Castanea sativa

thumbnail for this post


Castanea sativa

  • Jednostki
  • μg = mikrogramy • mg = miligramy
  • IU = jednostki międzynarodowe

Castanea sativa , kasztan jadalny, kasztan hiszpański lub po prostu kasztan, to gatunek drzewa z rodziny Fagaceae, pochodzącego z południowej Europy i Azji Mniejszej i są szeroko uprawiane na całym świecie o umiarkowanym klimacie. Potężne, długowieczne drzewo liściaste, produkuje jadalne ziarno kasztana, które było używane do gotowania od czasów starożytnych.

Spis treści

  • 1 Nazwy
  • 2 Opis
    • 2.1 Rozmnażanie
  • 3 Siedlisko
  • 4 Szkodniki i choroby
  • 5 Rozwój historyczny
  • 6 Dystrybucja
  • 7 Zastosowania
  • 8 Uprawa
    • 8.1 Formy uprawy
    • 8.2 Wymagania
    • 8.3 Zbiory
    • 8.4 Obróbka po zbiorach
  • 9 Żywność
    • 9.1 Składniki żywności
    • 9.2 Wpływ przetwarzania
  • 10 drewna
  • 11 Odmiany
    • 11.1 Pochodzenie francuskie
    • 11,2 Amerykańska origin
  • 12 Zobacz także
  • 13 Odnośniki
  • 14 Linki zewnętrzne
  • 2.1 Rozmnażanie
  • 8.1 Formy upraw
  • 8.2 Wymagania
  • 8.3 Zbiór
  • 8.4 Po zbiorach obróbka
  • 9.1 Składniki żywności
  • 9.2 Wpływ przetwarzania
  • 11.1 Pochodzenie francuskie w
  • 11.2 Amerykańskie pochodzenie

Nazwy

Drzewo należy odróżnić od kasztanowca Aesculus hippocastanum , z którym jest tylko daleko związany. Kasztanowiec ma podobnie wyglądające nasiona (conkers) w podobnym opakowaniu nasion, które nie są smaczne dla ludzi. Inne popularne nazwy to „kasztan hiszpański” lub „marron” (po francusku „kasztan”). Łacińska sativa oznacza „uprawiany przez ludzi”. Niektóre wybrane odmiany są mniejsze i bardziej zwarte pod względem wzrostu i plonują we wcześniejszym okresie życia, z różnym czasem dojrzewania: Marigoule, Marisol i Maraval.

Opis

C. sativa osiąga wysokość 20–35 m (66–115 stóp), a pień ma często 2 m (7 stóp) średnicy. Kora często ma siatkowaty (siatkowaty) wzór z głębokimi bruzdami lub szczelinami biegnącymi spiralnie w obu kierunkach w górę pnia. Pień jest przeważnie prosty, z rozgałęzieniami zaczynającymi się na niewielkiej wysokości. Słodkie kasztanowce dożywają od 500 do 600 lat. W uprawie mogą osiągać nawet 1000 lat lub więcej. Ich duża różnorodność genetyczna i różne odmiany są wykorzystywane do zastosowań takich jak mąka, gotowanie, pieczenie, suszenie, słodycze lub drewno. Liście podłużne, lancetowate, silnie ząbkowane mają 16–28 cm długości i 5–9 cm szerokości.

Rozmnażanie

Kwiaty obu płci są zebrane w 10–20 cm (4-8 cali), wzniesionych kotkach, kwiaty męskie w górnej części, a żeńskie w dolnej. Na półkuli północnej pojawiają się od końca czerwca do lipca, a jesienią kwiaty żeńskie przekształcają się w kolczaste miseczki zawierające 3-7 brązowawych orzechów, które wypadają w październiku. Kwiaty żeńskie ostatecznie tworzą kolczastą pochwę, która odstrasza drapieżniki od nasion. Słodki kasztan jest sam w sobie niezgodny, co oznacza, że ​​roślina nie może się zapylać, co powoduje konieczność zapylenia krzyżowego. Niektóre odmiany produkują tylko jedno duże ziarno na filiżankę, podczas gdy inne produkują do trzech nasion. Sam orzech składa się z dwóch łusek: zewnętrznej, błyszczącej brązowej części i wewnętrznej skórki przylegającej do owocu. Wewnątrz znajduje się jadalna, kremowo-biała część, która powstała z liścienia.

