Tularemia

Omówienie

Tularemia to rzadka choroba zakaźna. Znany również jako gorączka królika lub gorączka jeleniowatych, zwykle atakuje skórę, oczy, węzły chłonne i płuca. Tularemia jest wywoływana przez bakterię Francisella tularensis.

Choroba ta dotyka głównie króliki, zające i gryzonie, takie jak piżmaki i wiewiórki. Tularemia może również zarażać ptaki, owce i zwierzęta domowe, takie jak psy, koty i chomiki.

Tularemia przenosi się na ludzi na kilka sposobów, w tym przez ukąszenia owadów i bezpośrednie narażenie na zakażone zwierzę. Tularemia jest wysoce zaraźliwa i potencjalnie śmiertelna, ale zwykle może być skutecznie leczona specyficznymi antybiotykami, jeśli zostanie wcześnie zdiagnozowana.

Objawy pięć dni, chociaż może to zająć nawet 21 dni. Istnieje kilka rodzajów tularemii, a ich typ zależy od tego, jak i gdzie bakterie dostaną się do organizmu. Każdy typ tularemii ma swój własny zestaw objawów.

Tularemia wrzodowo-gruczołowa

Jest to najczęstsza postać choroby. Oznaki i objawy obejmują:

• Owrzodzenie skóry powstające w miejscu zakażenia - zwykle w wyniku ukąszenia przez owada lub zwierzę
• Opuchnięte i bolesne węzły chłonne
• Gorączka
• Dreszcze
• Ból głowy
• Wyczerpanie

Tularemia gruczołowa

Osoby z gruczołami tularemia ma te same oznaki i objawy tularemii wrzodowo-gruczołowej, ale bez owrzodzeń skóry.

Tularemia oczno-gruczołowa

Ta postać wpływa na oczy i może powodować:

• Ból oka
• Zaczerwienienie oczu
• Obrzęk oka i wydzielina
• Wrzód po wewnętrznej stronie powieki
• Wrażliwość na światło

Tularemia jamy ustnej i gardła

Ta forma wpływa na usta, gardło i przewód pokarmowy. Oznaki i objawy obejmują:

• Ból gardła
• Owrzodzenia jamy ustnej
• Ból brzucha
• Wymioty
• Biegunka
• Zapalenie migdałków
• Obrzęk węzłów chłonnych szyi

Tularemia płucna

Ten rodzaj tularemii powoduje objawy i objawy typowe dla zapalenia płuc:

• Suchy kaszel
• Ból w klatce piersiowej
• Trudności w oddychaniu

Inne formy tularemii może również rozprzestrzenić się na płuca.

Tularemia durowa

Ta rzadka i poważna postać choroby zwykle powoduje:

• Wysoka gorączka i dreszcze
• Ból mięśni
• Ból gardła
• Wymioty i biegunka
• Powiększona śledziona
• Powiększona wątroba
• Zapalenie płuc

Kiedy iść do lekarza

Jeśli podejrzewasz, że mogłeś być narażony na tularemię, jak najszybciej udaj się do lekarza. Jest to szczególnie ważne, jeśli zostałeś ugryziony przez kleszcza lub miałeś do czynienia z dzikim zwierzęciem w miejscu, w którym występuje tularemia, u którego wystąpiła gorączka, owrzodzenia skóry lub obrzęk gruczołów.

Przyczyny

Tularemia nie występuje naturalnie u ludzi i nie jest znana z przenoszenia się z osoby na osobę. Jednak tularemia występuje na całym świecie, zwłaszcza na obszarach wiejskich, ponieważ wiele ssaków, ptaków i owadów jest zakażonych F. tularensis. Organizm może żyć tygodniami w glebie, wodzie i martwych zwierzętach.

W przeciwieństwie do niektórych chorób zakaźnych, które przenoszą się ze zwierząt na ludzi tylko w jeden sposób, tularemia ma kilka sposobów przenoszenia. To, jak zachorujesz, zwykle determinuje rodzaj i nasilenie objawów. Ogólnie rzecz biorąc, tularemię można dostać poprzez:

• Ukąszenia owadów. Chociaż wiele owadów przenosi tularemię, najprawdopodobniej przenoszą ją na ludzi kleszcze i muchy jeleni. Ukąszenia przez kleszcza powodują duży odsetek przypadków tularemii wrzodziejącej i gruczołowej.
• Kontakt z chorymi lub martwymi zwierzętami. Tularemia wrzodziejowo-gruczołowa może również wynikać z dotykania lub ugryzienia przez zakażone zwierzę, najczęściej królika lub zająca. Bakterie dostają się do skóry poprzez niewielkie skaleczenia i otarcia lub ugryzienie, a w miejscu rany tworzy się wrzód. Tularemia oczna może wystąpić, gdy pocierasz oczy po dotknięciu zakażonego zwierzęcia.
• Bakterie unoszące się w powietrzu. Bakterie w glebie mogą unosić się w powietrzu podczas prac ogrodniczych, budowlanych lub innych czynności, które naruszają ziemię. Wdychanie bakterii może prowadzić do tularemii płucnej. Pracownicy laboratorium, którzy pracują z tularemią, również są narażeni na infekcję przenoszoną drogą powietrzną.
• Skażona żywność lub woda. Chociaż jest to rzadkie, tularemia może się zarazić jedzeniem niedogotowanego mięsa zakażonego zwierzęcia lub piciem skażonej wody.

