Orzech piniowy

thumbnail for this post


Orzechy piniowe

Orzechy, zwane także piñón (po hiszpańsku:), pinoli (po włosku:) lub pignoli to jadalne nasiona sosen (rodzina Pinaceae, rodzaj Pinus ). Około 20 gatunków sosny produkuje nasiona wystarczająco duże, aby były warte zbioru; w innych sosnach nasiona są również jadalne, ale są zbyt małe, aby miały znaczną wartość jako pożywienie dla ludzi.

Orzeszki pinii są spożywane w różnych kuchniach na całym świecie.

Spis treści

  • 1 Gatunki i rozprzestrzenienie geograficzne
    • 1.1 Lista gatunków
  • 2 Zapylanie i rozwój nasion
  • 3 Ekologia i stan
    • 3.1 Wysokość i produkcja szyszek
  • 4 Cechy fizyczne
  • 5 Odżywianie
  • 6 Kulinarne zastosowania
    • 6.1 Zaburzenia smaku
  • 7 Inne zastosowania
  • 8 Zobacz także
  • 9 Referencje
  • 10 Dodatkowe informacje
  • 11 Linki zewnętrzne
  • 1.1 Lista gatunków
  • 3.1 Wysokość i produkcja szyszek
  • 6.1 Zaburzenia smaku

Gatunki i rozprzestrzenianie się geograficzne

W Azji szczególnie dwa gatunki są szeroko zbierane; Sosna koreańska ( Pinus koraiensis ) w północno-wschodniej Azji (najważniejszy gatunek w handlu międzynarodowym) i sosna chilgoza ( Pinus gerardiana ) w zachodnich Himalajach. Cztery inne gatunki: sosna syberyjska ( Pinus sibirica ), sosna karłowata syberyjska ( Pinus pumila ), sosna chińska ( Pinus armandii ) i sosna koronkowa ( Pinus bungeana ), są również używane w mniejszym stopniu. Rosja jest największym producentem orzechów Pinus sibirica na świecie, a za nią plasuje się Mongolia, która produkuje ponad 10 000 ton orzechów z drzew leśnych rocznie. Większość zbiorów jest eksportowana do Chin. Afganistan jest ważnym źródłem orzeszków piniowych, zaraz za Chinami i Koreą.

Orzeszki pinii produkowane w Europie pochodzą głównie z sosny pinii ( Pinus pinea ), która jest uprawiana orzechy od ponad 5000 lat. Orzeszki piniowe są zbierane z dzikich drzew znacznie dłużej. W bardzo niewielkim stopniu wykorzystywana jest także sosna szwajcarska ( Pinus cembra ).

W Ameryce Północnej głównymi gatunkami są trzy sosny sosnowe: sosna kalifornijska ( Pinus edulis ), pinyon jednolistny ( Pinus monophylla ) i pinyon meksykański ( Pinus cembroides ). Pozostałe osiem gatunków pinyon jest używanych w niewielkim stopniu, podobnie jak sosna szara ( Pinus sabineana ), sosna Coulter ( Pinus coulteri ), sosna torrey ( Pinus torreyana ), sosna cukrowa ( Pinus lambertiana ) i Parry pinyon ( Pinus quadrifolia ). Tutaj same orzechy są znane pod hiszpańską nazwą sosny pinyon: piñón (liczba mnoga: piñones).

W Stanach Zjednoczonych sosna orzechy są głównie zbierane przez społeczności rdzennych Amerykanów i Hiszpanów, szczególnie w zachodnich i południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych, przez Uto-Aztecan Shoshone, Paiute, Navajo, Pueblo, Hopi, Washoe i Hispanos z Nowego Meksyku. Niektóre traktaty negocjowane przez plemiona i prawa w Nevadzie gwarantują rdzennym Amerykanom prawo do zbierania orzeszków piniowych, a stan Nowy Meksyk chroni użycie słowa piñon w odniesieniu do orzeszków piniowych z niektórych gatunków autochtonicznych. Sosny meksykańskie.

Lista gatunków

Dla tych, którzy chcą uprawiać jadalne krajobrazy, są to najczęściej używane gatunki.