Siedlisko

Drzewo wymaga łagodnego klimatu i odpowiedniej wilgotności dla dobrego wzrostu i dobrych zbiorów orzechów. Jego roczny wzrost (ale nie reszta drzewa) jest wrażliwy na przymrozki późną wiosną i wczesną jesienią, nie toleruje wapna. W warunkach leśnych dobrze znosi umiarkowany cień. W warunkach naturalnych może dożyć ponad 2000 lat, zobacz na przykład poetycko nazwany „kasztanowiec stu koński” we wschodniej Sycylii.

Szkodniki i choroby

Liście dostarczają pożywienia niektórym zwierzętom, w tym Lepidoptera, takim jak ćma nosorożca Coleophora anatipennella i północnoamerykański fartuch różany Macrodactylus subspinosus.

Dwa główne patogeny grzybowe kasztanowca to zaraza kasztanowca ( Cryphonectria parasitica ) oraz choroba atramentu wywoływana przez Phytophthora cambivora i Phytophthora cinnamomi . W Ameryce Północnej oraz w Europie Południowej C ryphonectria parasitica zniszczyła większość populacji kasztanów w XX wieku. Dzięki biologicznemu zwalczaniu populacja kasztanowca nie jest już zagrożona przez zarazę kasztanowca i regeneruje się. Choroba atramentowa atakuje drzewa głównie w wilgotnych glebach, a grzybnia atakuje korzenie i powoduje więdnięcie liści. Brak owocowania prowadzi do obumarcia płatka. Nazwa choroby atramentowej pochodzi od czarnego wysięku u podstawy pnia. Obecnie istnieją odmiany odporne na chorobę atramentu. Phytophthora cambivora spowodował poważne szkody w Azji i USA i nadal niszczy nowe plantacje w Europie.

Innym poważnym szkodnikiem, który jest trudny do zwalczania, jest osa żółciowa ( Dryocosmus kuriphylus ), który został niedawno wprowadzony w Europie Południowej, pochodzący z Azji.

Rozwój historyczny

C. sativa występuje w całym regionie Morza Śródziemnego, od Morza Kaspijskiego po Ocean Atlantycki. Uważa się, że ostatnią epokę lodowcową przetrwał w kilku ostojach w południowej Europie, na południowym wybrzeżu Morza Czarnego z głównym ośrodkiem na południowym zboczu Kaukazu oraz w regionie północno-zachodniej Syrii, prawdopodobnie sięgając do Libanu. . Dane dotyczące pyłku wskazują, że pierwsze rozprzestrzenienie się C. sativa z powodu działalności człowieka zaczęło się około 2100-2050 roku p.n.e. w Anatolii, północno-wschodniej Grecji i południowo-wschodniej Bułgarii. W porównaniu z innymi uprawami kasztan jadalny miał prawdopodobnie stosunkowo niewielkie znaczenie i występował bardzo niejednorodnie w tych regionach. Pierwsze pozostałości węgla drzewnego jedynie ze słodkich kasztanów pochodzą z około 850-950 roku p.n.e., co bardzo utrudnia ustalenie dokładnej historii pochodzenia. Nowszym, ale bardziej wiarygodnym źródłem są dzieła literackie starożytnej Grecji, z których najbogatszym jest Badanie roślin Teofrasta napisane w III wieku pne. Theophrastus skupia się głównie na wykorzystaniu drewna kasztanowca jako drewna i węgla drzewnego, wspominając tylko raz o zastosowaniu owocu, gdy komentuje problemy trawienne, jakie powoduje, ale chwaląc jego wartość odżywczą. Kilku greckich autorów pisało o leczniczych właściwościach kasztana jadalnego, szczególnie jako lekarstwie na skaleczenia warg i przełyku.

Podobnie jak wprowadzenie uprawy winorośli i oliwek do świata łacińskiego, C. Uważa się, że sativa została wprowadzona podczas kolonizacji półwyspu włoskiego przez Greków. Dalsze wskazówki wskazujące na tę teorię można znaleźć w pracy Pliniusza Starszego, który wspomina jedynie o koloniach greckich w związku z uprawą kasztanowca. Dzisiejsza mapa filogenetyczna kasztanowca, choć nie do końca zrozumiała, wykazuje większe podobieństwo genetyczne między włoskim a zachodnim Anatolijczykiem C. sativa w porównaniu ze wschodnimi okazami Anatolii, co potwierdza te ustalenia. Niemniej jednak aż do końca ery przedchrześcijańskiej rozprzestrzenianie się i wykorzystanie kasztana we Włoszech pozostawało ograniczone. Karbonizowane słodkie kasztany znaleziono w rzymskiej willi Torre Annunziata, zniszczonej przez erupcję Wezuwiusza w 79 roku n.e.

