sentymentalizmu z naszych programów telewizyjnych. A Red Band Society jest pełne sentymentów. Jak wyjaśnia Charlie: „Wszyscy myślą, że kiedy idziesz do szpitala, życie się zatrzymuje. Ale jest odwrotnie. Życie się zaczyna. ”

W pilocie Jordi wchodzi do szpitala i zwraca się do miejscowego„ gorącego ”lekarza, Dave'a Annable, aby odciął mu guzowatą nogę. Od tego momentu na dwóch nogach śledzimy ostatni dzień Jordiego, który kończy się hałaśliwą imprezą na cześć nogi. Uroczystość kontrastuje z zabiegiem medycznym następnego dnia, sprawiając, że widzowie bardziej doświadczają utraty nogi Jordiego.

Scenariusz jest pełen mądrości, która błaga publiczność o zbadanie własnego zdrowego życia. Kwestie takie jak „To dziwne, jak ludzie przejmują się rzeczami, które tak naprawdę nie mają znaczenia, dopóki coś, co naprawdę się nie wydarzy”, mają większy wpływ, gdy nieprzytomny chłopiec otoczony jest przez chore dzieci.