  • Old World
    • Pinus armandii - sosna chińska biała
    • Pinus bungeana - sosna koronkowa
    • Pinus cembra - sosna szwajcarska
    • Pinus gerardiana - sosna Chilgoza
    • Pinus koraiensis - sosna koreańska
    • Pinus pinea - sosna śródziemnomorska
    • Pinus pumila - sosna syberyjska
    • Pinus sibirica - sosna syberyjska
  • New World
    • Pinus albicaulis - Whitebark sosna
    • Pinus cembroides - pinyon meksykański
    • Pinus coulteri - sosna Coulter
    • Pinus culminicola - Potosi pinyon
    • Pinus edulis - pinion dwuigłowy lub pinyon Colorado (uprawiany w Kolorado)
    • Pinus johannis - pinyon Johanna (obejmuje P. discolor - pinyon brzegowy)
    • Pinus monophylla - pinyon jednolistny
    • Pinus orizabensis - Orizaba pinyon
    • Pinus quadrifolia - Czterolistny Pinyon lub Parry pinyon
    • Pinus remota - Pinyon papierowy lub pinyon teksański
    • Pinus sabiniana - sosna podgórska kalifornijska
  • Pinus armandii - sosna chińska biała
  • Pinus bungeana - sosna koronkowa
  • Pinus cembra - sosna szwajcarska
  • Pinus gerardiana - sosna Chilgoza
  • Pinus koraiensis - sosna koreańska
  • Pinus pinea - śródziemnomorska sosna kamienna
  • Pinus pumila - sosna syberyjska
  • Pinus sibirica - sosna syberyjska
  • Pinus albicaulis - sosna białobarkowa
  • Pinus cembroides - pinyon meksykański
  • Pinus coulteri - sosna Coulter
  • Pinus culminicola - Potosi pinyon
  • Pinus edulis - pinion dwuigłowy lub pinyon Colorado (gdy uprawiany w Kolorado)
  • Pinus johannis - Pinus johannis - pinyon Johanna (obejmuje P. discolor - pinyon brzegowy)
  • Pinus monophylla - Pinyon jednolistny
  • Pinus orizabensis - Orizaba pinyon
  • Pinus quadr ifolia - Czterolistny Pinyon lub Parry pinyon
  • Pinus remota - Papershell pinyon lub Texas pinyon
  • Pinus sabiniana - Sosna podgórska kalifornijska

Zapylanie i rozwój nasion

Gatunek orzeszków piniowych (nasion) zajmie trochę czasu, który zależy od konkretnego gatunku (np. 36 miesięcy w przypadku nasion sosny kamiennej) do osiągnięcia pełnej dojrzałości; aby drzewo osiągnęło pełną dojrzałość, warunki środowiskowe muszą być korzystne dla drzewa i jego szyszki.

W przypadku niektórych gatunków amerykańskich rozwój rozpoczyna się wczesną wiosną wraz z zapyleniem. Od połowy wiosny do końca lata uformuje się mały stożek wielkości małego marmuru; przedwczesna szyszka przejdzie w stan uśpienia i pozostanie w stanie uśpienia (z ustaniem wzrostu) aż do następnej wiosny. Następnie szyszka zacznie rosnąć, aż osiągnie dojrzałość pod koniec lata. Dojrzała szyszka piñon jest gotowa do zbioru dziesięć dni przed rozpoczęciem otwierania się zielonej szyszki. Stożek zbiera się, umieszczając go w jutowym worku i wystawiając na działanie źródła ciepła, takiego jak słońce, aby rozpocząć proces suszenia. Pełne otwarcie stożka trwa około 20 dni. Po całkowitym otwarciu i wyschnięciu nasiona można łatwo wyodrębnić na różne sposoby. Najbardziej powszechną i praktyczną metodą ekstrakcji jest powtarzane uderzanie worka jutowego zawierającego stożek (-y) o szorstką powierzchnię, aby spowodować pęknięcie stożka (-ów), pozostawiając jedynie zadanie ręcznego oddzielenia nasion od pozostałości w środku worek.

Inną opcją zbioru jest zaczekanie, aż szyszka otworzy się na drzewie (jak to naturalnie się stanie) i zebranie szyszki z sosny piñon, a następnie proces ekstrakcji wspomniany powyżej. Spadłe nasiona można również zbierać pod drzewami.

Ekologia i stan

Ponieważ orzeszki piniowe są ważnym źródłem pożywienia dla wielu zwierząt, ich nadmierne pozyskiwanie zagraża lokalnym ekosystemom, co jest efektem na początku XXI wieku ze zwiększonym zastosowaniem kulinarnym orzeszków piniowych. W Stanach Zjednoczonych miliony hektarów produktywnych lasów sosny pinyon zostały zniszczone w wyniku konwersji gruntów, aw Chinach i Rosji destrukcyjne techniki zbioru (takie jak odrywanie całych gałęzi w celu ścięcia szyszek) i usuwanie drzew na drewno doprowadziło do strat w zdolności produkcyjnej.

Wysokość i produkcja szyszek

Wysokość sosny sosny jest ważnym wyznacznikiem wielkości produkcji szyszek, a zatem będzie w dużym stopniu determinować liczba orzeszków piniowych, które drzewo wyda.