Ślady w sztuce i literaturze wskazują na niechęć rzymskiej arystokracji do kasztana jadalnego. Podobnie jak Teofrast, autorzy łacińscy są sceptycznie nastawieni do kasztanowca jako owocu, a Pliniusz Starszy posuwa się nawet do podziwiania tego, jak dobrze natura ukryła ten pozornie tak mało wartościowy owoc. Na początku ery chrześcijańskiej ludzie prawdopodobnie zaczęli zdawać sobie sprawę z wartości i wszechstronności drewna kasztanowca słodkiego, co doprowadziło do powolnego rozprzestrzeniania się uprawy C. sativa , teoria, która jest poparta danymi o pyłku i źródłach literackich, a także zwiększonym wykorzystaniem drewna kasztanowca jako słupów oraz w konstrukcjach wsporczych, pracach drewnianych i przy budowie pomostów między rokiem 100 a 600.

Rosnące występowanie pyłku kasztanowca w Szwajcarii, Francji, Niemczech i na Półwyspie Iberyjskim w I wieku naszej ery sugeruje rozprzestrzenianie się uprawianych kasztanowców przez Rzymian. W przeciwieństwie do tego poglądu, inni naukowcy nie znaleźli żadnych oznak rozpowszechniania przez Rzymian C. sativa przed piątym wiekiem. Podczas gdy łupiny kasztanów jadalnych datowane na trzeci lub początek czwartego wieku zostały zidentyfikowane na dnie rzymskiej studni na farmie Great Holts w Boreham w Wielkiej Brytanii; w złożu tym znajdują się pozostałości innych egzotycznych roślin jadalnych i nie ma dowodów na to, że którakolwiek z nich pochodziła lokalnie. Żadne inne dowody na istnienie słodkiego kasztana w rzymskiej Wielkiej Brytanii nie zostały potwierdzone. Rzeczywiście, w czasach rzymskich nie wykryto żadnego centrum uprawy kasztanowca poza półwyspem włoskim. Powszechne stosowanie kasztanów w Europie Zachodniej rozpoczęło się we wczesnym średniowieczu i rozkwitło w późnym średniowieczu. W prawach lombardzkich z połowy VII wieku ustalono kompozycję jednego solidi do ścinania kasztana (lub też leszczyny, gruszki lub jabłka) należącego do innej osoby (Edictus Rothari, nr 301, 643 n.e.). Od początku XX wieku, w związku z wyludnianiem się wsi i porzuceniem kasztanowca jako podstawowego pożywienia, a także rozprzestrzenianiem się zarazy kasztanowej i choroby atramentu C. sativa dramatycznie spadła. Obecnie produkcja kasztanów słodkich jest czasami ponownie postrzegana jako punkt zwrotny, ponieważ rozwój wartościowych produktów z kasztanów słodkich w połączeniu ze zmieniającymi się potrzebami społeczności miejskiej prowadzi do ożywienia w C. sativa uprawa.

Występowanie

Gatunek ten jest szeroko rozpowszechniony w całej Europie, gdzie w 2004 roku C. sativa była uprawiana na 2,25 miliona hektarów lasów, z których 1,78 miliona hektarów było uprawianych głównie na drewno, a 0,43 miliona hektarów na produkcję owoców. Włochy, Francja, południowa Szwajcaria, Hiszpania, Portugalia i Grecja to kraje o silnej tradycji kasztanów słodkich, gdzie drzewa uprawiane są intensywnie w zagajnikach i sadach. Kraje takie jak Anglia, Chorwacja, Turcja i Gruzja mają tylko częściowo rozwiniętą tradycję słodkich kasztanów z powodu geografii lub historii. Niemniej jednak w Wielkiej Brytanii można dziś spotkać wielowiekowe okazy. Przykłady można zobaczyć zwłaszcza w londyńskich dzielnicach Islington i Camden. W innych krajach europejskich C. sativa została wprowadzona dopiero niedawno, na przykład na Słowacji czy w Holandii.

Zastosowania

Gatunek ten jest szeroko uprawiany ze względu na jadalne nasiona (zwane także orzechami) oraz drewno.

