banan

thumbnail for this post


Banan

Banan to wydłużony, jadalny owoc - botanicznie jagoda - wytwarzany przez kilka rodzajów dużych roślin zielnych z rodzaju Musa . W niektórych krajach banany używane do gotowania można nazywać „bananami”, co odróżnia je od bananów deserowych. Owoce są różnej wielkości, koloru i jędrności, ale zwykle są wydłużone i zakrzywione, z miękkim miąższem bogatym w skrobię pokrytą skórką, która może być zielona, ​​żółta, czerwona, fioletowa lub brązowa, gdy jest dojrzała. Owoce rosną w gronach zwisających z wierzchołka rośliny. Prawie wszystkie współczesne jadalne banany bez pestek (partenokarp) pochodzą z dwóch dzikich gatunków - Musa acuminata i Musa balbisiana . Naukowe nazwy większości uprawianych bananów to Musa acuminata , Musa balbisiana i Musa × paradisiaca dla hybrydy Musa acuminata × M. balbisiana , w zależności od ich budowy genomu. Stara naukowa nazwa tej hybrydy, Musa sapientum , nie jest już używana.

Gatunki Musa pochodzą z tropikalnych Indomalaya i Australii i prawdopodobnie być pierwszym udomowionym w Papui-Nowej Gwinei. Są uprawiane w 135 krajach, głównie dla ich owoców, aw mniejszym stopniu do produkcji błonnika, wina bananowego i piwa bananowego oraz jako rośliny ozdobne. Największymi światowymi producentami bananów w 2017 r. Były Indie i Chiny, które łącznie stanowiły około 38% całkowitej produkcji.

Na całym świecie nie ma wyraźnego rozróżnienia między „bananami” a „bananami”. Zwłaszcza w obu Amerykach i Europie termin „banan” zwykle odnosi się do miękkich, słodkich bananów deserowych, szczególnie tych z grupy Cavendish, które są głównym eksportem z krajów uprawiających banany. Z kolei odmiany Musa o jędrniejszych, bardziej skrobiowych owocach nazywane są „plantanami”. W innych regionach, takich jak Azja Południowo-Wschodnia, uprawia się i je o wiele więcej rodzajów bananów, więc rozróżnienie binarne nie jest przydatne i nie jest stosowane w lokalnych językach.

Termin „banan” jest również używany jako nazwa zwyczajowa roślin wytwarzających owoce. Może to dotyczyć innych członków rodzaju Musa , takich jak szkarłatny banan ( Musa coccinea ), różowy banan ( Musa velutina ), i banany Fe'i. Może również odnosić się do członków rodzaju Ensete , takich jak banan śnieżny ( Ensete glaucum ) i fałszywy banan o znaczeniu ekonomicznym ( Ensete ventricosum ). Oba rodzaje należą do rodziny bananów Musaceae.

Spis treści

Opis

Bananowiec o średnicy około 25 cm

Kwiaty żeńskie mają płatki na końcu jajnika

Drzewo bananowe z owocami i kwiatostanami

Sadzenie bananów w jednym rzędzie.

Kwiatostan bananowca, częściowo otwarte

Dziki banan z kwiatami i łodygą rosnącą w odwrotnym kierunku

Wyodrębnione nici DNA banana, które można zobaczyć gołym okiem

Bananowiec jest największy zielna roślina kwitnąca. Wszystkie nadziemne części bananowca wyrastają ze struktury zwanej zwykle „corm”. Rośliny są zwykle wysokie i dość mocne i często mylone są z drzewami, ale to, co wydaje się być pniem, jest w rzeczywistości „fałszywą łodygą” lub pseudostem. Banany rosną na wielu różnych glebach, o ile gleba ma co najmniej 60 centymetrów (2,0 stopy) głębokości, ma dobry drenaż i nie jest ubita. Liście bananowca składają się z „łodygi” (ogonka) i łopatki (blaszki). Podstawa ogonka rozszerza się, tworząc osłonkę; ciasno upakowane osłonki tworzą pseudostem, czyli wszystko, co podtrzymuje roślinę. Krawędzie osłony stykają się, gdy jest po raz pierwszy produkowana, dzięki czemu jest rurowa. Gdy nowy wzrost pojawia się w środku pseudostem, krawędzie są rozsuwane. Uprawiane banany różnią się wysokością w zależności od odmiany i warunków wzrostu. Większość z nich ma około 5 m (16 stóp) wysokości, w zakresie od roślin „Dwarf Cavendish” na około 3 m (10 stóp) do „Gros Michel” na 7 m (23 stopy) lub więcej. Liście są spiralnie ułożone i mogą rosnąć do 2,7 metra (8,9 stopy) długości i 60 cm (2,0 stopy) szerokości. Są łatwo rozdzierane przez wiatr, co daje znajomy wygląd liści.

Gdy bananowiec dojrzeje, bulwa przestaje produkować nowe liście i zaczyna formować kwiatostan lub kwiatostan. Powstaje łodyga, która wyrasta wewnątrz pseudodygi, niosąc niedojrzały kwiatostan, aż w końcu wyłoni się na szczycie. Każdy pseudostem zwykle wytwarza pojedynczy kwiatostan, zwany także „sercem bananowym”. (Czasami produkuje się więcej; wyjątkowa roślina na Filipinach wyprodukowała pięć). Po owocowaniu pseudoodyga obumiera, ale odrosty zwykle rozwijają się z podstawy, tak że roślina jako całość jest wieloletnia. W systemie uprawy plantacyjnej tylko jeden z odrostów będzie mógł się rozwijać w celu zachowania odstępów. Kwiatostan zawiera wiele przylistków (czasami błędnie nazywanych płatkami) między rzędami kwiatów. Kwiaty żeńskie (które mogą rozwinąć się w owoce) pojawiają się w rzędach dalej w górę łodygi (bliżej liści) od rzędów kwiatów męskich. Jajnik jest gorszy, co oznacza, że ​​małe płatki i inne części kwiatowe pojawiają się na końcu jajnika.

Owoce banana rozwijają się z serca banana, w dużej wiszącej gromadzie, złożonej z warstw (zwanych „ręce”), z maksymalnie 20 owocami na jednym poziomie. Wiszące skupisko jest znane jako pęczek składający się z 3–20 poziomów lub w handlu jako „łodyga banana” i może ważyć 30–50 kilogramów (66–110 funtów). Pojedyncze owoce banana (powszechnie znane jako banan lub „palec”) średnio 125 gramów (4 1⁄2 uncji), z czego około 75% to woda i 25% suchej masy (tabela składników odżywczych, na dole po prawej).