Czynniki ryzyka

Chociaż u każdego w każdym wieku może rozwinąć się tularemia, angażowanie się w określone zawody lub czynności lub mieszkanie na określonych obszarach wiąże się z większym ryzykiem.

Mieszkanie lub odwiedzanie określonych obszarów

Tularemia została zgłoszona w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku, Japonii i Europie. W Stanach Zjednoczonych występuje zwykle częściej w Arkansas, Missouri, Oklahomie i Południowej Dakocie, chociaż wybuchy epidemii miały miejsce w Kolorado, Nebrasce i Wyoming w 2015 r. Tularemię odnotowano także w niektórych częściach Massachusetts, w tym w Martha's Vineyard i Nantucket.

Posiadanie określonych hobby lub zawodów

Poniższe czynniki mogą zwiększyć ryzyko rozwoju tularemii:

• Polowanie i łapanie w pułapki. Ponieważ myśliwi są narażeni na kontakt z krwią dzikich zwierząt i mogą jeść mięso dzikich zwierząt, grozi im tularemia.
• Ogrodnictwo lub kształtowanie krajobrazu. Ogrodnicy i architekci krajobrazu również mogą być zagrożeni tularemią. Jest możliwe, że ogrodnicy wdychają bakterie, które są poruszane podczas pracy w glebie lub podczas używania kosiarek do trawy i wykaszarek do chwastów.
• Praca w zakresie ochrony przyrody lub weterynarii. Osoby pracujące z dzikimi lub domowymi zwierzętami są narażone na zwiększone ryzyko tularemii.

Powikłania

Nieleczona tularemia może być śmiertelna. Inne możliwe komplikacje to:

• Zapalenie płuc (zapalenie płuc). Zapalenie płuc może prowadzić do niewydolności oddechowej - stanu, w którym płuca nie pobierają wystarczającej ilości tlenu, nie uwalniają wystarczającej ilości dwutlenku węgla lub obu.
• Infekcja wokół mózgu i rdzenia kręgowego (zapalenie opon mózgowych). Zapalenie opon mózgowych to poważna i czasami zagrażająca życiu infekcja płynu i błon (opon mózgowych) otaczających mózg i rdzeń kręgowy.
• Podrażnienie wokół serca (zapalenie osierdzia). Jest to obrzęk i podrażnienie cienkiej błony otaczającej serce (osierdzie).
• Infekcja kości (zapalenie kości i szpiku). Bakterie Tularemii czasami przenoszą się do kości.

Zapobieganie

Obecnie nie ma dostępnej szczepionki przeciwko tularemii. Jeśli pracujesz w zawodzie wysokiego ryzyka lub mieszkasz w okolicy, w której występuje tularemia, te środki mogą pomóc zmniejszyć ryzyko infekcji:

• Chroń się przed owadami. Tularemia w Stanach Zjednoczonych jest często związana z ukąszeniem przez kleszcza. W innych częściach świata tularemia jest częściej przenoszona przez ukąszenia komarów.

  Jeśli spędzasz czas w miejscach, w których występują kleszcze lub komary, noś koszule z długimi rękawami i długie spodnie, włóż spodnie do skarpetki i używaj kapelusza z szerokim rondem, aby chronić twarz i szyję. Użyj środka odstraszającego owady z 20% do 30% DEET, pikarydyną lub IR3535, ale postępuj zgodnie z zaleceniami producenta. Stosuj środek odstraszający owady z umiarem i zmyj go na koniec dnia.

  Często sprawdzaj, czy nie ma kleszczy i natychmiast je usuwaj, jeśli je znajdziesz. Pamiętaj, aby sprawdzić również swoje zwierzęta.

