Juglans neotropica

thumbnail for this post


Juglans neotropica

Juglans andina Triana & amp; Cortés Juglans colombiensis Dode Juglans honorei Dode

Juglans neotropica to gatunek rośliny z rodziny Juglandaceae. Występuje w Kolumbii, Ekwadorze i Peru. Grozi mu utrata siedlisk. Nazwy zwyczajowe to orzech kolumbijski, orzech ekwadorski, orzech andyjski, nogal, cedro negro, cedro nogal i nogal Bogotano.

Spis treści

  • 1 Wzrost i uprawa
  • 2 owoce
  • 3 drewno
  • 4 źródła

Wzrost i uprawa

Jest to wolno rosnąca drzewo osiągające do 40 metrów wysokości, z rowkowaną czerwono-brązową korą i owalnym baldachimem. Liście złożone, typowe dla wszystkich przedstawicieli Juglans , mają około 40 cm długości, zgrupowane na końcach gałęzi i ząbkowane brzegi.

Gatunek preferuje luźne teksturowane, żyzne gleby i wydaje się dobrze prosperować w nieco błotnistych warunkach. Idealne są gleby neutralne do lekko kwaśnych; drzewo nie będzie tolerować gleb wapiennych ani bardzo kwaśnych. Orzechy andyjskie znajdują się na wysokości od 1600 do 2500 metrów nad poziomem morza, w biomach, gdzie średnia temperatura wynosi od 16 do 22 ° C, a roczne opady wynoszą od 1 do 3 metrów, które są równomiernie rozłożone w ciągu roku. Gatunek radzi sobie szczególnie dobrze, gdy jest sadzony w pobliżu bieżącej wody. Występuje naturalnie w wielu różnych lasach pre-Montane i Montane, a najobficiej w lasach chmurowych.

Rozmnażanie odbywa się przez nasiona; orzechy są spękane papierem ściernym, a następnie sadzone w wilgotnym piasku przez 4 miesiące w temperaturze od 2 do 4 ° C. Naturalne czasy kiełkowania są słabo zbadane, ale wydaje się, że nowe drzewa rosną tam, gdzie orzechy spadają i są zakopane pod ściółką.

Orzech andyjski jest allelopatyczny, jak większość orzechów włoskich, a jego obecność zabije niektóre rośliny podszytu. Jest częstym żywicielem anturium i filodendronów, które wydają się być nienaruszone.

Owoce

Owoce jadalne są produkowane w łuskach, które są żółtozielone w miarę dojrzewania; zbiór polega na zbieraniu opadłych owoców z ziemi lub w inny sposób z okapu, gdy łuski wykazują oznaki dojrzałości. Sok z łuski owoców jest silnym barwnikiem i może poplamić ręce i odzież. Orzech w środku ma znacznie twardszą i trudniejszą do złamania łupinę niż orzechy włoskie perskie, ale mięso w środku jest porównywalne w smaku, być może nieco słodsze. „Tocte”, owoc orzecha andyjskiego, jest często sprzedawany na targowiskach w Ekwadorze. Proces usuwania łuski często powoduje zabarwienie łupin orzechów na czarno.

Niedojrzałe łupiny owoców, podobnie jak wszystkie orzechy włoskie, dają silny żółty barwnik, który nie wymaga zacierania; dojrzałe owoce dają mocny czerwony do brązowego barwnik, który nie wymaga zacierania, a jeśli są gotowane w żelaznym garnku, mocny, głęboki czarny barwnik.

Owoce należy moczyć w wodzie przez 24–48 godzin, ale nie wolno fermentować, po czym obluzowaną miazgę można ręcznie usunąć, aby odsłonić orzech włoski w środku. W kilogramie może być od 20 do 200 orzechów. Optymalna temperatura przechowywania wynosi od 4 do 6 ° C.

Drewno

Twarde, trwałe drewno orzecha andyjskiego jest wysoko cenione w szafkach, podłogach, fornirach, naczyniach i innych formach dekoracji . W Ameryce Południowej nazywa się go nogal i należy do najdroższych dostępnych rodzajów drewna.




Juglans microcarpa

Juglans microcarpa Juglans microcarpa , znany również jako mały orzech, …

Juglans nigra

Juglans nigra Juglans nigra , wschodnioamerykański orzech czarny, to …

Juglans regia

Juglans regia Juglans duclouxiana Dode J. fallax Dode J. kamaonica (C. …