Owoc został opisany jako „skórzasty jagoda”. Istnieje ochronna warstwa zewnętrzna (łuska lub skórka) z licznymi długimi, cienkimi sznurkami (wiązkami łyka), które biegną wzdłużnie między skórą a jadalną częścią wewnętrzną. Wewnętrzną część pospolitej żółtej odmiany deserowej można podzielić wzdłuż na trzy części, które odpowiadają wewnętrznym częściom trzech owocolików, poprzez ręczne odkształcenie nieotwartego owocu. W odmianach uprawnych nasiona są prawie zerowe; ich pozostałości to maleńkie czarne plamki we wnętrzu owocu.

Ekwiwalentna dawka promieniowania dla bananów

Podobnie jak w przypadku wszystkich żywych organizmów na ziemi, banany zawierające potas emitują radioaktywność na bardzo niskim poziomie. naturalnie z potasu-40 (40K lub K-40), który jest jednym z kilku izotopów potasu. Równoważna dawka promieniowania bananowego została opracowana w 1995 roku jako proste narzędzie edukacyjne, mające na celu edukację społeczeństwa na temat naturalnej, niewielkiej ilości promieniowania K-40 występującego u każdego człowieka i w zwykłej żywności. K-40 w bananie emituje około 15 bekereli lub 0,1 mikro-siwertów (jednostek ekspozycji na radioaktywność), ilość, która nie dodaje się do całkowitej dawki promieniowania ciała podczas spożycia banana, ponieważ narażenie na promieniowanie spowodowane spożyciem banana banan stanowi zaledwie 1% średniej dziennej ekspozycji na promieniowanie, 50 razy mniej niż typowe zdjęcie rentgenowskie zębów i 400 razy mniej niż podczas lotu komercyjnego po Stanach Zjednoczonych.

Etymologia

Uważa się, że słowo banan ma zachodnioafrykańskie pochodzenie, prawdopodobnie pochodzi od słowa banaana w języku wolof i jest przekazywane na język angielski przez hiszpański lub portugalski.

Taksonomia

Rodzaj Musa został stworzony przez Carla Linneusza w 1753 roku. Nazwa może pochodzić od Antoniusa Musy, lekarza cesarza Augusta, lub Linneusz mógł zaadaptować arabskie słowo oznaczające banan, mauz . Stara nazwa biologiczna Musa sapientum = "Muza mędrców" powstała z powodu homofonii po łacinie z klasycznymi Muzami.

Musa należy do rodziny Musaceae. System APG III przypisuje Musaceae do rzędu Zingiberales, część komelinidalnego kladu jednoliściennych roślin kwiatowych. Około 70 gatunków Musa zostało uznanych przez światową listę kontrolną wybranych rodzin roślin w styczniu 2013 r .; niektóre dają jadalne owoce, podczas gdy inne są uprawiane jako rośliny ozdobne.

Klasyfikacja uprawianych bananów od dawna stanowi problem dla taksonomów. Linneusz pierwotnie umieścił banany w dwóch gatunkach, opierając się wyłącznie na ich zastosowaniu jako pokarm: Musa sapientum na banany deserowe i Musa paradisiaca na banany. Dodano więcej nazw gatunków, ale to podejście okazało się niewystarczające dla liczby odmian w głównym centrum różnorodności rodzaju, Azji Południowo-Wschodniej. Wiele z tych odmian otrzymało nazwy, które później odkryto jako synonimy.

W serii artykułów publikowanych od 1947 roku Ernest Cheesman wykazał, że Musa sapientum i Musa paradisiaca Linneusza były odmianami i potomkami dwóch dzikich gatunków nasiennych, Musa acuminata i Musa balbisiana , oba po raz pierwszy opisane przez Luigi Aloysius Colla. Cheesman zalecił zniesienie gatunków Linneusza na rzecz przeklasyfikowania bananów według trzech morfologicznie odrębnych grup odmian - tych, które wykazują głównie cechy botaniczne Musa balbisiana , a te wykazują głównie cechy botaniczne Musa acuminata i te, które mają cechy obu. Badacze Norman Simmonds i Ken Shepherd zaproponowali system nazewnictwa oparty na genomie w 1955 roku. System ten wyeliminował prawie wszystkie trudności i niespójności wcześniejszej klasyfikacji bananów opartej na przypisywaniu nazw naukowych odmianom uprawnym. Mimo to oryginalne nazwy są nadal rozpoznawane przez niektóre autorytety, co prowadzi do nieporozumień.

Akceptowane naukowe nazwy większości grup uprawianych bananów to Musa acuminata Colla i Musa balbisiana Colla dla gatunku przodków i Musa × paradisiaca L. dla hybrydy M. acuminata × M. balbisiana .

Synonimy M. × paradisiaca obejmują

Ogólnie współczesne klasyfikacje odmian bananów są zgodne z Simmonds i system Pasterza. Odmiany są umieszczane w grupach na podstawie liczby posiadanych chromosomów i gatunku, z którego pochodzą. W ten sposób banan Latundan został umieszczony w grupie AAB, pokazując, że jest to triploid wywodzący się zarówno z M. acuminata (A) i M. balbisiana (B). Aby zapoznać się z listą odmian sklasyfikowanych w tym systemie, patrz „Lista odmian bananów”.

W 2012 roku zespół naukowców ogłosił, że osiągnął wstępną sekwencję genomu Musa acuminata .

Banany i banany

W regionach takich jak Ameryka Północna i Europa oferowane do sprzedaży owoce Musa mogą podzielić na „banany” i „banany” ze względu na ich przeznaczenie jako pożywienie. W ten sposób firma Chiquita, producent i dystrybutor bananów, produkuje materiały reklamowe na rynek amerykański, w których stwierdza się, że „banan to nie banan”. Stwierdzone różnice są takie, że banany są bardziej skrobiowe i mniej słodkie; są spożywane w postaci gotowanej, a nie surowej; mają grubszą skórkę, która może być zielona, ​​żółta lub czarna; i mogą być używane na każdym etapie dojrzałości. Linneusz dokonał tego samego rozróżnienia między bananami i bananami, kiedy po raz pierwszy nazwał dwa „gatunki” Musa . Członkowie „podgrupy babki lancetowatej” odmian bananów, najważniejszych jako pokarm w Afryce Zachodniej i Ameryce Łacińskiej, odpowiadają opisowi Chiquita, mając długo spiczaste owoce. Opisali je Ploetz i wsp. jako „prawdziwe” banany, różniące się od innych bananów do gotowania. Banany do gotowania z Afryki Wschodniej należą do innej grupy, banany z regionu Highland z Afryki Wschodniej, więc nie kwalifikowałyby się jako „prawdziwe” banany w tej definicji.