• Uważaj podczas prac ogrodowych. Domowi ogrodnicy i profesjonalni architekci krajobrazu powinni rozważyć założenie maski na twarz podczas wykopywania gleby, usuwania chwastów lub zarośli lub koszenia trawników.
• Ostrożnie obchodź się ze zwierzętami. Jeśli polujesz lub zajmujesz się dzikimi królikami lub zającami, noś rękawiczki i okulary ochronne, a po dotknięciu zwierzęcia dokładnie umyj ręce mydłem i gorącą wodą.
• Nie jedz niedogotowanego mięsa. Dokładnie ugotuj całe dzikie mięso i unikaj skórowania lub opatrywania każdego zwierzęcia, które wyglądało na chore. Ciepło zabija F. tularensis, więc gotuj mięso w odpowiedniej temperaturze - minimum 160 F (71,1 C) w przypadku mięsa mielonego i dziczyzny - aby było bezpieczne do spożycia. Drób należy gotować w temperaturze 73,8 C (165 F).
• Chroń swoje zwierzęta. Zwierzęta gospodarskie i zwierzęta domowe mogą zarazić się tularemią, jeśli zjedzą część chorego królika lub zostaną ugryzione przez zakażonego kleszcza. Aby chronić swoje zwierzęta, unikaj wypuszczania ich na zewnątrz bez nadzoru, zapewniaj im ochronę przed pchłami i kleszczami oraz nie pozwól im wchodzić w bliski kontakt z dzikimi lub martwymi zwierzętami.

Diagnoza

Tularemia może być trudna do zdiagnozowania, ponieważ jest rzadka i ma wspólne objawy z innymi chorobami. Jeśli brałeś udział w jakichkolwiek czynnościach zwiększających ryzyko, takich jak polowanie na królika, poinformuj o tym swojego lekarza.

Tularemię można zwykle zdiagnozować za pomocą badań krwi. Jeden test szuka przeciwciał przeciwko bakterii, a ten test pokaże infekcję dopiero kilka tygodni później. Możesz również poddać się prześwietleniu klatki piersiowej w celu wykrycia objawów zapalenia płuc.

Leczenie

Tularemię można skutecznie leczyć antybiotykami podawanymi we wstrzyknięciu bezpośrednio do mięśnia lub żyły. Antybiotyk gentamycyna jest zwykle leczeniem z wyboru w tularemii. Streptomycyna jest również skuteczna, ale może być trudna do uzyskania i może powodować więcej skutków ubocznych niż inne antybiotyki.

W zależności od rodzaju leczonej tularemii, lekarze mogą przepisać doustne antybiotyki, takie jak doksycyklina (Oracea, Vibramycin, inni) lub ciprofloksacyna (Cipro).

Otrzymasz również terapię w przypadku wszelkich powikłań, takich jak zapalenie opon mózgowych lub zapalenie płuc. Ogólnie rzecz biorąc, po wyzdrowieniu z choroby powinieneś być odporny na tularemię, ale niektórzy ludzie mogą doświadczyć nawrotu lub reinfekcji.

Przygotowanie do wizyty

Prawdopodobnie zaczniesz od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu. Jednak w niektórych przypadkach, gdy zadzwonisz, aby umówić się na wizytę, możesz zostać natychmiast skierowany do specjalisty chorób zakaźnych.

Oto informacje, które pomogą Ci przygotować się do wizyty.

Co możesz to zrobić

• Wypisz swoje objawy, w tym te, które mogą wydawać się niezwiązane z powodem, dla którego zaplanowałeś spotkanie.
• Zapisz kluczowe dane osobowe, zwłaszcza ostatnie czynności, takich jak polowanie, ogrodnictwo lub podróżowanie do obszarów zarażonych kleszczami.
• Sporządź listę wszystkich przyjmowanych leków, witamin i suplementów.
• Zapisz pytania, które należy zadać lekarzowi.

Przygotowanie listy pytań do lekarza pomoże Ci maksymalnie wykorzystać wspólny czas. W przypadku tularemii kilka podstawowych pytań, które należy zadać lekarzowi, to:

• Jaka jest najbardziej prawdopodobna przyczyna moich objawów?
• Czy są inne możliwe przyczyny?
• Jakich testów potrzebuję?
• Jakie zabiegi są dostępne? A jakich skutków ubocznych mogę się spodziewać?
• Mam inne schorzenia. Jak najlepiej radzić sobie w tych warunkach razem?
• Czy są broszury lub inne materiały drukowane, które mogę zabrać ze sobą? Jakie strony internetowe polecasz?

Nie wahaj się zadawać innych pytań.

Czego możesz oczekiwać od swojego lekarza

Twój lekarz prawdopodobnie zada Ci kilka pytań, w tym:

• Kiedy zacząłeś odczuwać objawy?
• Czy polowałeś, zajmowałeś się ogrodem lub podróżowałeś do miejsc ciężkich obszary niedawno?
• Czy objawy utrzymywały się stale, czy też pojawiają się i znikają?
• Jak poważne są Twoje objawy?
• Czy coś złagodzi objawy?
• Czy jest coś, co pogarsza twoje objawy?