Produkcja szyszek sosny amerykańskiej jest najczęściej spotykana na wysokości między 1800 a 2600 m (6000 a 8500 stóp), a najlepiej na wysokości 2100 m (7000 stóp). Wynika to z wyższych temperatur na wysokości poniżej 1800 m (6000 stóp) w okresie wiosennym, które powodują wysychanie wilgoci i wilgoci (szczególnie okładów śnieżnych), które zapewniają drzewu przez całą wiosnę i lato, powodując niewielkie pożywienie dla dojrzałości szyszki. .

Chociaż istnieje kilka innych czynników środowiskowych, które determinują stan ekosystemu (np. chmury i deszcz), bez wystarczającej ilości wody drzewa mają tendencję do przerywania szyszek. Wysoka wilgotność sprzyja rozwojowi szyszek. W niższych partiach występują pewne obszary topograficzne, takie jak zacienione kaniony, gdzie wilgotność pozostaje stała przez całą wiosnę i lato, co pozwala szyszkom na pełne dojrzewanie i produkcję nasion.

Na wysokości powyżej 2600 m (8500 ft), temperatura znacznie spada, drastycznie wpływając na stan uśpionego stożka. W okresie zimowym częste gwałtowne zmiany temperatury, wraz z wysychającymi, porywistymi wiatrami, powodują, że szyszki są podatne na liofilizację, która powoduje ich trwałe uszkodzenie; w tym przypadku wzrost jest zahamowany, a nasiona pogarszają się.

Właściwości fizyczne

Po wyjęciu z szyszki są one pokryte twardą skorupą (okrywą nasion), cienką niektóre gatunki, inne grube. Pożywienie jest przechowywane w zarodku (sporoficie) w środku. Chociaż orzechy w sensie kulinarnym, w botanicznym sensie orzeszki piniowe są nasionami; ponieważ są nagonasiennymi, na zewnątrz brakuje im owocu.

Przed spożyciem orzeszków piniowych należy usunąć skorupkę. Niełuskane orzeszki piniowe mają długi okres przydatności do spożycia, jeśli są przechowywane w stanie suchym i schłodzonym (-5 do 2 ° C lub 23 do 36 ° F); orzechy łuskane (i orzechy niełuskane w ciepłych warunkach) szybko psują się, jełcząc w ciągu kilku tygodni lub nawet dni w ciepłych i wilgotnych warunkach. Orzechy sosny są dostępne w handlu w postaci łupin, ale z powodu złego przechowywania mogą mieć słaby smak i mogą być już zjełczałe w momencie zakupu. W konsekwencji orzeszki piniowe są często zamrażane, aby zachować ich smak.

Orzeszki piniowe europejskie można odróżnić od orzechów azjatyckich po ich większej długości w porównaniu z obwodem; Azjatyckie orzeszki piniowe są mocniejsze, mają kształt przypominający długie ziarenka kukurydzy. Amerykańskie orzechy piniona są znane z dużego rozmiaru i łatwości łuskania. W Stanach Zjednoczonych P. edulis , twarda skorupa Nowego Meksyku i Kolorado, stała się poszukiwanym gatunkiem ze względu na system punktów handlowych i lud Navajo, który używał orzechów jako środka handlowego. Włoskie orzeszki piniowe ( P. pinea ) zostały przywiezione do Stanów Zjednoczonych przez imigrantów i stały się ulubionym przysmakiem na wschodnim wybrzeżu na początku lat trzydziestych XX wieku, kiedy amerykańskie orzeszki piniowe były łatwo dostępne w niskie ceny.

Odżywianie

  • Jednostki
  • μg = mikrogramy • mg = miligramy
  • IU = jednostki międzynarodowe

Orzeszki piniowe suszone do spożycia składają się w 2% z wody, 13% z węglowodanów, 14% z białka i 68% z tłuszczu (tabela). W 100-gramowej (3 1⁄2 uncji) porcji referencyjnej suszone orzeszki piniowe dostarczają 2815 kilodżuli (673 kilokalorii) energii i są bogatym źródłem (20% lub więcej dziennej wartości DV) wielu mikroelementów, szczególnie mangan (419% DV), fosfor (82% DV), magnez (71% DV), cynk (67% DV), miedź (65% DV), witamina E (62% DV), witamina K (51% DV) ), a także witaminy z grupy B, tiamina i niacyna (29–35% dziennego spożycia), między innymi (tabela).

Zastosowania kulinarne

Orzeszki piniowe są spożywane w Europie i Azji od okres paleolitu. Często dodaje się je do mięs, ryb, sałatek i dań warzywnych lub piecze w chlebie.