Alternatywne podejście dzieli banany na banany deserowe i banany do gotowania, a banany są jedną z podgrup bananów do gotowania. Odmiany triploidalne pochodzące wyłącznie z M. acuminata to przykłady „bananów deserowych”, natomiast triploidalne odmiany pochodzące z hybrydy M. acuminata i M. balbinosa (w szczególności podgrupa babki lancetowatej z grupy AAB) to „plantany”. Drobni rolnicy w Kolumbii uprawiają znacznie szerszą gamę odmian niż duże plantacje komercyjne. Badanie tych odmian wykazało, że można je podzielić na co najmniej trzy grupy w oparciu o ich cechy: banany deserowe, banany do gotowania inne niż babka i banany, chociaż zdarzały się nakładanie się między banany deserowe i do gotowania.

W Azji Południowo-Wschodniej - centrum różnorodności bananów, zarówno dzikich, jak i uprawnych - rozróżnienie między „bananami” a „bananami” nie działa, jak twierdzą Valmayor i in. Wiele bananów jest używanych zarówno w postaci surowej, jak i gotowanej. Istnieją banany do gotowania zawierające skrobię, które są mniejsze niż te jedzone na surowo. Gama kolorów, rozmiarów i kształtów jest znacznie szersza niż w przypadku tych uprawianych lub sprzedawanych w Afryce, Europie czy obu Amerykach. W językach Azji Południowo-Wschodniej nie ma rozróżnienia między „bananami” a „bananami”, które są produkowane w języku angielskim (i hiszpańskim). Tak więc zarówno odmiany Cavendish, klasyczne żółte banany deserowe, jak i odmiany Saba, używane głównie do gotowania, nazywane są pisang w Malezji i Indonezji, kluai w Tajlandii i chuoi w Wietnamie. Banany Fe'i, uprawiane i jedzone na wyspach Pacyfiku, pochodzą z zupełnie innych dzikich gatunków niż tradycyjne banany i banany. Większość bananów Fe'i jest gotowanych, ale banany Karat, które są krótkie i przysadziste z jasnoczerwoną skórką, bardzo różni się od zwykłych żółtych bananów deserowych, są spożywane na surowo.

Podsumowując, w handlu w Europie i obu Amerykach (choć nie w uprawach na małą skalę) można odróżnić „banany”, które są spożywane na surowo, od „bananów”, które są gotowane. W innych regionach świata, szczególnie w Indiach, Azji Południowo-Wschodniej i na wyspach Pacyfiku, istnieje o wiele więcej rodzajów bananów, a podwójne rozróżnienie jest nieprzydatne i nie jest wykonane w lokalnych językach. Banany to jeden z wielu rodzajów bananów do gotowania, które nie zawsze różnią się od bananów deserowych.

Uprawa historyczna

Wczesna uprawa

Najwcześniejsze udomowienie bananów ( Musa spp.) pochodziły początkowo z naturalnie występujących partenokarpicznych (bez pestek) osobników Musa acuminata banksii w Nowej Gwinei. Były one uprawiane przez Papuasów przed przybyciem osób mówiących po austronezyjsku. Liczne fitolity bananów zostały znalezione na stanowisku archeologicznym Kuk Swamp i datowane na około 10 000–6500 lat temu. Z Nowej Gwinei uprawiane banany rozprzestrzeniły się na zachód, na wyspę Azji Południowo-Wschodniej poprzez bliskość (nie migracje). Krzyżowały się z innymi (prawdopodobnie niezależnie udomowionymi) podgatunkami Musa acuminata , a także Musa balbisiana na Filipinach, w północnej Nowej Gwinei i prawdopodobnie Halmahera. Te zdarzenia hybrydyzacji dały triploidalne odmiany bananów powszechnie uprawianych obecnie. Z Azji Południowo-Wschodniej stały się częścią podstawowych upraw ludów austronezyjskich i rozprzestrzeniły się podczas ich podróży i starożytnych morskich szlaków handlowych do Oceanii, Afryki Wschodniej, Azji Południowej i Indochin.

Te starożytne wprowadzenia zaowocowały podgrupa bananów, znana obecnie jako „prawdziwe” plantany, obejmuje banany z regionu Highland z Afryki Wschodniej i plantany Pacyfiku (podgrupy Iholena i Maoli-Popo'ulu). Banany wschodnioafrykańskie pochodziły z populacji bananów sprowadzonych na Madagaskar, prawdopodobnie z regionu między Jawą, Borneo i Nową Gwineą; podczas gdy plantany Pacyfiku zostały wprowadzone na wyspy Pacyfiku ze wschodniej Nowej Gwinei lub z Archipelagu Bismarcka.

Odkrycia fitolitu w Kamerunie z pierwszego tysiąclecia pne wywołały nierozwiązaną jeszcze debatę na temat daty pierwszej uprawy w Afryce . Istnieją dowody językowe, że banany były znane na Madagaskarze w tym czasie. Najwcześniejsze wcześniejsze dowody wskazują, że uprawa datuje się nie wcześniej niż pod koniec VI wieku n.e. Jest jednak prawdopodobne, że banany sprowadzono przynajmniej na Madagaskar, jeśli nie na wybrzeże Afryki Wschodniej w fazie kolonizacji wyspy przez Madagaskar z Azji Południowo-Wschodniej ok. 400 n.e.

Druga fala wprowadzenia później rozprzestrzeniła banany do innych części tropikalnej Azji, szczególnie Indochin i Subkontynentu Indyjskiego. Istnieją jednak dowody na to, że banany były znane cywilizacji doliny Indusu z fitolitów znalezionych na stanowisku archeologicznym Kot Diji w Pakistanie (chociaż są one nieobecne w innych współczesnych miejscach w Azji Południowej). Może to wskazywać na bardzo wczesne rozprzestrzenianie bananów drogą morską przez austronezyjskich handlarzy już od 2000 roku pne. Ale jest to wciąż domniemane, ponieważ mogły pochodzić z lokalnych dzikich gatunków Musa wykorzystywanych jako włókno lub jako rośliny ozdobne, a nie pożywienie.

Azja Południowo-Wschodnia pozostaje regionem pierwotnej różnorodności banan. W Afryce występują obszary wtórnej różnorodności, co wskazuje na długą historię uprawy bananów w tych regionach.

