Zespół Guillain-Barre

Omówienie

Zespół Guillain-Barre (gee-YAH-buh-RAY) jest rzadkim zaburzeniem, w którym układ odpornościowy organizmu atakuje nerwy. Osłabienie i mrowienie w kończynach to zwykle pierwsze objawy.

Te odczucia mogą szybko się rozprzestrzenić, ostatecznie paraliżując całe ciało. W najcięższej postaci zespół Guillain-Barre to nagły przypadek medyczny. Większość osób z tą chorobą musi być hospitalizowana w celu uzyskania leczenia.

Dokładna przyczyna zespołu Guillain-Barre nie jest znana. Jednak dwie trzecie pacjentów zgłasza objawy infekcji w ciągu sześciu poprzedzających ją tygodni. Należą do nich infekcja dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego lub wirus Zika.

Nie ma znanego lekarstwa na zespół Guillain-Barre, ale kilka metod leczenia może złagodzić objawy i skrócić czas trwania choroby. Chociaż większość ludzi wraca do zdrowia po zespole Guillain-Barre, śmiertelność wynosi od 4% do 7%. Od 60 do 80% ludzi jest w stanie chodzić w wieku sześciu miesięcy. Pacjenci mogą odczuwać długotrwałe skutki, takie jak osłabienie, drętwienie lub zmęczenie.

Objawy

Zespół Guillain-Barre często zaczyna się od mrowienia i osłabienia rozpoczynającego się w stopach i nogach, a następnie górna część ciała i ramiona. U około 10% osób z zaburzeniem objawy pojawiają się w ramionach lub twarzy. W miarę postępu zespołu Guillain-Barre osłabienie mięśni może przekształcić się w paraliż.

Oznaki i objawy zespołu Guillain-Barre mogą obejmować:

Uczucie kłucia, mrowienia w palce, palce u nóg, kostki lub nadgarstki
Słabość nóg, która rozprzestrzenia się na górną część ciała
Niestabilny chód lub niemożność chodzenia lub wchodzenia po schodach
Trudność z twarzą ruchy, w tym mówienie, żucie lub połykanie
Podwójne widzenie lub niemożność poruszania oczami
Silny ból, który może powodować ból, strzelanie lub pękanie i może nasilać się w nocy
Trudności z kontrolą pęcherza lub czynności jelit
Szybkie tętno
Niskie lub wysokie ciśnienie krwi
Trudności w oddychaniu

Osoby z zespołem Guillain-Barre zwykle odczuwają największe osłabienie w ciągu dwóch tygodni od wystąpienia objawów.

Typy

Kiedyś uważano, że to pojedyncze zaburzenie, zespół Guillain-Barre i Obecnie wiadomo, że występują w kilku formach. Główne typy to:

Ostra zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (AIDP), najczęstsza postać w Ameryce Północnej i Europie. Najczęstszym objawem AIDP jest osłabienie mięśni, które zaczyna się w dolnej części ciała i rozprzestrzenia się w górę.
Zespół Millera-Fishera (MFS), w którym rozpoczyna się paraliż oczu. MFS wiąże się również z niestabilnym chodem. MFS występuje rzadziej w USA, ale częściej w Azji.
Ostra motoryczna neuropatia aksonalna (AMAN) i ostra motoryczno-czuciowa neuropatia aksonalna (AMSAN) są mniej powszechne w USA, ale AMAN i AMSAN są częstsze w Chinach, Japonii i Meksyku.

Kiedy iść do lekarza

Skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz łagodne mrowienie w palcach u nóg lub palców, które nie wydaje się rozprzestrzenia się lub pogarsza. Skorzystaj z pomocy medycznej w nagłych wypadkach, jeśli wystąpi którykolwiek z tych poważnych objawów:

Mrowienie, które zaczęło się w stopach lub palcach, a teraz przemieszcza się w górę ciała
Mrowienie lub osłabienie który szybko się rozprzestrzenia
Trudność w złapaniu oddechu lub duszność podczas leżenia na płasko
Dławienie się śliną

Zespół Guillain-Barre to poważny stan to wymaga natychmiastowej hospitalizacji, ponieważ może szybko się pogorszyć. Im szybciej rozpocznie się odpowiednie leczenie, tym większa szansa na dobry wynik.

Przyczyny

Dokładna przyczyna zespołu Guillain-Barre nie jest znana. Zaburzenie zwykle pojawia się dni lub tygodnie po infekcji układu oddechowego lub przewodu pokarmowego. Rzadko niedawna operacja lub szczepienie mogą wywołać zespół Guillain-Barre. Ostatnio odnotowano przypadki zakażenia wirusem Zika. Zespół Guillain-Barre może również wystąpić po zakażeniu COVID-19.