W języku włoskim nazywane są pinoli (w USA często nazywane są pignoli , ale we Włoszech pignolo jest w rzeczywistości słowem znacznie częściej używanym do opisania wybrednej, nadmiernie wybrednej lub niezwykle drobiazgowej osoby) i jest podstawowym składnikiem włoskiego sosu pesto; wzrost popularności tego sosu od lat 90-tych XX wieku zwiększył widoczność orzecha w Ameryce, głównie na zachodnim wybrzeżu. Torta della nonna (dosłownie „ciasto babci”) to ogólna włoska nazwa potrawy, która w większości rodzin wskazuje na stary rodzinny przepis na każdy rodzaj ciasta, ale często jest używana do tarty lub ciasta z kremem posypane orzeszkami pinii i opcjonalnie posypane cukrem pudrem. Ciasteczka Pignoli , włoskie, amerykańskie specjały cukiernicze (we Włoszech byłyby one nazywane biscotti ai pinoli ), są robione z mąki migdałowej uformowanej w ciasto podobne do ciasta makaronowego i następnie posypane orzeszkami pinii.

W Katalonii cukierek składa się z małych kuleczek marcepanowych pokrytych orzeszkami piniowymi, pomalowanych jajkiem i lekko ugotowanych, zwanych „Panellets”. Orzeszki pinii są również obecne w salade landaise w południowo-zachodniej Francji. Orzeszki pinii Nevada lub Great Basin mają słodki owocowy smak i są promowane ze względu na duży rozmiar, słodki smak i łatwość obierania. Orzeszki pinii są również szeroko stosowane w kuchni bliskowschodniej, co znajduje odzwierciedlenie w różnorodnych potrawach, takich jak kibbeh , sambusak i fatayer , desery takie jak jak baklava i wiele innych.

W całej Europie i na Bliskim Wschodzie orzeszki piniowe są tradycyjnie wytwarzane z Pinus pinea (pinii). Można je łatwo odróżnić od orzeszków piniowych azjatyckich po ich smuklejszym kształcie i bardziej jednorodnym miąższu. Ze względu na niższą cenę często stosuje się również orzeszki piniowe azjatyckie, zwłaszcza w tańszych preparatach. Orzeszki piniowe zawierają tiaminę (witaminę B1) i białko.

Kawa z orzeszkami piniowymi, znana jako piñón (po hiszpańsku orzeszki piniowe), to specjalność występująca w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza New Mexico i jest typowo ciemno paloną kawą o głębokim, orzechowym smaku; prażone i lekko solone orzeszki piniowe można często znaleźć na poboczach dróg w miastach w całym Nowym Meksyku do wykorzystania w tym celu, a także jako przekąskę.

Olej z orzeszków piniowych jest dodawany do żywności smak.

Zaburzenia smaku

Niektóre surowe orzeszki piniowe mogą powodować zaburzenia smaku trwające od kilku dni do kilku tygodni po spożyciu. Zgłaszano gorzki, metaliczny, nieprzyjemny smak. Nie są znane żadne trwałe skutki, a Food and Drug Administration donosi, że „nie ma żadnych widocznych niepożądanych klinicznych skutków ubocznych”. Przyczyną problemu mogą być surowe orzechy z Pinus armandii , głównie z Chin. Metaliczne zaburzenia smaku są zwykle zgłaszane 1–3 dni po spożyciu, nasilają się drugiego dnia i zwykle trwają do dwóch tygodni. Przypadki są samoograniczające się i rozwiązane bez leczenia.

Inne zastosowania

Orzeszki piniowe od dawna są podstawą diety niektórych plemion indiańskich. Dziś, chociaż niektóre plemiona nadal używają orzeszków piniowych w tradycyjnej kuchni, inne używają twardej zewnętrznej skorupy orzecha piniowego jako koralika do celów dekoracyjnych w tradycyjnych regaliach i biżuterii. W rejonie Great Basin w USA zbieranie orzeszków piniowych jest chronione prawem stanowym i traktatem.

W regionach północnej Kalifornii orzeszki piniowe są zbierane z sosny szarej lub sosny byczej. Plemiona wypalają projekty w twardej skorupie, odzwierciedlając ten sam wzór, którego używają w koszach; jednak często są one pozostawione puste lub spalone, aby poczerniały. Są one częściej używane w damskich regaliach i biżuterii.




A thumbnail image

Orzech laskowy

Orzech laskowy Orzech laskowy jest owocem leszczyny i dlatego obejmuje wszelkie …

A thumbnail image

Orzechówka

Dziadek do orzechów Jezioro łabędzie (1876) Śpiąca królewna (1889) Dziadek do …

A thumbnail image

Pachira aquatica

Pachira aquatica Carolinea macrocarpa Bombax macrocarpum Pachira macrocarpa …