Drzewo wyhodowane z nasion może zająć 20 lat lub więcej, zanim wyda owoce, ale odmiany szczepione, takie jak „Marron de Lyon” lub „Paragon”, mogą rozpocząć produkcję w ciągu pięciu lat od zasadzenia. Obie odmiany owocują jednym dużym ziarnem, a nie dwoma lub czterema mniejszymi ziarnami.

Słodki kasztan został wymieniony jako jedna z 38 substancji używanych do przygotowania leków na kwiaty Bacha, rodzaj medycyny alternatywnej promowane ze względu na rzekomy wpływ na zdrowie. Jednak według Cancer Research UK „nie ma naukowych dowodów na to, że leki na kwiaty mogą zwalczać, leczyć lub zapobiegać wszelkim chorobom, w tym rakowi”.

Uprawa

Uprawa formy

Można wyróżnić trzy różne systemy uprawy kasztanowca:

  • Zagajniki : Głównie do pozyskiwania drewna. W standardowych warunkach uzyskuje się 15 m3 drewna na hektar rocznie.
  • Selve : Produkcja owoców z drzew szczepionych. Drzewa mają krótkie plemię i dużą koronę. Drzewa mają duże zagęszczenie, a ziemia między nimi jest często wykorzystywana jako pastwisko.
  • Wysoki las: produkcja drewna i owoców. Ta forma uprawy jest mniej intensywna z plonem 4-12 dt / ha i wymianą drzew co 50-80 lat. Drzewa wyrastają z nasion i tworzą gęsty baldachim.

Zarządzanie polem zależy od systemu uprawy. Podczas gdy czyszczenie gleby z liści i przycinanie jest normą, stosowanie nawozów, nawadniania i pestycydów jest mniej powszechne i zarezerwowane dla bardziej intensywnej uprawy.

Wymagania

Kasztanowiec rośnie dobrze na głęboko zwietrzałej glebie pozbawionej wapienia. Optymalna wartość pH gleby wynosi od 4,5 do 6, a drzewo nie toleruje zagęszczenia gleby. Tolerancja na podmokłe gleby i gleby gliniaste jest bardzo niska. Jest drzewem ciepłolubnym, które potrzebuje długiego okresu wegetacji. Optymalna średnia temperatura wynosi od 8 ° C do 15 ° C, aw styczniu temperatura nie powinna być niższa niż -1 ° C, ale może tolerować temperatury nawet do -15 ° C. Niska temperatura jesienią może uszkodzić owoce. Maksymalna wysokość jest silnie uzależniona od klimatu. Ogólnie klimat powinien być podobny do uprawy winorośli. Optymalne opady wynoszą od 400 do 1600 mm. Przed sadzeniem nasiona należy rozwarstwić w temperaturze 2-3 ° C, aby kiełkowanie mogło rozpocząć się 30-40 dni później. Po roku młode drzewka są przesadzane.

Zbiory

Plon owoców z jednego drzewa wynosi zwykle 30–100 kg, ale może osiągnąć nawet 300 kg. Okres zbiorów przypada od połowy września do połowy listopada. Istnieją trzy techniki zbioru:

  • Ręcznie: kasztany jadalne zbiera się za pomocą grabi lub miotły, z prędkością od 5 do 30 kg na godzinę, w zależności od ukształtowania gleby. Ponadto kapsułka sprawia, że ​​zbiory są bardziej skomplikowane, a nawet bolesne dla pracownika.
  • Ręcznie z siatkami: ta technika jest mniej czasochłonna i chroni owoce przed uszkodzeniami. Jednak ustawienie siatek jest pracochłonne.
  • Mechaniczne: owoce są zbierane za pomocą maszyny, która działa podobnie do odkurzacza. Takie postępowanie oszczędza czas i jest ekonomiczne, ale możliwe jest, że niektóre owoce zostaną zranione i potrzebna jest duża początkowa inwestycja. Co więcej, wizualne sortowanie nie jest możliwe.

Całkowity światowy zbiór kasztanów wyniósł 1,17 mln ton w 2006 roku, ale tylko 151 000 ton to C. sativa.

Obróbka po zbiorach

Najbardziej rozpowszechnionym zabiegiem przed przechowywaniem jest peklowanie w wodzie, czyli proces, w którym kasztany są zanurzane w wodzie na dziewięć dni. Celem tej praktyki jest ograniczenie głównych problemów związanych z przechowywaniem, zagrażających kasztanowcowi: rozwojowi grzybów i obecności owadów. Jako alternatywę dla peklowania wodą komercyjnie stosuje się uzdatnianie gorącą wodą.

Po uzdatnieniu kasztany jadalne są przechowywane w kontrolowanym środowisku o wysokim stężeniu dwutlenku węgla. W przeciwieństwie do systemu chłodniczego, w którym owoce są przechowywane w niskich temperaturach w nieuzdatnianym powietrzu, metoda kontrolowanego środowiska zapobiega twardnieniu miąższu, co negatywnie wpływa na przetwarzalność produktu.

Żywność

Surowe orzechy, chociaż jadalne, mają skórkę, która jest cierpka i nieprzyjemna do spożycia, gdy są jeszcze wilgotne; po pewnym czasie suszenia cienka skórka traci swoją cierpkość, ale nadal jest lepiej usuwana, aby dotrzeć do białego owocu pod spodem. Gotowanie na sucho w piekarniku lub w ogniu zwykle pomaga usunąć tę skórkę. Kasztany są tradycyjnie prażone w twardych brązowych łuskach po usunięciu kolczastych miseczek, w których rosną na drzewie, łuski są odrywane i odrzucane, a gorące kasztany maczane w soli przed ich spożyciem. Pieczone kasztany są tradycyjnie sprzedawane na ulicach, targowiskach i jarmarkach przez ulicznych sprzedawców z ruchomymi lub statycznymi rusztami.

Skórkę surowych obranych kasztanów można stosunkowo łatwo usunąć, szybko blanszując orzechy po nacięciu na krzyż na kępkowym końcu. Po ugotowaniu kasztany uzyskują słodki smak i konsystencję mączną podobną do słodkich ziemniaków. Ugotowane orzechy można wykorzystać do nadziewania drobiu, jako warzywo lub do pieczeni orzechowej. Można je również stosować do wyrobów cukierniczych, puddingów, deserów i ciast. Są używane do mąki, wypieku chleba, substytutu zbóż, substytutu kawy, zagęszczacza w zupach i innych zastosowaniach kulinarnych, a także do tuczu. Można z nich wydobyć cukier. Korsykańska odmiana polenty (zwana pulenta ) jest wytwarzana z mąki z kasztanów słodkich. Lokalna odmiana piwa korsykańskiego również wykorzystuje kasztany. Produkt jest sprzedawany jako słodzona pasta zmieszana z wanilią, crème de marrons, słodzona lub niesłodzona jako purée z kasztanów lub purée de marron , a kandyzowane kasztany jako marrons glacés . W Szwajcarii , często podaje się go jako Vermicelles .

Rzymskim żołnierzom podawano kaszę kasztanową przed rozpoczęciem bitwy.

Napary z liści są stosowane w chorobach układu oddechowego i są popularny środek na krztusiec. Szampon do włosów można zrobić z naparu z liści i łupin owoców.

Składniki żywności

Uważa się, że Castanea sativa ma bardzo interesujące właściwości odżywcze. Owoc zawiera znaczne ilości szerokiej gamy cennych składników odżywczych. W przeszłości dzięki jego charakterystycznym i odżywczym składnikom kasztan jadalny odgrywał ważną rolę w żywieniu człowieka ze względu na jego korzystny wpływ na zdrowie. Słodki kasztan jest również ceniony w diecie bezglutenowej. Ponadto cecha ta jest cenna w przypadku chorób trzewnych, a także w zmniejszaniu chorób wieńcowych i zachorowalności na raka. Różne badania składu i zdrowia wykazały jego duży potencjał jako składnika żywności i żywności funkcjonalnej. Zawartość tłuszczu jest bardzo niska i jest zdominowana przez nienasycone kwasy tłuszczowe. Słodki kasztan jest dobrym źródłem skrobi; kasztany wszystkich odmian zwykle zawierają mniej więcej taką samą ilość skrobi. Wartość energetyczna na 100 g (3,5 uncji) C. sativa wynosi 891 kJ (213 kcal). C. sativa charakteryzuje się wysoką wilgotnością od 41% do 59% oraz znaczną zawartością skrobi (≈40 g 100 g − 1 suchej masy). Jeśli chodzi o zawartość minerałów, kasztan jest dobrym źródłem Cu, Fe, Mg, Mn i K. Jego zawartość cukru waha się od 14% do 20% suchej masy w zależności od odmiany; co jest bardzo ważne, ponieważ atrakcyjność sensoryczna kasztanowca jest skorelowana z zawartością cukru. Wydaje się jednak, że duże ilości cukru mają negatywny wpływ na zawartość błonnika. Ogólnie zawartość glukozy w kasztanowcach europejskich jest bardzo niska i waha się od zera do śladowych. Zamiast tego za słodki smak odpowiada głównie fruktoza.

Wpływ przetwarzania

Słodki kasztan nadaje się do żywienia ludzi. Większość kasztanów słodkich spożywana jest w postaci przetworzonej, co ma wpływ na skład odżywczy. Naturalnie wysokie stężenie kwasów organicznych jest kluczowym czynnikiem wpływającym na właściwości organoleptyczne owoców i warzyw, a mianowicie na smak. Uważa się, że kwasy organiczne jako przeciwutleniacze odgrywają ważną rolę w walce z chorobami. Ciepło wydaje się być najbardziej wpływowym czynnikiem, jeśli chodzi o zmniejszenie zawartości kwasu organicznego. Jednak nawet po podgrzaniu słodkich kasztanów aktywność przeciwutleniająca pozostaje stosunkowo wysoka. Z drugiej strony konsument musi wziąć pod uwagę, że prażenie, gotowanie lub smażenie ma duży wpływ na profil odżywczy kasztanów. Witamina C znacznie spada między 25-54% po ugotowaniu i 2-77% po pieczeniu. Niemniej jednak, pieczone lub gotowane kasztany mogą nadal być stałym źródłem witaminy C, ponieważ 100 gramów nadal stanowi około 20% zalecanego dziennego spożycia. Wysokie temperatury mają również wpływ na zawartość cukru. O degradacji cukru podczas gotowania decydują cztery procesy: hydroliza skrobi do oligosacharydów i monosacharydów, rozkład sacharozy do glukozy i fruktozy, karmelizacja cukrów i degradacja cukrów. Wysokie temperatury oddziałują również na kwasy organiczne: po smażeniu ich zawartość spada o około 50%, a po ugotowaniu o 15%. Za aromatyczne właściwości gotowanych kasztanów odpowiada degradacja sacharydów, białek i lipidów, karmelizacja sacharydów oraz reakcja Maillarda polegająca na redukcji cukru i aminokwasów.

  • Prażone kasztany

  • Uliczni sprzedawcy w Stambule

  • Marrons glacés

  • Crème de marrons

  • Mąka kasztanowa (AOC)

Pieczone kasztany

Sprzedawcy uliczni w Stambule

Marrons glacés

Crème de marrons

Mąka kasztanowa (AOC)

Drewno

To drzewo reaguje bardzo dobrze do zagajnika, który jest nadal praktykowany w Wielkiej Brytanii i daje dobre plony drewna bogatego w garbniki co 12 do 30 lat, w zależności od zamierzonego zastosowania i lokalnego tempa wzrostu. Tanina sprawia, że ​​młode rosnące drewno jest trwałe i odporne na warunki atmosferyczne do użytku na zewnątrz, dzięki czemu nadaje się na słupki, ogrodzenia lub paliki. Drewno ma jasny kolor, jest twarde i mocne. Jest używany do produkcji mebli, beczek (czasami używanych do starzenia octu balsamicznego) i belek dachowych, zwłaszcza w południowej Europie (na przykład w domach Alpujarra w Hiszpanii, w południowej Francji i gdzie indziej). Drewno ma gęstość 560 kg na metr sześcienny, a ze względu na swoją trwałość w kontakcie z gruntem jest często wykorzystywane do celów zewnętrznych, takich jak ogrodzenia. Jest to również dobre paliwo, chociaż nie jest preferowane do otwartego ognia, ponieważ ma tendencję do plucia.

Tanina występuje w następujących proporcjach przy wilgotności 10%: kora (6,8%), drewno (13,4% ), łuski nasion (10 - 13%). Liście zawierają także taninę.

Odmiany

Odmiana ozdobna C. sativa „Albomarginata” otrzymała nagrodę Royal Horticultural Society Award of Garden Merit

Pochodzenie francuskie

  • Bouche de Betizac
  • Maraval
  • Marigoule
  • Marsol
  • Precoce Migoule

Pochodzenie amerykańskie

  • Kolosalny
  • Święto Pracy



Castanea pumila

Castanea pumila Castanea alnifolia Nutt. Castanea alnifolia subsp. …

Castanopsis cuspidata

Castanopsis cuspidata Pasania cuspidata (Thunb.) Oerst. Pasaniopsis …

Cercis canadensis

Cercis canadensis Cercis canadensis , wschodnia redbud, to duży krzew …