W zespole Guillain-Barre twój układ odpornościowy - który zwykle atakuje tylko atakujące organizmy - zaczyna atakować nerwy. W AIDP, najpowszechniejszej postaci zespołu Guillain-Barre w USA, uszkodzona jest powłoka ochronna nerwów (otoczka mielinowa). Uszkodzenie uniemożliwia nerwom przekazywanie sygnałów do mózgu, powodując osłabienie, drętwienie lub paraliż.

Czynniki ryzyka

Zespół Guillaina-Barre'a może dotyczyć wszystkich grup wiekowych. Ale ryzyko rośnie wraz z wiekiem. Występuje też częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Zespół Guillain-Barre może być wywołany przez:

Najczęściej zakażenie Campylobacter, typ bakterii często spotykany u niedogotowanego drobiu
Wirus grypy
Cytomegalovirus
Wirus Epsteina-Barra
Wirus Zika
Wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C i E
HIV, wirus wywołujący AIDS
Mycoplasma pneumonia
Chirurgia
Uraz
Chłoniak Hodgkina
Rzadko szczepienia przeciwko grypie lub szczepienia dziecięce
zakażenie COVID-19

Powikłania

Zespół Guillaina-Barre'a wpływa na Twoje nerwy. Ponieważ nerwy kontrolują twoje ruchy i funkcje ciała, osoby z Guillain-Barre mogą doświadczać:

Trudności w oddychaniu. Osłabienie lub paraliż może rozprzestrzenić się na mięśnie kontrolujące oddychanie, co może prowadzić do śmierci. Aż 22% osób z zespołem Guillain-Barre potrzebuje tymczasowej pomocy maszyny do oddychania w ciągu pierwszego tygodnia hospitalizacji w celu leczenia.
Resztkowe drętwienie lub inne odczucia. Większość osób z zespołem Guillain-Barre całkowicie wraca do zdrowia lub ma jedynie niewielkie, szczątkowe osłabienie, drętwienie lub mrowienie.
Problemy z sercem i ciśnieniem krwi. Wahania ciśnienia krwi i nieregularne rytmy serca (arytmie serca) są częstymi skutkami ubocznymi zespołu Guillain-Barre.
Ból. Jedna trzecia osób z zespołem Guillain-Barre odczuwa silny ból nerwowy, który można złagodzić za pomocą leków.
Problemy z jelitami i pęcherzem. Spowolniona czynność jelit i zatrzymywanie moczu mogą wynikać z zespołu Guillain-Barre.
Zakrzepy krwi. Osoby unieruchomione z powodu zespołu Guillain-Barre są narażone na ryzyko powstania zakrzepów krwi. Dopóki nie będziesz w stanie samodzielnie chodzić, może być zalecane przyjmowanie leków rozrzedzających krew i noszenie pończoch podtrzymujących.
Odleżyny. Unieruchomienie stwarza również ryzyko wystąpienia odleżyn (odleżyn). Częsta zmiana pozycji może pomóc uniknąć tego problemu.
Nawrót. Od 2% do 5% osób z zespołem Guillain-Barre doświadcza nawrotu.

Ciężkie, wczesne objawy zespołu Guillain-Barre znacznie zwiększają ryzyko poważnych, długoterminowych powikłań. Rzadko śmierć może nastąpić w wyniku powikłań, takich jak zespół niewydolności oddechowej i zawał serca.

Diagnoza

Zespół Guillain-Barre może być trudne do zdiagnozowania na najwcześniejszych etapach. Jego oznaki i objawy są podobne do innych zaburzeń neurologicznych i mogą się różnić w zależności od osoby.

Twój lekarz prawdopodobnie rozpocznie wywiad lekarski i dokładne badanie fizykalne.

Twój lekarz może wówczas zalecić:

Nakłucie lędźwiowe (nakłucie lędźwiowe). Niewielka ilość płynu jest usuwana z kanału kręgowego w dolnej części pleców. Płyn jest testowany pod kątem rodzaju zmiany, która często występuje u osób z zespołem Guillain-Barre.
Elektromiografia. Elektrody cienkoigłowe są wprowadzane do mięśni, które lekarz chce zbadać. Elektrody mierzą aktywność nerwów w mięśniach.
Badania przewodnictwa nerwowego. Elektrody są przyklejone do skóry powyżej nerwów. Przez nerw przechodzi niewielki wstrząs, aby zmierzyć prędkość sygnałów nerwowych.

Leczenie

Nie ma lekarstwa na zespół Guillain-Barre. Ale dwa rodzaje terapii mogą przyspieszyć powrót do zdrowia i zmniejszyć nasilenie choroby:

Wymiana osocza (plazmafereza). Płynna część krwi (osocza) jest usuwana i oddzielana od komórek krwi. Następnie komórki krwi są ponownie wprowadzane do organizmu, co wytwarza więcej osocza, aby uzupełnić to, co zostało usunięte. Plazmafereza może działać poprzez usuwanie z osocza pewnych przeciwciał, które biorą udział w ataku układu odpornościowego na nerwy obwodowe.
Terapia immunoglobulinami. Immunoglobulina zawierająca zdrowe przeciwciała od dawców krwi jest podawana dożylnie (dożylnie). Wysokie dawki immunoglobuliny mogą blokować szkodliwe przeciwciała, które mogą przyczyniać się do zespołu Guillain-Barre.