Banan mógł również występować w odizolowanych miejscach na Bliskim Wschodzie w przededniu islamu. Po rozprzestrzenianiu się islamu nastąpiło daleko idące rozpowszechnienie. Istnieje wiele odniesień do niego w tekstach islamskich (takich jak wiersze i hadisy) począwszy od IX wieku. W X wieku banan pojawia się w tekstach z Palestyny ​​i Egiptu. Stamtąd rozprzestrzenił się do Afryki Północnej i muzułmańskiej Iberii. W średniowieczu banany z Granady uważane były za jedne z najlepszych w świecie arabskim. W 650 r. Islamscy zdobywcy sprowadzili banana do Palestyny. Obecnie spożycie bananów w krajach islamskich znacznie wzrasta w czasie Ramadanu, miesiąca postu dziennego.

Banany z pewnością uprawiano w chrześcijańskim Królestwie Cypru do późnego średniowiecza. Pisząc w 1458 r., Włoski podróżnik i pisarz Gabriele Capodilista napisał przychylnie o rozległych uprawach rolnych posiadłości w Episkopi, niedaleko współczesnego Limassol, w tym o plantacjach bananów w regionie.

Banany zostały wprowadzone do obu Ameryk przez Portugalscy żeglarze, którzy przywieźli owoce z Afryki Zachodniej w XVI wieku.

Wiele gatunków dzikich bananów, a także odmian, występuje w niezwykle różnorodnych odmianach w Indiach, Chinach i Azji Południowo-Wschodniej.

Istnieją puszyste banany, których skórki są różowe jak guma balonowa; banany w zielono-białe paski z miąższem w kolorze sorbetu pomarańczowego; banany, które po ugotowaniu smakują jak truskawki. Roślina Double Mahoi może produkować jednocześnie dwie pęczki. Chińska nazwa aromatycznego banana Go San Heong oznacza „Czuć go z następnej góry”. Palce jednej bananowca stapiają się; inny produkuje pęczki po tysiąc palców, każdy o długości zaledwie cala.

Uprawa plantacji na Karaibach, w Ameryce Środkowej i Południowej

W XV i XVI wieku portugalscy koloniści założyli plantacje bananów na wyspach atlantyckich, Brazylii i zachodniej Afryce. Mieszkańcy Ameryki Północnej zaczęli spożywać banany na niewielką skalę po bardzo wysokich cenach wkrótce po wojnie secesyjnej, chociaż dopiero w latach osiemdziesiątych XIX wieku żywność stała się bardziej rozpowszechniona. Aż do epoki wiktoriańskiej banany nie były szeroko znane w Europie, chociaż były dostępne. Jules Verne przedstawia banany swoim czytelnikom ze szczegółowymi opisami w Dookoła świata w osiemdziesiąt dni (1872).

Najwcześniejsze nowoczesne plantacje powstały na Jamajce i związanej z nią zachodniej strefie Karaibów, w tym większość Ameryki Środkowej. Polegał on na połączeniu nowoczesnych sieci transportowych statków parowych i kolei z rozwojem chłodnictwa, które pozwoliło na wydłużenie czasu między zbiorami a dojrzewaniem. Spedytorzy z Ameryki Północnej, tacy jak Lorenzo Dow Baker i Andrew Preston, założyciele Boston Fruit Company, rozpoczęli ten proces w latach siedemdziesiątych XIX wieku, ale w tym udział wzięli również budowniczowie kolei, tacy jak Minor C. Keith, ostatecznie osiągając kulminację w tworzeniu międzynarodowych gigantycznych korporacji, takich jak dzisiejsza Chiquita Brands International. i Dole. Firmy te były monopolistyczne, zintegrowane pionowo (co oznacza, że ​​kontrolowały uprawę, przetwórstwo, wysyłkę i marketing) i zwykle wykorzystywały manipulacje polityczne do budowania gospodarek enklaw (gospodarki, które były wewnętrznie samowystarczalne, praktycznie zwolnione z podatku i zorientowane na eksport, które w niewielkim stopniu przyczyniają się do gospodarka przyjmująca). Ich polityczne manewry, które dały początek terminowi republika bananowa dla państw takich jak Honduras i Gwatemala, obejmowały współpracę z lokalnymi elitami i ich rywalizację o wpływanie na politykę lub granie w międzynarodowe interesy Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w okresie zimnej wojny, w celu utrzymania polityki klimat sprzyjający ich interesom.

Chłopska uprawa na eksport na Karaibach

Ogromna większość bananów na świecie jest obecnie uprawiana do spożycia przez rodzinę lub na sprzedaż na lokalnych rynkach. Indie są światowym liderem w tego rodzaju produkcji, ale wiele innych krajów azjatyckich i afrykańskich, w których warunki klimatyczne i glebowe pozwalają na uprawę, również zamieszkuje duże populacje plantatorów bananów, którzy sprzedają przynajmniej część swoich plonów.

Sektor chłopski plantatorzy bananów produkują jednak na rynek światowy na Karaibach. Wyspy Nawietrzne są znane z uprawy, głównie bananów Cavendish, na rynku międzynarodowym, głównie w Europie, ale także w Ameryce Północnej. Na Karaibach, a zwłaszcza na Dominice, gdzie ten rodzaj uprawy jest szeroko rozpowszechniony, gospodarstwa zajmują powierzchnię 1–2 akrów. W wielu przypadkach rolnik zarabia dodatkowe pieniądze na innych uprawach, angażowaniu się w pracę poza gospodarstwem oraz z udziału w zarobkach krewnych mieszkających za granicą.

Uprawy bananów są narażone na zniszczenie przez silne wiatry, takie jak jako burze tropikalne lub cyklony.

Nowoczesna uprawa

Wszystkie powszechnie uprawiane dziś banany pochodzą z dwóch dzikich bananów Musa acuminata i Musa balbisiana . Podczas gdy oryginalne dzikie banany zawierały duże nasiona, odmiany diploidalne lub poliploidalne (niektóre są hybrydami) z drobnymi nasionami są preferowane do spożycia przez ludzi surowych owoców. Są rozmnażane bezpłciowo z odrostów. Roślina może wypuszczać jednocześnie dwa pędy; większy do natychmiastowego owocnikowania i mniejszy „przyssawka” lub „obserwator”, aby wydać owoce w ciągu 6-8 miesięcy.

Banany jako uprawa niesezonowa są dostępne jako świeże przez cały rok.

Cavendish

W handlu światowym w 2009 roku zdecydowanie najważniejsze odmiany należały do ​​triploidalnej grupy AAA z grupy Musa acuminata , powszechnie określanej jako banany z grupy Cavendish. Stanowiły one większość eksportu bananów, mimo że powstały dopiero w 1836 roku. Odmiany Dwarf Cavendish i Grand Nain (Chiquita Banana) zyskały popularność w latach pięćdziesiątych po poprzedniej masowo produkowanej odmianie Gros Michel (również odmiana z grupy AAA) , stało się nierentowne z powodu choroby panamskiej wywołanej przez grzyba Fusarium oxysporum , który atakuje korzenie bananowca. Odmiany Cavendish są odporne na chorobę panamską, ale w 2013 roku pojawiły się obawy, że czarny grzyb sigatoka z kolei sprawi, że banany Cavendish staną się nieżywotne.

Chociaż Gros Michel nie jest już zdolny do uprawy na dużą skalę, nie wyginął i nadal jest uprawiany na obszarach, na których nie występuje choroba panamska. Podobnie, Dwarf Cavendish i Grand Nain nie są zagrożone wyginięciem, ale mogą opuścić półki supermarketów, jeśli choroba uniemożliwi zaopatrywanie światowego rynku. Nie jest jasne, czy jakakolwiek istniejąca odmiana może zastąpić banany Cavendish, dlatego różne programy hybrydyzacji i inżynierii genetycznej mają na celu stworzenie odpornego na choroby banana sprzedawanego masowo. Jedną z takich odmian, która się pojawiła, jest tajwański Cavendish, znany również jako Formosana.

Dojrzewanie

Eksportowane banany są zbierane na zielono i dojrzewają w specjalnych pomieszczeniach po przybyciu do kraju docelowego. Pomieszczenia te są szczelne i wypełnione gazem etylenowym w celu wywołania dojrzewania. Jaskrawożółty kolor, który konsumenci zwykle kojarzą z bananami w supermarkecie, jest w rzeczywistości spowodowany sztucznym procesem dojrzewania. Na smak i konsystencję ma również wpływ temperatura dojrzewania. Banany są schładzane do temperatury między 13,5 a 15 ° C (56,3 a 59,0 ° F) podczas transportu. W niższych temperaturach dojrzewanie trwale zatrzymuje się, a banany szarzeją w miarę niszczenia ścian komórkowych. Skórka dojrzałych bananów szybko czernieje w temperaturze 4 ° C (39 ° F) domowej lodówki, chociaż owoce wewnątrz pozostają nienaruszone.

Banany mogą być zamawiane przez sprzedawcę detalicznego „bez gazu” ( tj. nie jest traktowany etylenem) i może pojawić się w supermarkecie w pełni ekologicznie. Guineos verdes (zielone banany), które nie zostały zagazowane, nigdy nie dojrzeją w pełni, zanim zgniją. Zamiast świeżego jedzenia, banany te mogą być używane do gotowania, jak widać w kuchni jamajskiej.

Badanie z 2008 roku wykazało, że dojrzałe banany fluoryzują pod wpływem światła ultrafioletowego. Tę właściwość przypisuje się degradacji chlorofilu prowadzącej do gromadzenia się fluorescencyjnego produktu w skórce owocu. Produkt rozpadu chlorofilu jest stabilizowany propionianową grupą estrową. Liście bananowca również fluoryzują w ten sam sposób. Zielone (niedojrzałe) banany nie fluoryzują. W artykule zasugerowano, że tę fluorescencję można wykorzystać do „optycznego monitorowania dojrzewania i nadmiernego dojrzewania bananów i innych owoców in vivo”.

Przechowywanie i transport

Banany muszą być transportowane na duże odległości z tropików na rynki światowe. Aby uzyskać maksymalny okres przydatności do spożycia, zbiór następuje przed dojrzałością owocu. Owoce wymagają ostrożnej obsługi, szybkiego transportu do portów, chłodzenia i wysyłki w warunkach chłodniczych. Celem jest zapobieżenie wytwarzaniu przez banany ich naturalnego środka dojrzewającego, etylenu. Technologia ta umożliwia przechowywanie i transport przez 3–4 tygodnie w temperaturze 13 ° C (55 ° F). Po przybyciu banany są trzymane w temperaturze około 17 ° C (63 ° F) i traktowane niskim stężeniem etylenu. Po kilku dniach owoce zaczynają dojrzewać i trafiają do ostatecznej sprzedaży. Dojrzałe banany można przechowywać przez kilka dni w domu. Jeśli banany są zbyt zielone, można je włożyć na noc do brązowej papierowej torebki z jabłkiem lub pomidorem, aby przyspieszyć proces dojrzewania.

Dwutlenek węgla (wytwarzany przez banany) i pochłaniacze etylenu wydłużają żywotność owoców nawet przy wysokie temperatury. Efekt ten można wykorzystać pakując banana do worka polietylenowego i zawierając absorbent etylenu, np. Nadmanganian potasu, na obojętnym nośniku. Worek jest następnie zamykany taśmą lub sznurkiem. Wykazano, że zabieg ten ma ponad dwukrotnie dłuższą żywotność do 3-4 tygodni bez konieczności przechowywania w lodówce.

Zrównoważony rozwój

Nadmierne stosowanie nawozów często pozostawionych na opuszczonych plantacjach przyczynia się w znacznym stopniu do eutrofizacja lokalnych strumieni i jezior oraz szkodzi organizmom wodnym po zakwitach glonów, które pozbawiają ryby tlenu. Wysunięto teorię, że zniszczenie 60% raf koralowych wzdłuż wybrzeży Kostaryki jest częściowo spowodowane osadami z plantacji bananów. Kolejną kwestią jest wylesianie związane z rozwojem produkcji bananów. Ponieważ monokultury szybko wyczerpują składniki odżywcze gleby, plantacje rozszerzają się na obszary o bogatej glebie i wycinają lasy, co również wpływa na erozję i degradację gleby oraz zwiększa częstotliwość powodzi. Światowy Fundusz na rzecz Przyrody (WWF) stwierdził, że produkcja bananów wytwarza więcej odpadów niż jakikolwiek inny sektor rolnictwa, głównie z odrzuconych bananów, worków używanych do przykrycia bananów, sznurków do ich wiązania oraz pojemników do transportu.

Produkcja i eksport

W 2017 roku łączna światowa produkcja bananów i bananów wyniosła 153 miliony ton, na czele z Indiami i Chinami, co stanowi łącznie 27% światowej produkcji. Innymi ważnymi producentami były Filipiny, Kolumbia, Indonezja, Ekwador i Brazylia.

Jak podano w 2013 roku, całkowity światowy eksport wyniósł 20 milionów ton bananów i 859 000 ton bananów. Ekwador i Filipiny były czołowymi eksporterami z odpowiednio 5,4 i 3,3 miliona ton, a Dominikana była głównym eksporterem bananów z 210 350 tonami.

Kraje rozwijające się

Banany i plantany stanowią główną podstawę żywności dla milionów ludzi w krajach rozwijających się. W wielu krajach tropikalnych głównymi odmianami są zielone (niedojrzałe) banany używane do gotowania. Większość producentów to drobni rolnicy do konsumpcji domowej lub na lokalne targowiska. Ponieważ banany i banany owocują przez cały rok, stanowią cenne źródło pożywienia w porze głodu (kiedy zostało skonsumowane pożywienie z jednego rocznego / półrocznego zbioru, a następny dopiero nadejdzie ). Banany i banany są ważne dla globalnego bezpieczeństwa żywnościowego.

Szkodniki, choroby i klęski żywiołowe

Najpowszechniejsza jadalna odmiana bananów Cavendish (niezwykle popularna w Europa i obie Ameryki) mogą stać się niezdolne do upraw na dużą skalę w ciągu najbliższych 10–20 lat. Taki los spotkał jego poprzednika „Gros Michel”, odkryty w latach dwudziestych XIX wieku. Podobnie jak prawie wszystkie banany, Cavendish nie jest zróżnicowany genetycznie, co czyni go podatnym na choroby, zagrażając zarówno uprawom komercyjnym, jak i rolnictwu na małą skalę. Niektórzy komentatorzy zauważyli, że te warianty, które mogłyby zastąpić to, co większość świata uważa za „typowego banana”, są tak różne, że większość ludzi nie uznałaby ich za ten sam owoc i winić spadek bananów na monogenetyczną uprawę napędzaną krótkoterminową komercją motywów.

Choroba panamska

Choroba panamska jest wywoływana przez grzyba glebowego fusarium (rasa 1), który wnika do roślin przez korzenie i przemieszcza się z wodą do pnia i liści, wytwarzając żele i dziąsła, które odcinają dopływ wody i składników odżywczych, powodując więdnięcie rośliny i wystawienie reszty rośliny na śmiertelne ilości światła słonecznego. Przed 1960 rokiem prawie cała komercyjna produkcja bananów koncentrowała się na "Gros Michel", który był wysoce podatny. Cavendish został wybrany jako zamiennik Gros Michel, ponieważ wśród odpornych odmian produkuje owoce najwyższej jakości. Jednak transport Cavendish wymaga większej ostrożności, a jego jakość w porównaniu z Gros Michel jest przedmiotem debaty.

Według obecnych źródeł, śmiertelna forma choroby panamskiej zaraża Cavendisha. Wszystkie rośliny są genetycznie identyczne, co zapobiega ewolucji odporności na choroby. Naukowcy badają setki dzikich odmian pod kątem odporności.

Rasa tropikalna 4 (TR4), ożywiony szczep choroby panamskiej, został po raz pierwszy odkryty w 1993 roku. Ta zjadliwa forma więdnięcia fusarium zniszczyła Cavendish w kilku krajach Azji Południowo-Wschodniej i rozprzestrzenił się do Australii i Indii. Ponieważ grzyby glebowe można łatwo przenosić na butach, ubraniu lub narzędziach, więdnięcie rozprzestrzeniło się na Amerykę pomimo wieloletnich wysiłków zapobiegawczych. Cavendish jest bardzo podatny na TR4 iz czasem Cavendish jest zagrożony wyginięciem w produkcji komercyjnej przez tę chorobę. Jedyną znaną obroną przed TR4 jest oporność genetyczna. Jest to nadawane albo przez RGA2, gen wyizolowany z diploidalnego banana odpornego na TR4, albo przez pochodzący od nicieni Ced9. Eksperci wskazują na potrzebę wzbogacenia bioróżnorodności bananów poprzez produkcję różnorodnych nowych odmian bananów, nie tylko skupiając się na Cavendish.

Czarna sigatoka

Czarna sigatoka to grzybicza plamistość liści, którą po raz pierwszy zaobserwowano na Fidżi w 1963 lub 1964 roku. Czarna Sigatoka (znana również jako czarna smuga liści) rozprzestrzeniła się na plantacje bananów w całych tropikach z zainfekowanych liści bananów, które były używane jako materiał do pakowania. Wpływa na wszystkie główne odmiany bananów i bananów (w tym odmiany Cavendish), utrudniając fotosyntezę przez czernienie części liści, ostatecznie zabijając cały liść. Brak energii powoduje spadek produkcji owoców o 50% lub więcej, a rosnące banany dojrzewają przedwcześnie, przez co nie nadają się do eksportu. Grzyb wykazuje stale rosnącą oporność na leczenie, przy obecnych kosztach leczenia 1 hektara (2,5 akra) przekraczających 1000 USD rocznie. Oprócz kosztów pojawia się pytanie, jak długo intensywne opryskiwanie może być uzasadnione środowiskowo.

Wirus pęczka bananowca

Wirus pęczka bananowca (BBTV) to wirus roślinny z rodzaju Babuvirus , rodzina Nanonviridae atakujący Musa spp. (w tym banan, abaca, babka lancetowata i banany ozdobne) oraz Ensete spp. z rodziny Musaceae . Objawy choroby szczytów bananowca (BBTD) obejmują ciemnozielone smugi różnej długości w nerwach liści, nerwach nerwowych i ogonkach liściowych. W miarę postępu choroby liście stają się krótkie i skarłowaciałe, zbierając się na wierzchołku rośliny. Zainfekowane rośliny mogą nie wydawać owoców lub kiść może nie wyrosnąć z pseudodygi. Wirus przenoszony jest przez mszycę bananową Pentalonia nigronervosa i jest szeroko rozpowszechniony w południowo-wschodniej Azji, Azji, na Filipinach, na Tajwanie, w Oceanii i w niektórych częściach Afryki. Nie ma lekarstwa na BBTD, ale można go skutecznie kontrolować poprzez zwalczanie chorych roślin i użycie materiału nasadzeniowego wolnego od wirusów. Nie znaleziono odpornych odmian, ale odnotowano różnice między odmianami w podatności. Podgrupa Cavendish o znaczeniu komercyjnym jest poważnie dotknięta.

Więdnięcie bakteryjne bananów

Więdnięcie bakteryjne bananów (BBW) to choroba bakteryjna wywoływana przez Xanthomonas campestris pv. musacearum . Po pierwotnej identyfikacji u bliskiego krewnego bananów, Ensete ventricosum , w Etiopii w latach sześćdziesiątych XX wieku, BBW pojawiło się w Ugandzie w 2001 roku, dotykając wszystkie odmiany bananów. Od tego czasu BBW zdiagnozowano w Afryce Środkowej i Wschodniej, w tym w regionach uprawy bananów w Rwandzie, Demokratycznej Republice Konga, Tanzanii, Kenii, Burundi i Ugandzie.

Ochrona

Biorąc pod uwagę wąski zakres różnorodności genetycznej bananów i wiele zagrożeń związanych ze stresem biotycznym (szkodniki i choroby) i abiotycznym (np. Susza), trwa ochrona pełnego spektrum zasobów genetycznych bananów. Bananowa plazma zarodkowa jest przechowywana w wielu krajowych i regionalnych bankach genów oraz w największej na świecie kolekcji bananów, Międzynarodowym Centrum Tranzytu Plazmy Musa (ITC), zarządzanym przez Bioversity International i znajdującym się w KU Leuven w Belgii. Odmiany Musa są zwykle bezpestkowe, a możliwości ich długoterminowej ochrony są ograniczone wegetatywnym charakterem układu rozrodczego rośliny. W konsekwencji są konserwowane trzema głównymi metodami: in vivo (sadzone w kolekcjach polowych), in vitro (jako sadzonki w probówkach w kontrolowanym środowisku) oraz przez kriokonserwację (merystemy konserwowane w ciekłym azocie w temperaturze -196 ° C). Geny dzikich gatunków bananów są konserwowane jako DNA i jako kriokonserwowane pyłki i nasiona bananów dzikich gatunków są również konserwowane, chociaż rzadziej, ponieważ są trudne do regeneracji. Ponadto banany i ich dzikie rośliny pokrewne są konserwowane in situ (w dzikich siedliskach naturalnych, gdzie ewoluowały i nadal to robią). Różnorodność jest również zachowana na polach rolników, gdzie ciągła uprawa, adaptacja i ulepszanie odmian jest często prowadzona przez drobnych rolników uprawiających tradycyjne lokalne odmiany.

Odżywianie

Surowe banany (nie w tym skórki) zawierają 75% wody, 23% węglowodanów, 1% białka i zawierają znikomą ilość tłuszczu. 100-gramowa porcja referencyjna dostarcza 89 kalorii, 31% zalecanej w USA dziennej wartości (DV) witaminy B6 i umiarkowane ilości witaminy C, manganu i błonnika pokarmowego, bez innych mikroelementów w znaczącej zawartości (patrz tabela).

Potas

Chociaż powszechnie uważa się, że banany zawierają wyjątkową zawartość potasu, ich rzeczywista zawartość potasu nie jest wysoka w przeliczeniu na typową porcję potasu, stanowiąc tylko 8% zalecanej w USA dziennej wartości potasu ( uważane za niski poziom DV, patrz tabela wartości odżywczych), a ich ranking pod względem zawartości potasu wśród owoców, warzyw, roślin strączkowych i wielu innych produktów spożywczych jest stosunkowo umiarkowany. Warzywa o wyższej zawartości potasu niż surowe banany deserowe (358 mg na 100 g) obejmują surowy szpinak (558 mg na 100 g), pieczone ziemniaki bez skórki (391 mg na 100 g), gotowaną soję (539 mg na 100 g), grillowane grzyby portabella (437 mg na 100 g) i przetworzone sosy pomidorowe (413–439 mg na 100 g). Surowe plantany zawierają 499 mg potasu na 100 g. Odwodnione banany deserowe lub proszek bananowy zawierają 1491 mg potasu na 100 g.

Alergen

Osoby z alergią na lateks mogą doświadczyć reakcji na banany.

Kultura

Jedzenie i gotowanie

Banany są podstawowym składnikiem skrobi dla wielu tropikalnych populacji. W zależności od odmiany i dojrzałości miąższ może mieć różny smak, od skrobiowego do słodkiego, a konsystencja od jędrnej do papkowatej. Zarówno skórę, jak i część wewnętrzną można jeść na surowo lub po ugotowaniu. Głównym składnikiem aromatu świeżych bananów jest octan izoamylu (znany również jako olej bananowy ), który wraz z kilkoma innymi związkami, takimi jak octan butylu i octan izobutylu, w znacznym stopniu wpływa na smak bananów.

Podczas procesu dojrzewania banany wytwarzają etylen w postaci gazu, który działa jak hormon roślinny i pośrednio wpływa na ich smak. Między innymi etylen stymuluje powstawanie amylazy, enzymu rozkładającego skrobię na cukier, wpływając na smak bananów. Bardziej zielone, mniej dojrzałe banany zawierają wyższy poziom skrobi, a co za tym idzie mają „skrobiowy” smak. Z drugiej strony żółte banany smakują słodko ze względu na wyższe stężenie cukru. Ponadto etylen sygnalizuje produkcję pektynazy, enzymu, który rozkłada pektynę między komórkami banana, powodując zmiękczenie banana w miarę dojrzewania.

Banany są spożywane w głębokim tłuszczu, pieczone w skórce w rozłupany bambus lub gotowany na parze w kleistym ryżu zawiniętym w liść bananowca. Z bananów można zrobić przetwory owocowe. Naleśniki bananowe są popularne wśród podróżników po Azji Południowej i Azji Południowo-Wschodniej. Wywołało to wyrażenie Banana Pancake Trail dla tych miejsc w Azji, które zaspokajają potrzeby tych podróżników. Chipsy bananowe to przekąska wytwarzana z pokrojonego w plastry suszonego lub smażonego banana lub babki lancetowatej, które mają ciemnobrązowy kolor i intensywny bananowy smak. Suszone banany są również mielone, aby uzyskać mąkę bananową. Wyciąganie soku jest trudne, ponieważ po ściśnięciu banan po prostu zamienia się w miazgę. Banany zajmują ważne miejsce w kuchni filipińskiej, będąc częścią tradycyjnych potraw i deserów, takich jak maruya , turón i halo-halo czy saba con yelo . Większość tych potraw wykorzystuje odmianę bananów Saba Banana lub Cardaba. Banany są również powszechnie używane w kuchni w południowoindyjskim stanie Kerala, gdzie są gotowane na parze ( puzhungiyathu ), przyrządzane w curry, smażone na frytki ( upperi ) lub smażone w cieście ( pazhampori ). Pisang goreng, banany smażone w cieście podobnym do filipińskiego maruya lub Kerala pazhampori , to popularny deser w Malezji, Singapurze i Indonezji. Podobne danie jest znane w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych jako placki bananowe.

Banany są używane w różnych gulaszach i curry lub gotowane, pieczone lub tłuczone w podobny sposób jak ziemniaki, takie jak pazham pachadi danie przygotowane w Kerali.

Serca bananowe są używane jako warzywo w kuchni Azji Południowej i Azji Południowo-Wschodniej, surowe lub gotowane na parze z dipami lub gotowane w zupach, curry i smażonych potrawach. Smak przypomina karczoch. Podobnie jak w przypadku karczochów, zarówno mięsista część przylistków, jak i serce są jadalne.

Liście bananowca są duże, elastyczne i wodoodporne. Często są używane jako przyjazne dla środowiska jednorazowe pojemniki na żywność lub jako „talerze” w Azji Południowej i kilku krajach Azji Południowo-Wschodniej. W kuchni indonezyjskiej liść bananowca jest stosowany w metodach gotowania, takich jak pepes i botok; Opakowania z liści bananowca zawierające składniki żywności i przyprawy gotuje się na parze lub w przegotowanej wodzie lub grilluje na węglu drzewnym. Stosowane do gotowania na parze lub grillowania liście bananowca chronią składniki żywności przed przypaleniem i dodają subtelnego słodkiego smaku. W południowych Indiach zwyczajowo podaje się tradycyjne potrawy na liściu bananowca. W Tamil Nadu (Indie) suszone liście bananowca są używane do pakowania żywności i do robienia kubków do przechowywania płynnych produktów spożywczych.

Delikatny rdzeń pnia bananowca jest również używany w Azji Południowej i Azji Południowo-Wschodniej. kuchnia jako sposób gotowania. Przykłady obejmują danie birmańskie mohinga i danie filipińskie inubaran.

Fiber

Błonnik bananowy zebrany z łodyg i liści tej rośliny była wykorzystywana do produkcji wyrobów włókienniczych w Azji od co najmniej XIII wieku. Stosowano zarówno owocujące, jak i włókniste odmiany bananowca. W japońskim systemie Kijōka-bashōfu liście i pędy są okresowo wycinane z rośliny, aby zapewnić jej miękkość. Zebrane pędy są najpierw gotowane w ługu, aby przygotować włókna do produkcji przędzy. Te pędy bananów wytwarzają włókna o różnym stopniu miękkości, dając przędzę i tekstylia o różnych właściwościach do określonych zastosowań. Na przykład najbardziej zewnętrzne włókna pędów są najgrubsze i nadają się na obrusy, podczas gdy najdelikatniejsze wewnętrzne włókna są pożądane w przypadku kimona i kamishimo. Ten tradycyjny japoński proces produkcji tkanin wymaga wielu kroków, które są wykonywane ręcznie.

W Indiach opracowano maszynę do separacji włókien bananowych, która zbiera odpady rolnicze z lokalnych zbiorów bananów i wydobywa pasma włókna .

Włókno bananowe jest używane do produkcji papieru bananowego. Papier bananowy składa się z dwóch różnych części: kory bananowca, używanej głównie do celów artystycznych, lub z włókien łodygi i owoców niezdatnych do użytku. Papier jest wykonany ręcznie lub w procesie przemysłowym.

Role kulturowe

Teraz nie myślę zbytnio o człowieku, który rzuca skórką od banana na chodnik, i nie myślę zbytnio o skórce od banana, która rzuca mężczyznę na chodnik ... moja stopa uderzyła w banan peelin 'i wzniosłem się w powietrze i schodziłem w dół ker-plunk, jist, gdy podnosiłem się mały chłopiec, który biegł przez ulicę ... on mówi: "Och, panie, nie chcesz zrobić to ponownie? Mój młodszy brat nie widział, że to robisz. ”

W Indiach banany odgrywają ważną rolę na wielu festiwalach i okazjach Hindusów. Na weselach południowoindyjskich, zwłaszcza tamilskich, bananowce są wiązane parami, tworząc łuk jako błogosławieństwo dla pary na długie, użyteczne życie.

W Tajlandii uważa się, że pewne typ bananowca może być zamieszkiwany przez ducha, Nang Tani, rodzaj ducha związanego z drzewami i podobnymi roślinami, który przejawia się jako młoda kobieta. Często ludzie zawiązują kawałek kolorowego satynowego materiału wokół pseudodygi bananowca.

W malajskim folklorze duch znany jako Pontianak jest kojarzony z bananowcami ( pokok pisang ), i jego duch ma przebywać w nich w ciągu dnia.

Istnieje długa rasistowska historia opisywania ludzi pochodzenia afrykańskiego jako bardziej przypominających małpy niż ludzi, a ze względu na założenie w kulturze popularnej, że małpy Podobnie jak banany, banany były używane w symbolicznych aktach mowy nienawiści.

Szczególnie w Europie banany od dawna są powszechnie rzucane w czarnych piłkarzy przez rasistowskich widzów. W kwietniu 2014 roku, podczas meczu na stadionie Villarreal, El Madrigal, Dani Alves został zaatakowany przez kibica Villareal, Davida Campaya Lleo, który rzucił w niego bananem. Alves podniósł banana, obrał go i ugryzł, a mem stał się wirusowy w mediach społecznościowych, wspierając go. Drwiny rasistowskie są stałym problemem w piłce nożnej. Banany wisiały na pętlach wokół kampusu American University w maju 2017 r., Po tym, jak samorząd studencki wybrał swojego pierwszego przewodniczącego samorządu studenckiego z czarnoskórą kobietą.

„Banan” to także oszczerstwo wymierzone w niektórych Azjatów. być „żółtym na zewnątrz, białym wewnątrz”. Używany głównie przez Azjatów z Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej dla innych Azjatów ze Wschodu / Południowego Wschodu lub Amerykanów pochodzenia azjatyckiego, którzy są postrzegani jako zasymilowani w głównym nurcie kultury amerykańskiej.

Standard Unicode zawiera znak emoji .mw-parser-output .monospaced {font -family: monospace, monospace} U + 1F34C 🍌 .mw-parser-output span.smallcaps {font-variant: small-caps} .mw-parser-output span.smallcaps-small {font-size: 85%} BANANA ( HTML & amp; # 127820;).

Inne zastosowania




Atriplex powellii

Atriplex powellii Atriplex powellii , czyli solanka Powella, to roślina …

Beilschmiedia bancroftii

Beilschmiedia bancroftii Cryptocarya bancroftii FMBailey Beilschmiedia …

Bertholletia excelsa

Orzech brazylijski Orzech brazylijski ( Bertholletia excelsa ) to …