Te metody leczenia są równie skuteczne. Mieszanie ich lub podawanie jedna po drugiej nie jest bardziej skuteczne niż stosowanie jednej z tych metod osobno.

Prawdopodobnie otrzymasz także leki, które:

Uśmierzają ból, co może bądź poważny
Zapobiegaj powstawaniu zakrzepów krwi, które mogą powstać podczas unieruchomienia

Osoby z zespołem Guillain-Barre potrzebują pomocy fizycznej i terapii przed i w trakcie rekonwalescencji. Twoja opieka może obejmować:

Ruch ramion i nóg przez opiekunów przed wyzdrowieniem, aby pomóc utrzymać elastyczność i siłę mięśni
Fizjoterapia podczas rekonwalescencji, aby pomóc Ci poradzić sobie z zmęczenie i odzyskanie siły oraz prawidłowego ruchu
Trening z urządzeniami adaptacyjnymi, takimi jak wózek inwalidzki lub szelki, aby zapewnić mobilność i umiejętności samoopieki

Regeneracja

Chociaż niektórym osobom powrót do zdrowia może zająć miesiące, a nawet lata, większość osób z zespołem Guillain-Barre ma następującą ogólną linię czasu:

Po pojawieniu się pierwszych oznak i objawów stan ma tendencję do stopniowego nasilania się przez około dwa tygodnie
Objawy osiągają plateau w ciągu czterech tygodni
Rozpoczyna się powrót do zdrowia, zwykle trwający od sześciu do 12 miesięcy, chociaż w przypadku niektórych osób może to zająć nawet trzy lata

Wśród dorosłych dochodzących do zdrowia po zespole Guillaina-Barre'a:

Około 80% potrafi samodzielnie chodzić sześć miesięcy po rozpoznaniu
Około 60% w pełni odzyskuje sprawność ruchową siła rok po rozpoznaniu
Około 5% do 10% ma bardzo opóźnione i niepełne wyzdrowienie

Dzieci, u których rzadko rozwija się zespół Guillain-Barre, na ogół wracają do zdrowia bardziej niż dorośli.

Radzenie sobie i wsparcie

Rozpoznanie zespołu Guillain-Barre może być emocjonalnie trudne. Chociaż większość ludzi w końcu wraca do zdrowia, stan ten jest na ogół bolesny i wymaga hospitalizacji oraz miesięcy rehabilitacji. Musisz dostosować się do ograniczonej mobilności i zmęczenia.

Aby poradzić sobie ze stresem związanym z rekonwalescencją po zespole Guillain-Barre, weź pod uwagę następujące sugestie:

Utrzymuj silny system wsparcia przyjaciół i rodzina
Skontaktuj się z grupą wsparcia, dla siebie lub dla członków rodziny
Omów swoje uczucia i obawy z doradcą

Przygotowanie do wizyty
Możesz zostać skierowany do lekarza specjalizującego się w chorobach mózgu i układu nerwowego (neurolog).

Co możesz zrobić

Zapisz objawy, w tym te, które mogą wydawać się niezwiązane z powodem, dla którego zaplanowałeś wizytę.
Sporządź listę wszystkich swoich leków, witamin i suplementów.
Zapisz najważniejsze informacje medyczne , w tym inne warunki.
Zapisz kluczowe dane osobowe, w tym wszelkie niedawne zmiany lub stresory w Twoim życiu.
Zapisz pytania, które chcesz zadać swojemu lekarzowi.
ZA sk krewnego lub przyjaciela, który będzie Ci towarzyszył, aby pomóc Ci zapamiętać, co mówi lekarz.

Pytania, które należy zadać lekarzowi.

Jaka jest najbardziej prawdopodobna przyczyna moje objawy?
Jakich testów potrzebuję?
Jakich rodzajów leczenia potrzebuję?
Jak szybko spodziewasz się, że moje objawy ustąpią po leczenia?
Jak w pełni spodziewasz się, że wyzdrowieję?
Jak długo potrwa powrót do zdrowia?
Czy grozi mi długotrwałe powikłania?

Oprócz pytań, które przygotowałeś do zadania lekarzowi, nie wahaj się zadawać innych pytań podczas wizyty.

Czego można oczekiwać od lekarza

Twój lekarz prawdopodobnie zada Ci kilka pytań. Gotowość do udzielenia odpowiedzi może zająć trochę czasu, aby omówić punkty, nad którymi chcesz poświęcić więcej czasu. Możesz zostać zapytany: